Uzasadnienie
W dniu 9 lutego 2005 r. P. Ł. złożył skargę na pobranie opłaty za wpis do ewidencji działalności gospodarczej w wysokości 50,- zł, pobranej w dniu 7 grudnia 2004 r. przez Burmistrza Miasta O. Z akt administracyjnych wynika, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Zakład A w O., zarejestrowaną w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta O. pod nr 3244. Skarżący, wykonując obowiązek wynikający z treści art. 8 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 2125), złożył w dniu 7 grudnia 2004 r. wniosek o zmianę istniejącego wpisu przez dodanie numeru ewidencyjnego PESEL przedsiębiorcy oraz określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD). Za dokonanie powyższych zmian organ administracji pobrał opłatę w wysokości 50,- zł.
Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2004 r. P. Ł. zażądał zwrotu ww. opłaty, powołując się na interpretację "Ministerstwa Gospodarki i Pracy", zgodnie z którą za uzupełnienie wpisu na mocy art. 8 ww. ustawy o zmianie ustawy – Prawo działalności gospodarczej (...) nie pobiera się opłaty.
Pismem z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta O. poinformował P. Ł., że wniesiona przez niego opłata jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie podlega zwrotowi oraz że na niniejsze pismo "przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (...), w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego pisma".
W dniu 9 lutego 2005 r. P. Ł. wniósł, za pośrednictwem Urzędu Miejskiego w O., skargę, będącą przedmiotem niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu albowiem przed jej wniesieniem nie został wyczerpany środek przewidziany w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej: p.p.s.a. – tj. organ administracji nie został wezwany do usunięcia naruszenia prawa.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 7a ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) zgłoszenie zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej podlega opłacie w kwocie 50 zł. Wyrażenie stanowiska przez organ gminy co do obowiązku uiszczenia tej opłaty lub jej wysokości jest czynnością dotyczącą stwierdzenia obowiązku wynikającego z mocy prawa. Czynność ta podlega zatem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z mocy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. uchwała 5 sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 r. OPK 1/97 opubl. ONSA 1997/4/149).
Skarga na czynność lub akt, w postaci wyrażenia stanowiska co do wysokości należnej opłaty, jest zatem co do zasady dopuszczalna, o ile jednak wypełnione zostaną również warunki wskazane w ww. ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie bowiem do art. 52 § 3 p.p.s.a. skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – w sprawie w której ustawa, regulująca postępowanie przed właściwym organem, nie przewiduje środków zaskarżenia – można wnieść dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie należy złożyć w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.
W niniejszej sprawie pismo skarżącego z 15 grudnia 2004 r., zawierające żądanie zwrotu pobranej opłaty, jest pierwszym pismem w tym przedmiocie i tym samym nie może być traktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W takiej sytuacji należało uznać, że skarżący przed wniesieniem skargi, nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że skarżący nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 3 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi, co – w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – prowadzi do odrzucenia skargi.
Na prawną ocenę dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie nie może mieć wpływu błędne pouczenie, zawarte w treści uzasadnienia pisma z 6 stycznia 2005 r., o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Błędne pouczenie, udzielone przez organ administracji, nie może bowiem stanowić źródła uprawnień strony, które w istocie – ze względu na stan postępowania – jej nie przysługują.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd o niedopuszczalności przerzucania na stronę skutków błędu spowodowanego przez pracownika organu administracji. Uchybienia organu administracji państwowej nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do treści czynności organu administracji. W niniejszej sprawie oznacza to, iż odżywa dla skarżącego czternastodniowy termin do złożenia pisemnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przewidziany w art. 52 § 3 p.p.s.a., którego bieg rozpocznie się z dniem doręczenia odpisu niniejszego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.