Uzasadnienie
III SA/Łd 808/17
W wyniku przeprowadzonej w dniu 25 października 2016 r. przez funkcjonariuszy celnych Urzędu Celnego I w Ł. Referatu Dozoru Celnego w S. kontroli sklepu "[...]", zlokalizowanego w B., przy ul. A 9, prowadzonego przez J. B., stwierdzono eksploatowanie dwóch urządzeń do gier typu: CSANI (bez numeru) oraz APPOLO GAMES (QUIZOMAT) nr [...]. Przeprowadzony przez kontrolujących eksperyment odtworzenia gry na zastanych urządzeniach wykazał, że gry na urządzeniach spełniają przesłanki z art. 2 ust. 3 i ust. 4, ust. 5 u.g.h. Z przeprowadzonych czynności sporządzony został protokół kontroli nr [...]
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. (obecnie Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Ł.) postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, w związku z urządzaniem gry na automatach poza kasynem gry, a następnie decyzją z dnia [...], nr [...] wymierzył skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach typu: CSANI (bez numeru) oraz APPOLO GAMES (QUIZOMAT) nr [...] poza kasynem gry.
Po rozpoznaniu odwołania J. B., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzją z [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy za niezasadne uznał, podniesione przez stronę zarzuty, co do naruszenia prawa materialnego, to jest art. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h., jak i podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia prawa procesowego. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności przeprowadzony w dacie kontroli eksperyment odtworzenia gier pozwolił na jednoznaczne stwierdzenie, że gry na przedmiotowych urządzeniach są grami o charakterze losowym, ponieważ gracz nie ma wpływu na wyniki gier, a ponadto padające w grach wygrane rzeczowe w postaci punktów, umożliwiają grającemu przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki (tj. środków pieniężnych) za udział w grze.
Tym samym, wbrew twierdzeniu strony skarżącej przedmiotowe urządzenia spełniają przesłanki z art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h. Ponadto z załączonych do akt sprawy jako dowód umów dzierżawy powierzchni z dnia 10 sierpnia 2016 r. (ze spółką B – właścicielem urządzenia CSANI) oraz z dnia 27 września 2016 r. (ze Spółką C– właścicielem drugiego z urządzeń) wynika, iż z tytułu zawartych umów skarżący będzie otrzymywał wynagrodzenie w wysokości odpowiednio, 40% różnicy wpłat i wypłat pieniężnych do urządzenia CSANI, 35 % sumy dochodów uzyskanych z urządzenia APOLLO GAMES (QUIZOMAT).
Ponadto na podstawie umowy z dnia 27 września 2016 r. skarżący zobowiązał się do zapewnienia energii elektrycznej zasilającej urządzenie, prowadzenia działalności gospodarczej bez możliwości jej zawieszenia w okresie obowiązywania umowy, informowania właściciela urządzenia o wszelkich jego awariach, uszkodzeniach, czy też fakcie włamania do lokalu. W zamian spółka C zobowiązała się do zapewnienia skarżącemu obsługi prawnej związanej z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń. Tym samym w ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia bezspornie wskazują, że skarżący w lokalu sklepu przy ul. A 9 w B. urządzał gry na automatach spełniających przesłanki art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h., pomimo, że nie był do tego uprawniony. Powyższe uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał także wniosek pełnomocnika skarżącego o umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikająca z nowelizacji u.g.h., w tym art. 89 ustawy, obowiązującej od dnia 1 kwietnia 2017 r.
Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zarzucił:
- - naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "automat do gry" jako obejmująca również urządzenie typu quizomat, korzystanie z którego polega na wykazaniu się przez uczestnika wiedzą powszechną i pozbawione jest elementu losowości, a tym samym cechy definicyjnej "automatu do gry" zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., a tym samym błędnego przyjęcia, że dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na udostępnianiu tego typu urządzenia osobom trzecim wymagane jest zezwolenie lub koncesja, skutkującego niezasadnym nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.;
- - naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzający gry" i nałożenie kary pieniężnej na podmiot, którego czynności sprowadzały się jedynie do wynajęcia powierzchni podmiotowi eksploatującemu urządzenia;
- - art. 65 §1 i § 2 K.c. w zw. z art. 659 § 1 i § 2 K.c. w zw. z art. 693 §1 K.c. poprzez dokonanie błędnej wykładni postanowień zawartej pomiędzy skarżącym a spółką C umowy dzierżawy powierzchni, prowadząca do błędnego stwierdzenia, że skarżący urządzał gry na automatach;
- - art. 122 w zw. z art. 191, art. 121 i art. 210 § 4 o.p. poprzez niepełne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i dowodowego, skutkujące przedwczesnym przyjęciem, że odpowiedzialność skarżącego jest niewątpliwa.
