Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 30 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 80/17

Uzasadnienie

Rozkazem personalnym z dnia (...), nr (...) Komendant Wojewódzki Policji w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty G. K. 20% uposażenia za lipiec i sierpień 2016r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Orzeczeniem z dnia (...), nr (...) Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w Ł. uznała G. K. za trwale niezdolnego do służby w Policji oraz zaliczyła do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. Jednocześnie w pkt 13 orzeczenia określono, że "związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby: nie istnieje". Orzeczenie stało się prawomocne od dnia 31 maja 2016r.

Rozkazem personalnym z dnia (...), nr (...) Komendant Powiatowy Policji w R., działając na podstawie art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 355 ze zm.) oraz § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013r., poz. 644), zwolnił z dniem 1 czerwca 2016r. G. K. od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby w Policji.

Rozkazem personalnym z dnia (...), nr (...) Komendant Powiatowy Policji w R. zwolnił z dniem 2 czerwca 2016r. G. K. z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2 360 zł z zajmowanego stanowiska i przeniósł do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w R..

W dniu 2 sierpnia 2016r. G. K. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w R. z wnioskiem o wypłatę zaległego uposażenia, tj. za opóźnienie od dnia następującego po dniu wymagalności do dnia zapłaty oraz wypłacanie uposażenia w kolejnych miesiącach w prawidłowej wysokości, czyli 100% uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Podał, że brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej, która uzasadniałby obniżenie wynagrodzenia do 80% z uwagi na uzyskanie przez funkcjonariusza orzeczenia o trwałej niezdolności do służby w Policji.

W piśmie z dnia 12 sierpnia 2016r. stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia 2 sierpnia 2016r Komendant Powiatowy Policji w R. wyjaśnił odwołując się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2014r., sygn. akt I OSP 16/13, że orzeczenie komisji lekarskiej MSWiA o trwałej niezdolności do służby, powodujące zwolnienie od zajęć służbowych - jest dokumentem równoważnym zwolnieniu lekarskiemu w tym sensie, że funkcjonariusz nie musi przedstawiać organowi zwolnienia lekarskiego. Obecnie zatem G. K. uznany jest za funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu chorobowym, do którego mają zastosowanie przepisy o uposażeniu policjanta w czasie choroby, a w szczególności art. 121b ust. 1 oraz ust. 5 i 6 ustawy o Policji.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Przepis art. 121b ust. 5 i ust. 6 ustawy o Policji zawiera zamknięty katalog przypadków, kiedy policjant zachowuje prawo do 100% uposażenia w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Wśród wyżej wymienionych wypadków uprawnienia funkcjonariuszy do 100 % uposażenia za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich następują wtedy, gdy choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby (art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji). Pojęcie choroby powiązane jest z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2014r., poz. 616). Zgodnie z tym przepisem za chorobę uznaje się chorobę spowodowaną działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku służby albo chorobę, która została wymieniona w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby, tj. załączniku nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 26 czerwca 2014r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz.U. z 2014r., poz. 866).

W rozporządzeniu MSWiA z dnia 29 września 2005r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2005r., nr 206, poz. 1723), w załączniku nr 1 zamieszczony został wykaz chorób, o których mowa w art. 20 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz.U. z 2004r., nr 8, poz. 67, ze zm.), tj. wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej, natomiast w załączniku nr 2 zamieszczony został wykaz chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach, oraz właściwości i warunki służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia.

Organ podkreślił, że stwierdzone u G. K. schorzenia figurują w cyt. powyżej rozporządzeniu MSWiA z dnia 29 września 2005r., tj. w załączniki nr 2 pkt 2 i 11. Jednakże jedynie choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, tzw. choroba zawodowa uprawnia do zachowania 100% uposażenia na podstawie art. 125b ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o Policji. Z uwagi zatem na fakt, że w przypadku strony związek rozpoznanego schorzenia (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby - nie istnieje, za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, począwszy od dnia 1 czerwca 2016r. stronie przysługuje 80% uposażenia.

