Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Łd 60/14 oddalił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za samowolne zacięcie pasa drogowego. Niniejszy wyrok jest prawomocny od dnia 25 marca 2014r.
W dniu 5 września 2014r. A. O. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w 14 sprawach zakończonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi rozpoznawanych w Wydziale III, w których wydano wyroki oddalające skargi na decyzje w przedmiocie nałożenia na skarżącą kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego oraz w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 845/13 rozpoznawanej w Wydziale I, zakończonej wyrokiem oddalającym skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania nałożonych kar. Jako podstawę prawną wznowienia skarżąca wskazała art. 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a. Wniosła o uchylenie wskazanych w skardze wyroków i umorzenie postępowania o naliczeniu kar za zajęcie pasa drogowego wobec ustalenia, że nastąpiło przedawnienie karalności czynu polegającego na usunięciu z akt dokumentu zezwalającego na umieszczenie przyczepy, w oparciu o który naliczone zostały kary.
Wniosła również o zasądzenie od Zarządu Dróg i Transportu w Ł. na jej rzecz kosztów postępowania w sprawach, załączenie akt spraw, których dotyczy skarga o wznowienie postępowania oraz o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Ł. o udostępnienie akt sprawy karnej o sygn. akt [...] i zaliczenie ich w poczet materiału dowodowego tej sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że wyrok w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 60/14 (i w innych wymienionych w skardze sprawach) zapadł w oparciu o ustalenia wynikające z decyzji Zarządu Dróg i Transportu w Ł., że skarżąca dokonała samowolnego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie przyczepy na kołach na stoisku handlowym przy Cmentarzu Rzymskokatolickim na ul. A. w Ł. Tymczasem, jak wywodzi skarżąca, Sąd Rejonowy w Ł. Wydział IV Karny prawomocnym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie [...] dokonał ustaleń, w wyniku których przyjął, że dokument w postaci protokołu z posiedzenia mającego miejsce we wrześniu 2008r. w siedzibie Zarządu Dróg i Transportu w Ł., w którym uwzględniono wniosek skarżącej o umieszczenie przyczepy przy Cmentarzu przy ul. A. w Ł., został usunięty z akt. Stanowi to czyn z art. 276 § 1 Kodeksu karnego. Nastąpiło jednak przedawnienie jego karalności, wobec powyższego postępowanie karne umorzono na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania karnego. W tej sytuacji wszelkie dotychczasowe ustalenia administracyjne wymagają zdaniem skarżącej weryfikacji, uwzględniającej wyniki ustaleń sądu karnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi wskazując, że postanowienie sądu karnego zostało wydane po wyroku WSA w Łodzi z dnia 21 lutego 2014r., jaki zapadł w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 60/14. Ustalenia w sprawie w postępowaniu administracyjnym wykazały, że skarżąca w spornym okresie nie miała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia przyczepy i miejsca jej ustawienia. Na żadnym etapie postępowania zarządca drogi nie akceptował ustawienia przyczepy, a jedynym, legalnym sposobem na zajęcie pasa drogowego jest zezwolenie właściwego zarządcy drogi, wydawane w formie decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych. Jest to postępowanie wszczynane na wniosek zainteresowanego podmiotu, przy czym decyzja zezwalająca jest wydawana na oznaczony w decyzji okres czasu i za zajęcie pasa drogowego pobierana jest opłata.
W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2015r. pełnomocnik skarżącej powtórzył argumentację, że podstawę wznowienia postępowania stanowi postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł., IV Wydział Karny z dnia 7 sierpnia 2014r., sygn. akt [...], o którym skarżąca dowiedziała się w tej dacie, zmieniające postanowienie Prokuratury Rejonowej Ł.– Ś. o umorzeniu postępowania w ten sposób, że podstawą umorzenia jest art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wobec ustalenia, iż występek z art. 276 k.k. polegający na usunięciu z akt sprawy protokołu z posiedzenia, na którym zezwolono skarżącej na korzystanie z przyczepy w pasie drogowym uległ przedawnieniu czyli na podstawie art. 273 § 3 i art. 274 ustawy p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim podkreślić należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych (art. 270 p.p.s.a.), którą można oprzeć na ściśle określonych podstawach. W świetle przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 p.p.s.a.), zarzucie niekonstytucyjności podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), czy też późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a).
Pełnomocnik skarżącej podniósł, że podstawę prawną wznowienia postępowania stanowi art. 273 § 3 i art. 274 ustawy p.p.s.a oraz postanowienie Sąd Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł., IV Wydział Karny z dnia 7 sierpnia 2014r. o umorzeniu postępowania wydane w sprawie popełnienia przestępstwa z art. 276 Kodeksu karnego, polegającego na usunięciu z akt administracyjnych dokumentu, zaś o tej podstawie wznowienia skarżąca dowiedziała się w dniu wydania postanowienia przez Sąd Rejonowy.
Podkreślić należy, że wskazana podstawa wznowienia nie jest żadną z ustawowych podstaw wznowienia określonych w art. od 271 do 273 p.p.s.a. Przepis art. 274 p.p.s.a., na który powołuje się pełnomocnik skarżącej nie określa ustawowej podstawy wznowienia, ponieważ przepis ten określa jedynie warunki dodatkowe, których spełnienie jest konieczne w przypadku, gdy podstawą wznowienia ma być art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a więc gdy żądanie wznowienia opiera się na tym, że orzeczenie sądowe zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Tymczasem skarżąca nie twierdzi nawet, że zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2014r. o sygn. akt III SA/Łd 60/14 został uzyskany za pomocą przestępstwa.
Stosownie do treści art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuca.
W świetle powyższych przepisów, skoro nie została wskazana ustawowa podstawa wznowienia, skarga o wznowienie podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., ponieważ nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o treść art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.
a.ł.