Uzasadnienie
"A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], którą udzielono jej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa łódzkiego na okres sześciu lat poprzez zmianę lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych.
Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...]. odmówił zmiany ww. decyzji ostatecznej. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie zarzucając naruszenie zasad prawa Unii Europejskiej oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w związku z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r., o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, o której mowa w Dyrektywie nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. a zatem w sposób bezprawny i jako taka nie obowiązuje.
Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do WSA w Łodzi, powtarzając zarzut zawarty w odwołaniu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji w całości, stwierdzenie, że nie podlegają one wykonaniu oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2014 r. WSA w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie administracyjne z uwagi na fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne następującej treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?".
W związku z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 11 marca 2015 r. o sygn. akt P 4/14, zainicjowanego ww. pytaniem prawnym, postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r. WSA w Łodzi podjął zawieszone postępowanie.
W dniu 21 września 2015 r. do WSA w Łodzi wpłynęło pismo procesowe skarżącej z dnia 18 września 2015 r. w którym oświadczyła ona, że cofa skargę. Jednocześnie wniosła o zwrot wpisu sądowego od wniesionej skargi na podany w piśmie rachunek bankowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 18 września 2015 r. Spółka oświadczyła, że cofa skargę. Cofnięcie wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest dopuszczalne, a tym samym skuteczne, gdyż nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
Wobec cofnięcia skargi przed dniem rozpoczęcia rozprawy orzeczono o zwrocie wpisu sądowego na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
U.K.