Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] o wymierzeniu "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] przeprowadził w lokalu "B" w B. kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że w lokalu znajduje się jedno urządzenie o wyglądzie zewnętrznym i budowie identycznej jak automat do gier hazardowych. Urządzenie nie posiadało poświadczenia rejestracji, a obsługa lokalu nie przedstawiła żadnego dokumentu (np. decyzji Ministra Finansów), z którego wynikałoby, że znajdujące się w lokalu urządzenie nie jest automatem do gier hazardowych. W związku z podejrzeniem, że w kontrolowanym lokalu urządzane są gry na automatach z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) przeprowadzono eksperyment, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 13 cyt. ustawy.
Jako podstawę prawną decyzji o wymierzeniu spółce kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry organy celne wskazały m.in. art. 2 ust. 3, 4 i 5, art. 6 ust. 1, art. 8 i art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Stosownie natomiast do treści art. 89 ust. 1 ustawy, karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry;
- 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry;
- 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia.
W ocenie organów celnych w rozpatrywanej sprawie konsekwencją naruszenia przez spółkę warunków, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy, było nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Na powyższą decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zarzuciła naruszenie m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 oraz art. 91 w zw. z art. 14 ustawy o grach hazardowych poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu stronie kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji lub stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji oraz o wystąpienie przez WSA w Łodzi do TK z pytaniem prawnym w kwestii zgodności art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a także zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej - p.p.s.a do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytania prawne skierowane przez WSA w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. został zmieniony na podstawie art. 1 pkt 29 ww. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., a zatem w niniejszym postępowaniu – wszczętym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. – należy stosować art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. - sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (tj. administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej).
W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji.
Spór, jaki zaistniał w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy gry na urządzeniu typu Apex Hot Magic Fruits o nr [...] są, czy też nie są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. W przypadku stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 3 cyt. Ustawy - zastosowanie mają przepisy ustawy o grach hazardowych, w sytuacji natomiast ustalenia, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 ust. 3 wymieniona powyżej ustawa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W toku prowadzonego postępowania organy administracji uznały, że gry na urządzeniu typu Apex Hot Magic Fruits o nr [...] spełniają wszystkie warunki wymienione w art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy o grach hazardowych wskazując, że kluczowym dowodem na potwierdzenie powyższej okoliczności jest ostateczna decyzja Ministra Finansów z dnia 19 września 2013 r., która przesądziła, w ocenie organów, że gry na wymienionym urządzeniu są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.
Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym jest, że kwestia czy gry na urządzeniu typu Apex Hot Magic nr [...] są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy była przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Ministra Finansów decyzji z dnia 7 marca 2013 r. w której uznano, że gry na wymienionym urządzeniu są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Na skutek złożenia przez stronę odwołania Minister Finansów decyzją z dnia 19 września 2013 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 7 marca 2013 r. Na powyższą decyzję z 19 września 2013 r. skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 maja 2014r. sygn. akt VI SA/Wa 3203/13 uchylił zaskarżoną decyzję. Od wskazanego powyżej wyroku skargę kasacyjną wniósł Minister Finansów. Sprawa została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygn. akt II GSK 2279/14 i do chwili obecnej nie została rozpoznana.
Wobec powyższego, zdaniem sądu celowym jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie bowiem, jakie zapadnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. W wymienionej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny przesądzi, czy Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [...], w oparciu o którego sprawozdanie Minister Finansów wydał swoje rozstrzygnięcia, jest jednostką uprawnioną do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier.
Należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie organy celne uznały, że gry na wymienionym urządzeniu spełniają przesłanki określone w art. 2 ust. 3 ustawy, opierając się na sprawozdaniu Izby Celnej w [...] Wydział [...] z dnia [...] oraz ostatecznej decyzji Ministra Finansów z 13 września 2013 r. Wzgląd zatem na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym, by do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt [...], postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.
b.a.