Z uwagi na powyższe naruszenia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r., III SA/Łd 808/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję, z uwagi na stwierdzone pominięcie przez organ odwoławczy kwestii istotnej zmiany, z dniem 1 kwietnia 2017 r., a więc w toku postępowania między instancyjnego, brzmienia przepisu art. 89 u.g.h., stanowiącego podstawę wymierzenia kary pieniężnej. W ocenie Sądu, brak przepisów intertemporalnych zawartych w ustawie z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz.
88) –dalej: ustawa nowelizująca, obligował organ odwoławczy do dokonania analizy treści znowelizowanego art. 89 u.g.h., w tym do ustalenia czy zachowanie skarżącego stanowi delikt w świetle nowego brzmienia przywołanego przepisu, jak również wyjaśnienia, które z przepisów (sprzed nowelizacji czy też po jej przeprowadzeniu) znajdą zastosowanie do oceny zachowania skarżącego i dlaczego. Brak ustaleń w powyższym zakresie stanowił naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, to jest art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2017 r., jak i przepisów postępowania, w tym art. 120, art. 122 i art. 210 § 4 o.p. i uniemożliwił Sądowi rozpoznanie sprawy pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Nie zgadzając się z wydanym w sprawie orzeczeniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. powołując przepis art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 176 i art. 177 p.p.s.a. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której na skarżąc wyrok sądu I instancji w całości, zarzucił naruszenie:
- - art. 145 § 1pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122 i art. 210 § 4 o.p. oraz w zw. z art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2017 r. oraz w zw. z art. 12 ustawy nowelizującej, poprzez uwzględnienie skargi pomimo nienaruszenia przez organy podatkowe wymienionych przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i niesłuszne uznanie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnych rozważań dotyczących analizy art. 89 u.g.h. w brzmieniu znowelizowanym, oceny zachowania skarżącego w świetle powołanego przepisu oraz nie wyjaśnia który stan prawny i dlaczego, znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy brak tych rozważań nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy;
- - art. 141 §4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie negatywnej oceny zaskarżonej decyzji oraz brak wystarczających rozważań w zakresie uznania, że stwierdzone przez sąd uchybienia miły istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż orzeczenie organu odwoławczego wydane w oparciu o przepis art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym przed 1 kwietnia 2017 r. zostało wydane w zgodzie z art. 2 Konstytucji RP oraz w zgodzie z art. 12 ustawy nowelizującej i art. 234 o.p.
Z uwagi na powyższe naruszenia kastor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie strona oświadczyła, że wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Uzasadniając pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję zastosował przepis art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia zdarzenia (to jest w dacie stwierdzenia urządzania przez skarżącego gier na automatach poza kasynem gry) oraz w dacie wydania decyzji organu I instancji, która to decyzja była kwestionowana przez skarżącego. Za zasadnością zastosowania przepisu art. 89 u.g.h. w brzmieniu sprzed nowelizacji przemawia zdaniem skarżącej kasacyjnie treść art. 12 ustawy nowelizującej, określającego datę wejścia w życie znowelizowanej u.g.h., a co oznacza, że zdarzenia i skutki w niej opisane winny mieć miejsce pod dniu 1 kwietnia 2017 r. Ponadto zastosowanie przez organ odwoławczy znowelizowanego art. 89 u.g.h. stanowiłoby naruszenie określonej w art. 234 o.p. zasady reformatio in peius, to jest zakazu wydawania przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się.
Taka sytuacja miałaby niewątpliwie miejsce w niniejszym stanie faktycznym, gdyż przepis art. 89 u.g.h. w brzmieniu znowelizowanym przewiduje znacznie wyższą stawkę kary pieniężnej za każdy automat. Strona skarżąca kasacyjnie odwołała się także do orzecznictwa sądów administracyjnych, z którego wynika, że w razie milczenia ustawodawcy w zakresie przepisów intertemporalnych niezbędne jest skorzystanie z zasady tempus regit (actum) factum, oznaczającej przyjęcie metody dalszego działania prawa w stosunku do grupy stanów faktycznych jako "naznaczonych" oceną normatywną dawnego prawa oraz uznaniem, że metoda działania nowego prawa może wynikać co do zasady jedynie z wyraźnego przepisu intertemporalnego nowej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.
