Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 września 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 22 lutego 2021 r. o nałożeniu, na Ł. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą N, kary pieniężnej w wysokości 11.300 zł.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
Decyzją z 22 lutego 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Ł. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą N., karę pieniężną w wysokości 11.300 zł z tytułu popełnienia naruszeń polegających na:
- • niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.) – dalej: "u.t.d.", w wymaganym terminie;
- • nie wyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.;
- • wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy;
- • przekazywaniu zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy;
- • wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowanego jako niebezpieczne.
Powyższą decyzję doręczono stronie 3 marca 2021 r.
Pismem nadanym 23 marca 2021 r. w Urzędzie Pocztowym w Warszawie, strona wniosła odwołanie od ww. decyzji.
Przywołanym na wstępie postanowieniem z 21 września 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 22 lutego 2021 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej.
Organ odwoławczy wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 22 lutego 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 11.300 zł została doręczona stronie 3 marca 2021 r. wraz z pouczeniem o terminie i miejscu do złożenia odwołania. Organ II instancji zaznaczył, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał 17 marca 2021 r. (środa). Termin ten biegł od dnia następującego po dniu doręczenia stronie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, a więc od 4 marca 2021 r. Odwołanie strony zostało natomiast nadane w Urzędzie Pocztowym w Warszawie 23 marca 2021 r.
Pismem z 24 września 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i na podstawie art. 15zzzzzn² ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) - dalej: "ustawa COVID-19", wyznaczył stronie 30 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od daty doręczenia przedmiotowego zawiadomienia. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Na ostateczne postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do sądu administracyjnego złożył Ł. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj. 129 § 1 w zw. z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", polegające na stwierdzeniu uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, wskutek błędnego uznania przez organ, że strona odebrała decyzję 3 marca 2021 r., podczas gdy zdaniem strony, doręczono jej decyzję 15 marca 2021 r., a więc odwołanie zostało wniesione z zachowaniem 14 dniowego terminu.
Biorąc pod uwagę powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ podniósł, iż twierdzenia pełnomocnika skarżącego, jakoby decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 22 lutego 2021 r. została jemu doręczona 15 marca 2021 r., nie znajdują żadnego potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Organ podkreślił, że pełnomocnik strony wskazał wyłącznie na "twierdzenia strony", nie popierając ich żadnymi dowodami. Tymczasem organ dysponuje dokumentami jednoznacznie potwierdzającymi, że ww. decyzja organu I instancji została doręczona stronie 3 marca 2021 r. Zgodnie z treścią znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłka zawierająca decyzję w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej, ze względu na nieobecność adresata została w dniu 2 marca 2021 r. pozostawiona w placówce pocztowej, a stosowne zawiadomienie w tym zakresie zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.
Jak stanowi treść zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka została wydana adresatowi we wskazanej placówce pocztowej 3 marca 2021 r. Skarżący pokwitował odbiór przesyłki własnoręcznym podpisem, co również znajduje swoje odzwierciedlenie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259) – dalej: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Poddane kontroli tutejszego Sądu rozstrzygnięcie należy do kategorii postanowień kończących postępowanie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Mając na uwadze powyższe kryteria sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 21 września 2022 r. stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego, jak oczekuje tego strona skarżąca.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 134 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Jak wynika z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Po myśli art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
Podnieść należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex/el nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, Biuletyn Skarbowy z 1997, Nr 5, poz. 32).
W rozpatrywanej sprawie organ dysponował kompletnym materiałem dowodowym, na podstawie którego prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika bowiem, że decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 22 lutego 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej, została doręczona stronie 3 marca 2021 r. wraz z pouczeniem o terminie i miejscu do złożenia odwołania. Świadczy o tym podpisany własnoręcznie przez skarżącego dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji. W tych okolicznościach 14-dniowy termin do wniesienia odwołania biegł od 4 marca 2021 r. do 17 marca 2021 r. Niespornym jest tymczasem, że Ł. W., działający przez pełnomocnika, odwołanie od decyzji organu I instancji nadał dopiero 26 marca 2021 r. w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jedn.
Dz.U. z 2022 r., poz. 896), o czym świadczy pieczęć Urzędu Pocztowego Warszawa 12 umieszczona na kopercie, w której odwołanie wpłynęło do organu. Jednocześnie w treści odwołania skarżący nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W ocenie sądu powyższe okoliczności są bezsporne i skarżący nie zdołał ich skutecznie podważyć.
W świetle powyższych ustaleń wydanie przez organ, w oparciu o przepis art. 134 k.p.a., postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, było czynnością prawidłową, czemu organ dał wyraz w zaskarżonym postanowieniu.
Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
a.l.