Uzasadnienie
W dniu 7 listopada 2005 roku B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2005 roku pełnomocnik skarżącej wezwany został do uiszczenia wpisu w kwocie 500 złotych, w terminie 7 dni po rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie, wysyłane pełnomocnikowi B. P. na wskazany w skardze adres, doręczono w dniu 14 grudnia 2005 roku. Pomimo upływu zakreślonego terminu, nałożony zarządzeniem, obowiązek nie został przez skarżącą wykonany.
Ponadto w dniu 15 grudnia 2005 roku w drodze pisma procesowego, wniesionego przez pełnomocnika, skarżąca oświadczyła, iż cofa skargę na wskazaną powyżej decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 3 tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Powyższe oznacza, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty.
W niniejszej sprawie skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania, nie uiściła wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, a zatem nie uzupełniła braku fiskalnego skargi.
Ponadto podnieść należy, iż oświadczenie skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło skutkować umorzeniem postępowania w przedmiotowej sprawie w trybie art. 161 § 1 pkt 1 cyt. ustawy, gdyż wniesiona skarga, jak powyżej wskazano, dotknięta była brakiem fiskalnym, dlatego w pierwszej kolejności rozstrzygnięciu podlegać musiała kwestia jego uzupełnienia.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.