Pod użytym w treści powołanego przepisu pojęciem oczywiście usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej należy rozumieć sytuację, w której brak jest jakichkolwiek wątpliwości przy ocenie szans uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przypadki takie mogą nastąpić na przykład w razie podjęcia przez NSA po wydaniu zaskarżonego orzeczenia uchwały, zawierającej odmienną wykładnię przepisu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia, bądź też w sytuacji, co ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy sąd podziela zarzuty i żądania skargi kasacyjnej, uznając swoją pomyłkę w tym zakresie (por. postanowienie NSA z 6 stycznia 2010 r., I OZ 1173/09; wyrok WSA w P. z dnia [...] [...]; wyrok WSA w G. z dnia [...], [...] www.cbois.nsa.gov.pl; A. Krawczyk, Z. Kmieciak [red.] Polskie sądownictwo administracyjne - zarys systemu, Warszawa 2015, s. 224).
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy Sąd za zasadne uznał zarzuty Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. zawarte we wniesionej przez organ skardze kasacyjnej z dnia 18 grudnia 2017 r. Bezspornym jest bowiem, iż stanowiący materialnoprawną podstawę nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry przepis art. 89 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 165) - dalej: u.g.h., został z dniem 1 kwietnia 2017 r. zmieniony przez art. 1 pkt. 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz.
88) - dalej: ustawa nowelizująca. Ponadto, co istotne przepisy art. 6 i art. 7 ustawy nowelizującej odnoszące się do kwestii intertemporalnych toczących się postępowań w sprawach z zakresu gier hazardowych, nie obejmują swym zakresem sprawy dotyczących kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 89 u.g.h., wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 kwietnia 2017 r. Tym samym organ odwoławczy w sposób prawidłowy zastosował przepisy art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie zaistnienia stanu faktycznego, to jest w dacie stwierdzenia, w wyniku przeprowadzonej kontroli w lokalu skarżącego przedmiotowych automatów. Odmienne działanie organu odwoławczego, to jest oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na treści przepisu art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym, od dnia 1 kwietnia 2017 r. stanowiłoby naruszenie zasadny lex retro non agit. Ponadto, co istotne zastosowane przez organ przepisy są dla skarżącego względniejsze, bowiem przewidują niższą stawkę kary pieniężnej za każdy automat, określoną w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Natomiast zastosowanie stawki kary pieniężnej w kwocie ustalonej nowelą, a określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit a. u.g.h., to jest wymierzenie kary pieniężnej według stawki 100.000 zł za każdy automat, zamiast obowiązującej do dnia 31 marca 2017 r. stawki 12. 000 zł za każde urządzenie, stanowiłoby, jak słusznie wskazał kasator, naruszenie określonej w art. 234 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 201) – dalej: o.p., zasady reformatio in peius, to jest zakazu wydawania przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż podstawy wniesionej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, co skutkowało uchyleniem w trybie art. 179a p.p.s.a., w ramach posiadanych przez Sąd uprawnień autokontrolnych, zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 listopada 2017 r., III SA/Łd 808/17 i ponownym rozpoznaniem sprawy przez Sąd I instancji.
Przechodząc do ponownej merytorycznej oceny skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W przypadku stwierdzenia przez Sąd, iż decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego lub procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, podlegają one uchyleniu - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] nie wykazała aby wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu skutkującym koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 471) – dalej: u.g.h., w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzonej kontroli w lokalu należącym do skarżącego.
Definicję gry losowej zawiera art. 2 ust. 1 u.g.h., który stanowi, że grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.
Stosownie do treści art. 3 u.g.h. urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.).
Ponadto, co istotne zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry;
- 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry;
- 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Zgodnie z treścią art. 89 ust. 2 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: 1) w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100 % przychodu uzyskanego z urządzanej gry;
- 2) w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu;
- 3) w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100 % uzyskanej wygranej.
