Uzasadnienie
III SA/Łd 804/11
Pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. D. B. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Postanowieniem z dnia 16 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi.
W związku z powyższym, skarżący w dniu 12 listopada 2011 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienie braków formalnych skargi oraz wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na urzędowym druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadczył, że posiada gospodarstwo rolne (1,77 ha przeliczeniowego), jego żona jest osobą o orzeczonej I grupie inwalidzkiej, niezdolna do samodzielnej egzystencji. Wyjaśnił, że gospodarstwo przynosi niewielkie dochody, a żona otrzymuje rentę. Podniósł w związku z tym, iż dużą część dochodów pochłaniają wydatki związane z bieżącym utrzymaniem (energia, gaz, zakup żywności) oraz koszty leczenia, pobytu w szpitalu oraz rehabilitacji żony.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną A. B. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowym o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jedyne osiągane dochody stanowi renta żony w wysokości 820 zł. Zgodnie z oświadczeniem skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 80 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 7,04 ha. Wskazał także na fakt posiadania samochodu osobowego marki BMW (rok produkcji – 1997), ciągnika rolniczego (rok produkcji 1996) oraz maszyn rolniczych.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 cytowanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania, co stanowi przesłankę niezbędną do częściowego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że w praktyce jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi renta jego żony w wysokości 820 zł. Należy też mieć na uwadze, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze schorowaną żoną, która otrzymuje rentę w wysokości 820 zł. Zauważyć należy, iż – jak wyjaśnił skarżący – jego żona jest osobą o orzeczonej I grupie inwalidzkiej, niezdolną do samodzielnej egzystencji.
Skarżący ponosi w związku z tym niewątpliwie zwiększone koszty utrzymania, w szczególności koszt leczenia i rehabilitacji. W tej sytuacji, w ocenie referendarza, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego.
Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zaznaczyć przy tym należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy wywiera skutki prawne od daty jego wniesienia. Nie obejmuje natomiast zwolnienia od kosztów, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 125/04, niepubl.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.