Od powyższego pisma G. K. złożył odwołanie, w którym wskazując na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. - art. 107 § 1 K.p.a. poprzez, brak oznaczenia pisma, tj. niewskazanie, że jest to decyzja, a także poprzez brak wskazania podstawy prawnej wydania decyzji, brak pouczenia o tym czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
2. - art. 121b ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że przepis ten dotyczy również sytuacji, w których zostało wydane orzeczenie o trwałej niezdolności do służby w Policji, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że art. 121b ust. 1 ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy osoba przebywa na zwolnieniu lekarskim.
3. - art. 121 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że odwołujący dysponował orzeczeniem lekarskim MSWiA o trwałej niezdolności do służby w Policji, a inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, co jest równoznaczne z zaistnieniem przesłanki "zwolnienia od zajęć służbowych", a zatem uprawnia do uposażenia w wysokości 100%.

wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy na wstępie wskazał, że odmowa wypłaty uposażenia winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Obligatoryjnymi składnikami decyzji są natomiast: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygniecie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Decyzja, w stosunku, do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Pismo Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia (...), wydane na skutek wniosku o wypłatę zaległego uposażenia funkcjonariusza z dnia 2 sierpnia 2016r. posiada niezbędne cechy decyzji administracyjnej, a brak pouczenia nie miał wpływu na wynik sprawy, ponieważ odwołanie zostało skutecznie złożone.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów postawionych w odwołaniu Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że kwestie uposażenia policjantów reguluje Rozdział 9 ustawy o Policji "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów". Zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy w razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Stosownie natomiast do treści art. 121b ust. 1 ustawy, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Wyjątki od tej zasady ustawodawca przewidział w art. 121b ust. 5 i 6, kiedy to policjant zachowuje prawo do 100% uposażenia. Zgodnie z ust. 5 omawianego przepisu ma to miejsce w następujących przypadkach, kiedy policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu:

1. 1. wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,
2. 2. choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,
3. 3. wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby,
4. 4. choroby przypadającej w czasie ciąży,
5. 5. poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów,
6. 6. oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,
7. 7. przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję lekarską.

Ponadto zgodnie z art. 121b ust. 6 ustawy, prawo do 100% uposażenia przysługuje również, wtedy gdy policjant został zwolniony od zajęć służbowych:

1. 1) podczas oddelegowania do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 1-3,
2. 2) w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem przez policjanta czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ,
3. 3) na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

G. K. na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w Ł. z dnia 16 maja 2016r. został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji, przy czym związek schorzenia albo ułomności ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie istnieje. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 31 maja 2016r. W konsekwencji powyższego orzeczenia, rozkazem personalnym z dnia (...), nr (...) Komendant Powiatowy Policji w R., zwolnił G. K. z dniem 1 czerwca 2016r. od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby.

Ponadto rozkazem personalnym z dnia (...), nr (...) policjant został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w R.. Zgodnie z art. 121b ust. 1 ustawy, w takiej sytuacji policjantowi przysługuje uposażenie w wysokości 80%. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 121b ust. 2 pkt 1 ustawy, zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. W niniejszej sprawie wypełniona została dyspozycja ww. przepisu.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem policjanta, że jego sytuacja, tj. zwolnienie od zajęć służbowych na skutek orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby w Policji, nie jest tożsama z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, o którym stanowi art. 121b ustawy. Orzeczenie komisji lekarskiej przesądza bowiem, że funkcjonariusz jest niezdolny do służby na skutek choroby, która w omawianym przypadku, jak ustaliła komisja lekarska nie ma związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W związku z powyższym policjant jest uprawniony do otrzymania 80% uposażenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.

1. - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu, brak uzasadnienia z jakiego powodu zarzuty wskazane w odwołaniu okazały się niezasadne, niewskazanie z jakiego powodu art. 121b ust. 1 ustawy o Policji należy stosować także w sytuacjach, gdy policjant został uznany za niezdolnego do pracy, pomimo iż przepis ten stanowi wyłącznie o zwolnieniach lekarskich,
2. - art. 11 i 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, co przejawiało się w niedostatecznym wyjaśnieniu spełnienia przesłanek określonych w art. 121b ust. 1 ustawy o Policji, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
3. - art. 121b ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że przepis ten dotyczy również sytuacji, w których zostało wydane orzeczenie o trwałej niezdolności do służby w Policji, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że art. 121b ust. 1 ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy osoba przebywa na zwolnieniu lekarskim,
4. - art. 121b ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji poprzez nieprawidłową interpretację tego przepisu polegającą na przyjęciu, że z treści tego przepisu wynika, że zwolnienie od zajęć służbowych na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej jest równoznaczne ze zwolnieniem od zajęć służbowych na podstawie zwolnienia lekarskiego w okresie choroby policjanta,
5. - art. 121 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący dysponował orzeczeniem komisji lekarskiej MSWiA o trwałej niezdolności do służby w Policji, co jest równoznaczne w zaistnieniem przesłanki "zwolnienia od zajęć służbowych", a zatem uprawnia skarżącego do uposażenia w wysokości 100% - wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania wskazał, że racjonalny ustawodawca w art. 121b ust. 1 ustawy o Policji dokonał rozróżnienia i wskazał, że dyspozycją tego przepisu są objęte jedynie zwolnienia lekarskie. Gdyby intencją ustawodawcy było objęcie również sytuacji, gdy funkcjonariusz jest zwolniony od służby z powodu uzyskania orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby, to ująłby to chociażby w sposób opisany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji wskazując, że chodzi o sytuację gdy policjant jest zwolniony od zajęć służbowych m.in. z powodu choroby. Za niemożliwością stosowania art. 121b ust. 1 ustawy o Policji w niniejszej sprawie przemawia fakt, że przepisy dotyczące wynagrodzeń zawsze należy interpretować ściśle, tym bardziej że art. 121b ust. 1 stanowi lex specialis w stosunku do art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Skoro art. 121b ust. 1 stanowi, że tylko w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia, to nie można z tego wyprowadzać wniosków, że również osoba dysponująca orzeczeniem komisji o trwałej niezdolności do pracy powinna otrzymywać uposażenie w tej wysokości.

Ponadto skarżący podkreślił, że zgodnie z treścią art. 121c ust. 1 ustawy o Policji okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie skarżący nie posiada zaświadczenia, o którym mowa w art. 121c ust. 1 ustawy o Policji. Gdyby natomiast ustawodawca miał na celu zrównanie zwolnienia lekarskiego z orzeczeniem komisji lekarskiej, niewątpliwie dałby temu wyraz w treści tego przepisu, czego jednakże nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia (...) utrzymujący w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia (...) w przedmiocie odmowy wypłaty G. K. 20 % uposażenia za lipiec i sierpień 2016 r.

Podstawę materialnoprawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t.Dz.U. z 2016 r., poz. 1782).

Wskazać należy, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi, w tym wysokości uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, określają przepisy rozdziału 9 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 121b ust. 1, wprowadzonym z mocy art. 1 ustawy zmieniającej, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Policjant zachowuje jednak prawo do 100% uposażania, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu: 1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, 2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, 3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby, 4) choroby przypadającej w czasie ciąży, 5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów, 6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi, 7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję lekarską (art. 121b ust. 5 ustawy o Policji).

Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy policjant został zwolniony od zajęć służbowych:

1. 1) podczas oddelegowania do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 1-3;
2. 2) w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem przez policjanta czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ;
3. 3) na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli (art. 121b ust. 6 ustawy o Policji).

