Uzasadnienie
L. M., reprezentowany przez adwokata D. W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry.
W decyzji wymierzono karę w wysokości 12.000 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz trudnych, wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Do skargi załączono oświadczenie o sytuacji finansowej, o zaległościach w opłacaniu faktur, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012, 2013 oraz 2014 (PIT-36 oraz PIT/B), deklaracje dla podatku bankowego (06 – 08. 2015), faktury za doprowadzanie wody i odprowadzanie ścieków oraz wyciągi z rachunku bankowego wnioskodawcy.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący wraz z żoną i 8 osobową rodziną mieszka w segmencie mieszkalnym, którego jest współwłaścicielem. Na utrzymaniu skarżącego pozostaje niepracująca żona oraz syn. Skarżący jest jedynym żywicielem rodziny. Prowadzi działalność gospodarczą – salonik prasowy wraz z kolekturą Lotto, która nie prosperuje w sposób umożliwiający regulowanie zaległości finansowych na bieżąco. Skarżący zalega z zapłatą czynszu za najem lokalu za okres 8 miesięcy, tj. 2.544 zł oraz za totalizator lotto kwotę 3.927,25 zł.
Skarżący jest właścicielem trzech samochodów: Cinquecento z 1988 r., Opla Combo z 1996 r. oraz Opla Combo z 2006 r. na rachunku bankowym posiada 5.000 zł jako zabezpieczenie do totalizatora sportowego. Posiada lokatę, na której znajduje się około 40.000 zł darowane przez matkę na cele emerytalne, z której dokonuje regularnych wypłat na pokrycie bieżących rachunków związanych z prowadzoną działalnością oraz dla utrzymania rodziny. W 2012 r. skarżący uzyskał dochód w wysokości 17.565,60 zł (1463 zł miesięcznie), w roku 2013 – 32.887,44 zł (2740 zł miesięcznie) a w roku 2014 r. – 55.604,87 zł co daje średni dochód miesięczny w wysokości 4.633 zł. kwota ta wobec pogarszającej się kondycji firmy (zaległości wobec dostawców) nie jest wystarczająca do uiszczenia wymierzonej kary której wysokość przekracza możliwości finansowe skarżącego a jej uiszczenie doprowadziłoby do załamania prowadzonej działalności, która jest jedynym źródłem utrzymana rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione.
Podkreślić należy przy tym, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku skrzącego, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty ciążącego na nim zobowiązania grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności.
W niniejszej sprawie przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że wniosek i załączone dokumenty nie obrazują w sposób precyzyjny aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego. Wynika z ich bowiem, że skarżący wraz z żoną i 8 osobową rodziną mieszka w segmencie mieszkalnym, którego jest współwłaścicielem. Skarżący wskazał, że jest jedynym żywicielem rodziny. W dalszej części uzasadnienia wskazał jednak, że na jego utrzymaniu pozostaje jedynie niepracująca żona oraz syn. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą – salonik prasowy wraz z kolekturą Lotto, która nie prosperuje w sposób umożliwiający regulowanie zaległości finansowych na bieżąco.
Skarżący podniósł, iż zalega z zapłatą czynszu za najem lokalu za okres 8 miesięcy, tj. 2.544 zł oraz za totalizator lotto kwotę 3.927,25 zł., dalej jednak wskazał, iż na rachunku bankowym posiada 5.000 zł jako zabezpieczenie do totalizatora sportowego. Ponadto skarżący jest właścicielem trzech samochodów: Cinquecento z 1988 r., Opla Combo z 1996 r. oraz Opla Combo z 2006 r. Posiada również lokatę, na której znajduje się około 40.000 zł darowane mu przez matkę na cele emerytalne. W 2012 r. skarżący uzyskał dochód w wysokości 17.565,60 zł (1463 zł miesięcznie), w roku 2013 – 32.887,44 zł (2740 zł miesięcznie) a w roku 2014 r. – 55.604,87 zł co daje średni dochód miesięczny w wysokości 4.633 zł.
Powyższe nieścisłości nie dają Sądowi podstaw do stwierdzenia, iż faktycznie w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Ponadto w orzecznictwie słusznie podnosi się, że żaden przepis prawa nie pozwala na stosowanie swoistej preferencji dla zobowiązań prywatnoprawnych, kosztem zobowiązań o charakterze publicznoprawnym (por. postanowienie NSA z 20 maja 2014 r., I FZ 137/14, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Warto również wskazać, że sprawy dotyczące należności pieniężnych, z natury rzeczy są odwracalne, a każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach. Nie przekonuje zatem stwierdzenie skarżącego, że kwota nałożonej na niego kary pieniężnej, wobec pogarszającej się kondycji firmy (zaległości wobec dostawców) przekracza możliwości finansowe skarżącego a jej uiszczenie doprowadziłoby do załamania prowadzonej działalności, która jest jedynym źródłem utrzymana rodziny. Sama wysokość należności nie może też w żaden sposób być oceniana, jako znaczna szkoda, czy też trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z 28 października 2015 r., II FZ 722/15).
Reasumując, same obawy skarżącego dotyczące potencjalnych skutków zapłacenia kary pieniężnej, nie mogą prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący przedstawił jedynie typowe skutki konieczności zapłaty ciążącego na nim zobowiązania, które nie przesądzają o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
R.T.