Uzasadnienie
III SA/Łd 776/04
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta P. sprawujący funkcję Starosty orzekł z urzędu o wprowadzeniu zmiany oznaczeń użytków gruntowych w operacie ewidencyjnym obrębu [...] działki 687, ul. A w P. zgodnie z załączonym wykazem zmian danych ewidencyjnych, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia [...] 2004 r. za numerem [...].
Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. t.j. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) i § 47 ust.3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001r. Nr 38, poz. 454).
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż na jego zlecenie, wybrana w drodze przetargu, firma B i C Sp. z o.o. rozpoczęła od dnia 3 listopada 2003 r. realizację weryfikacji danych ewidencji gruntów miasta P. w zakresie oznaczeń użytków gruntowych. W wyniku analiz danych ewidencyjnych stwierdzono, że w ewidencji gruntów dla ww. działki figuruje niewłaściwe oznaczenie: faktycznego użytkowania (sposobu zagospodarowania) gruntu – OFU, użytkowania (sposobu zagospodarowania) terenu według gleboznawczej klasyfikacji gruntów - OZU, klasy bonitacyjnej (przydatności gruntu do produkcji rolnej) - OZK, ponieważ nie odpowiadają wymogom powołanego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Ustalono, że w ewidencji gruntów figurują dla działki nr 687 położonej przy ul. A w P. następujące oznaczenia użytków: dla powierzchni 0,0842 ha OZU - R, OZK - IVa, dla powierzchni 0,1101 ha OZU R, OZK - IVb i dla powierzchni 0,0350 ha OZU – R, OZK – V (łączna powierzchnia 0,2293 ha). Powyższe wpisy zmienione zostały na: dla powierzchni 0,0685 ha OFU - Bi, dla powierzchni 0,0822 ha OZU –R, OZK- IV a oraz dla powierzchni 0,0786 – OZU –R, OZK – IVb (łączna powierzchnia 0,2293 ha).
W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. podniosła, iż nie zgadza się z podanym w decyzji polem powierzchni działki nr 687, określonym na 0,2293 ha. Podała, iż w aktach notarialnych widnieje obszar działki 2790 m 2 na dzień wpisu do ksiąg wieczystych z dnia 16 marca 1956 r., co oznacza, iż istnieją widoczne rozbieżności w określaniu pola powierzchni działki przy ul. A. Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r., z późn. zm.), art. 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 z 2000 r., z późn. zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ II instancji wskazał, iż istotą zaskarżonej decyzji jest kwestia zmiany oznaczeń użytków gruntowych w działce nr 687, zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz.454).
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zarzuty strony o błędnym określeniu powierzchni w zaskarżonej decyzji są niezasadne, gdyż powyższa decyzja dotyczy wyłącznie działki nr 687, nie zaś całej nieruchomości należącej do strony. Powierzchnia działki nr 687 wynika z operatu geodezyjnego nr [...], sporządzonego w ramach prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków dla miasta P., w latach 1984-1985 i wynosi 0,2293 ha (2293 m2).
Organ podkreślił, iż zgodnie ze stanowiskiem doktryny prawniczej i orzecznictwa, do określania powierzchni nieruchomości służy instytucja ewidencji gruntów i budynków i w tym zakresie wpis do księgi wieczystej nie jest chroniony rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (uchwała Sądu Najwyższego nr III CZP 13/89, z dnia 28.02.1989 r., publ. OSNC 1990/2/26).
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca podniosła, iż spór dotyczy wykazanej w zaskarżonej decyzji powierzchni gruntu i jej niezgodności z decyzjami dotyczącymi pobierania opłat od nieruchomości o powierzchni 3448 m2. Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie. Ponadto wskazał, iż istotą zaskarżonej decyzji jest kwestia zmiany oznaczeń użytków gruntowych w działce nr 687, nie zaś całej nieruchomości należącej do strony, a zatem nie dotyczy działki nr 684. Zarzuty strony o domniemanym zaniżeniu powierzchni działki są nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. l cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § l wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Zgodnie z art. 134 § 1 cyt. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie do końca z przyczyn w niej podnoszonych.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. nr 100 z 2000 r., poz. 1086 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454).
Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów – ich położenia, granic, powierzchni,rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów. W ewidencji gruntów wykazuje się także właściciela. Stosownie zaś do treści art. 24 ust. 1 cyt. ustawy informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów.