W rozpoznawanej sprawie skarżący zakwestionował decyzję organu odmawiającą mu wypłaty 20% uposażenia (czyli wyrównania do 100% uposażenia) za okres lipiec i sierpień 2016 r. w związku ze zwolnieniem policjanta z dniem 2 czerwca 2016 r. od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby oraz zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w R.. Zdaniem skarżącego organy błędnie interpretują art. 121b ust. 1 ustawy o Policji przyjmując, że zwolnienie od zajęć służbowych na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby w Policji jest równoznaczne zwolnieniu od zajęć służbowych na podstawie zwolnienia lekarskiego.

Należy wskazać, że z orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej w Ł. podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych z dnia (...) wynika jednoznacznie, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji oraz związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie istnieje (część A orzeczenia, lit A - schorzenia podstawowe, lit. B – schorzenia współistniejące, pkt 12 pkt 13).

Komisja Lekarska w uzasadnieniu pkt 13 orzeczenia stwierdziła, że schorzenia opisane w rozpoznaniu nie figurują w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. nr 206, poz. 1723).

Podkreślić należy, że w związku ze stwierdzeniem komisji lekarskiej, że związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie istnieje, część B orzeczenia dotycząca związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby oraz uszczerbku na zdrowiu nie została przez komisję lekarską wypełniona, gdyż nie dotyczy skarżącego.

Niezależnie od powyższego komisja lekarska stwierdziła w orzeczeniu, że badany jest zdolny do pracy, zalicza się badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej, inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i istnieje od 16 maja 2016r., inwalidztwo jest czasowe, termin badania kontrolnego: maj 2019 r. (część C orzeczenia, pkt III. Orzeczenie). U uzasadnieniu powyższego komisja lekarska wskazała, że związek schorzeń ze służbą pozostaje w pkt 1, 2, 4 rozpoznania, gdyż schorzenia w nich opisane figurują w załączniku nr 2 pkt 2,11 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej, a na ich ujawnienie i rozwój mogły mieć wpływ warunki służby opisane w protokole warunków pełnienia służby. Schorzenie opisane w pkt 1 rozpoznania jest również następstwem wypadków poza służbą. Natomiast schorzenia opisane w pkt 3, 5 rozpoznania nie figurują w ww. rozporządzeniu. Powyższe ustalenia uzasadniają zaliczenie badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji.

Zaznaczyć też należy, że komisja lekarska wydała ww. orzeczenie m.in. na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.).

Należy przy tym wskazać, że skarżący nie kwestionował orzeczenia lekarskiego, mimo że był zapoznany z jego treścią w dniu 16 maja 2016 r., a także pouczony o przysługującym mu prawie złożenia odwołania do Centralnej Komisji Lekarskiej w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej.

Wobec zatem braku potwierdzenia przez komisję lekarską okoliczności, że stwierdzone u skarżącego choroby powstały w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, brak jest podstaw do uznania, że skarżący zachowuje prawo do 100% uposażenia, o którym mowa w ust. 5 i ust. 6 art. 121b ustawy.

Podobnie nie można uznać zasadności twierdzeń skarżącego, że art. 121b ust. 1 ustawy o Policji dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy osoba przebywa na zwolnieniu lekarskim, a nie dotyczy sytuacji, gdy w stosunku do policjanta zostało wydane orzeczenie o trwałej niezdolności do służby w Policji.

Wprawdzie stosownie do treści art. 121b ust. 1 w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. W myśl zaś art. 121c ust. 1 ww. ustawy, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa [...]. Jednakże zgodnie z art. 121b ust. 2 pkt 1 ustawy zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby policjanta, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Zgodnie z art. 6 ust. 2 tej ustawy na równi z niezdolnością do pracy z powodu choroby traktuje się niemożność wykonywania pracy:

1. 1) w wyniku decyzji wydanej przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;
2. 2) z powodu przebywania w:
3. a) stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego w celu leczenia uzależnienia alkoholowego,
4. b) szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne w celu leczenia uzależnienia od środków odurzających lub substancji psychotropowych;
5. 3) wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów.