W myśl art. 22 ust. 2 wymienionej ustawy na żądanie starosty osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 i art. 51 zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Zgodnie z § 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek zaś w ewidencji wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych i aktów normatywnych. W myśl § 47 ust. 3 wymienionego rozporządzenia w przypadku, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że organ I instancji dokonał weryfikacji danych gruntów miasta P. w zakresie oznaczeń użytków gruntowych.
W niniejszej sprawie weryfikacja obejmowała obręb [...], działkę nr 687, której właścicielem jest M. P. Właścicielka nie zakwestionowała dokonanych zmian rodzaju użytków i klasy użytków, natomiast zakwestionowała obszar działki objętej tymi zmianami, a wskazany w wykazie w pozycji pole powierzchni działki w ha – 0,2293. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że mimo, iż istotą zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji jest zmiana oznaczeń użytków gruntowych działki nr 687, to treścią tych decyzji objęta jest również powierzchnia tej działki, gdyż konkretne oznaczenia odnoszą się do konkretnej powierzchni. A zatem skarżąca mogła zakwestionować wszystkie zawarte w decyzji organu I instancji dane, w tym również powierzchnię działki.
Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy organ administracji przy dokonaniu zmian oznaczeń użytków gruntowych w operacie działki nr 687 stanowiącej własność skarżącej do sporządzenia wykazu tych zmian wykorzystał operat geodezyjny nr [...] z dnia [...] 1985 r., sporządzony w ramach prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów miasta P. ([...]). Z powyższego protokołu wynika, iż na podstawie ksiąg wieczystych Kw nr [...] i Kw nr [...] dokonano wpisu dwóch działek położonych przy ul. A w P. o powierzchni 0,0495 ha (działka nr 77/2) i o powierzchni 0,2293 ha (77/1). Natomiast jak wynika z załączonego przez organ wypisu z rejestru gruntów działka o powierzchni 0,2293 ha to działka nr 687, zaś działka o powierzchni 0,0495 ha to działka nr 684 (brak jest dokumentu na podstawie, którego nastąpiła zmiana numeracji działek).
Z decyzji organu I instancji wynika, iż zmian dokonano wyłącznie w operacie ewidencyjnym działki nr 687, a nie w całej nieruchomości i w tym zakresie skarga jest niezasadna.
Zauważyć jednak należy, iż w aktach sprawy brak jest wypisów z ksiąg wieczystych działek nr 684 i 687. Organy administracji podały wprawdzie powierzchnię działki objętą zmianami oznaczeń użytków gruntowych na podstawie protokołu modernizacji obrębu [...] z dnia [...] 1985 r., jednak protokół ten nie został przez skarżącą podpisany. Skarżąca kwestionując w odwołaniu powierzchnię całej nieruchomości przy ul. A podała, iż wynosi ona 2790 m2, natomiast zgodnie z protokołem modernizacji oraz wypisem z ewidencji gruntów, po zsumowaniu powierzchni obu działek powierzchnia nieruchomości przy ul. A wynosi łącznie 0,2788 ha. Powstaje zatem wątpliwość czy powierzchnia działki nr 687 objętej zaskarżoną decyzją została prawidłowo określona. Dołączone przez organ administracji wypisy z ewidencji gruntów nie są wystarczające do wyjaśnienia tej kwestii.
Wobec takich rozbieżności trudno jednoznacznie stwierdzić jaka jest powierzchnia przedmiotowej działki objętej decyzjami organów administracji.
W tym miejscu zauważyć należy, iż skoro skarżąca kwestionowała powierzchnię nieruchomości położonej przy ul. A, w tym powierzchnię działki objętej rozstrzygnięciem Prezydenta Miasta P., to organy administracji winny rozstrzygnąć spór w oparciu o wypisy z ksiąg wieczystych, bądź akty notarialne.
A zatem organy administracji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego. Również w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Naruszyły tym samym art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny ustalić jaka jest faktyczna powierzchnia działki nr 687 w oparciu o wypisy z ksiąg wieczystych, wskazać dokument, z którego wynika zmiana numeracji działek oraz wyjaśnić skarżącej dlaczego nie objęto decyzją o zmianie oznaczeń użytków działki nr 684 również położonej przy ul. A. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt c powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O wykonaniu decyzji Sąd orzekł stosownie do art. 152 cyt. ustawy.