Powyższe, w ocenie sądu, oznacza, że zwolnienie z zajęć służbowych z powodu choroby policjanta na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej należy traktować na równi z niezdolnością do pracy na podstawie zwolnienia lekarskiego.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący otrzymał 80 % uposażenia za okres lipiec i sierpień 2016 r., w którym to okresie był zwolniony od zajęć służbowych z powodu uznania przez komisję lekarską za niezdolnego do służby w Policji oraz uznania nieistnienia związku stwierdzonych schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami pracy.

Zauważyć również należy, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin stanowi, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek:

1. 1) zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w czasie wykonywania obowiązków służbowych;
2. 2) wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych;
3. 3) chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu funkcjonariusza;
4. 4) chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby;
5. 5) chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach.

W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej ustalony został wykaz chorób, o których mowa w art. 20 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy – załącznik nr 1 (wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby w Policji [...] oraz właściwości i warunki służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia), a także wykaz chorób, o których mowa w art. 20 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy – załącznik nr 2 (wykaz chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby w Policji [...] wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach, oraz właściwości i warunki służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia).

Z orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej w Ł, wynika, że inwalidztwo skarżącego pozostaje w związku ze służbą z przyczyn wymienionych w art. 20 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), a nie z przyczyn wymienionych w art. 20 ust. 3 pkt 4 tej ustawy, co nie uprawniało go do zachowania 100% uposażenia (art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji).

Zdaniem Sądu, zgodzić należy się z organem I instancji, który powołał się na stanowisko NSA zawarte w uchwale z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSP 16/13. W powyższej uchwale NSA stwierdził, że orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające u policjanta chorobę, z powodu której jest on w stanie niezdolności do służby, dotyczy tego co zaświadczenie lekarskie o niezdolności do służby z powodu choroby, której skutkiem jest zaprzestanie służby. [...]. Wskazane rozwiązania prawne prowadzą do wniosku, że zaprzestanie służby z powodu choroby może wynikać zarówno z zaświadczenia lekarskiego, jak i orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby z powodu choroby. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem sądu, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy to, że powyższe stanowisko NSA wyraził w odniesieniu do art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Istotne znaczenie ma bowiem fakt zwolnienia od zajęć służbowych w obu przypadkach z powodu choroby policjanta.

Zaznaczyć także należy, że art. 121 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że w razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Jeżeli zatem schorzenia, z powodu których komisja lekarska zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji - nie są chorobami powstałymi w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, o których mowa w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 29 września 2005 r., to brak jest podstaw do zachowania 100% uposażenia za okres niezdolności do służby za lipiec i sierpień 2016 r. na podstawie art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji. Potwierdza to brak zamieszczenia w art. 121b ust. 5 ustawy o Policji schorzeń wymienionych załączniku nr 2 rozporządzenia z dnia 29 września 2005 r., które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby, oraz właściwości i warunków służby powodujących ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia, a które to schorzenia komisja lekarska stwierdziła u skarżącego w ww. orzeczeniu z dnia (...).

Przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie kwestia zasadności odmowy wypłaty 20% uposażenia za lipiec i sierpień 2016 r. Zatem w tym postępowaniu organ nie może podważać orzeczenia komisji lekarskiej, które zostało wydane w odrębnym trybie. Skoro zaś z orzeczenia tego nie wynika, aby była spełniona przesłanka określona w art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, to organ nie może czynić własnych ustaleń w tym zakresie, podważając tym samym prawidłowość wydanego orzeczenia lekarskiego.

Reasumując stwierdzić należy, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o Policji, uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a następnie zasadnie stwierdziły, że skarżącemu nie przysługuje prawo do 100% uposażenia za lipiec i sierpień 2016 r. Okoliczność, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy wyprowadziły odmienne wnioski, aniżeli oczekiwał tego skarżący, nie świadczy o nieprawidłowej jego ocenie i błędnych ustaleniach faktycznych, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady pogłębiania zaufania oraz wyjaśniania zasadności przesłanek (art. 11, art. 8 K.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wbrew zarzutom skargi spełnia zaś wymogi art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

B.K.