W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] wymierzającą karę pieniężną w łącznej wysokości 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach CSANI (bez numeru) i APOLLO GAMES (QUIZOMAT) AP1TJ00129 nr [...] poza kasynem gry, którego obecność stwierdzono w wyniku przeprowadzonej w dniu 25 października 2016 r. kontroli sklepu "[...]", zlokalizowanego w B., przy ul. A 9, prowadzonego przez J. B.. Przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych eksperyment odtworzenia gier na przedmiotowych urządzeniach wykazał, że miały one charakter losowy oraz, że w grach padały wygrane rzeczowe w postaci punktów, które umożliwiały grającemu przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze Wygrane te można było zamienić na wygrane pieniężne realizowane przez urządzenia.
Ponadto z załączonych do akt sprawy jako dowód umów dzierżawy powierzchni z dnia 10 sierpnia 2016 r. (ze spółką B – właścicielem urządzenia CSANI) oraz z dnia 27 września 2016 r. (ze Spółką C – właścicielem drugiego z urządzeń) wynika, iż z tytułu dzierżawcy części powierzchni lokalu otrzymywał wynagrodzenie w wysokości odpowiednio, 40% różnicy wpłat i wypłat pieniężnych do urządzenia CSANI, 35 % sumy dochodów uzyskanych z urządzenia APOLLO GAMES (QUIZOMAT).
Z przepisu art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. wynika, że karze pieniężnej podlega osoba urządzająca grę na automacie. Pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h..
Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu.
W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności.
W niniejsze sprawie, w ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe w szczególności: załączony do akt sprawy protokół kontroli z 25 października 2016 r. i przeprowadzony w jej trakcie eksperyment odtworzenia gier na przedmiotowych urządzeniach; zawarte przez skarżącego umowy najmu dzierżawy powierzchni z dnia 10 sierpnia 2016 r. (ze spółką B – właścicielem urządzenia CSANI) oraz z dnia 27 września 2016 r. (ze Spółką C – właścicielem drugiego z urządzeń), w tym wynikający z ich treści zakres obowiązków skarżącego związanych z funkcjonowaniem urządzeń miedzy innymi udostępnienie energii elektrycznej, zobowiązanie się do prowadzenia działalności gospodarczej w okresie trwania umowy zawartej umowy bez możliwości jej zawieszenia, a w przypadku wystąpienia takiej konieczności informowania o tym właściciela urządzenia w terminie zakreślonym, zobowiązanie się do zapewnienia niezbędnych środków bezpieczeństwa oraz odpowiedniego zabezpieczenia technicznego w celu zabezpieczenia urządzeń, informowania właściciela urządzeń o jakichkolwiek ich uszkodzeniach (§ 2 pkt 3-5, § 6 pkt 1-2 umowy z dnia 27 września 2016 r.), przeciwdziałania nielegalnej procedury "prania brudnych pieniędzy" w tym między innymi informowanie dzierżawcę o podejrzanych zachowaniach klientów kiosku, transakcjach przekraczających równowartość 1000 EURO, jak również umożliwienia gry na urządzeniu osobom pełnoletnim (pkt 5 umowy z dnia 10 sierpnia 2016 r.) pozwala w sposób bezsporny stwierdzić, że skarżący, jako dysponent lokalu sklepu "[...]", zlokalizowanego w B., przy ul. A 9, urządzał gry na wstawionych do niego automatach CSANI (bez numeru) i APOLLO GAMES (QUIZOMAT) AP1TJ00129 nr [...] Za zasadnością powyższego stwierdzenia przemawia w ocenie Sądu również fakt, iż ustalone w zawartych z właścicielami urządzeń umowach dzierżawy części powierzchni lokalu, miesięczne wynagrodzenie skarżącego z tego tytułu, zostało ustalone odpowiednio 40% różnicy wpłat i wypłat pieniężnych do urządzenia CSANI oraz 35 % sumy dochodów uzyskanych z urządzenia APOLLO GAMES (QUIZOMAT) To zdaniem Sądu pozwala stwierdzić, że skarżący, zainteresowany jak największym przychodem wstawionych do jego lokalu urządzeń, współuczestniczył w urządzaniu gier na tych automatach.
Taki sposób ustalenia kwoty czynszu, zamiast stałej kwoty czynszu, wykracza zdaniem Sądu poza ramy zwykłej umowy dzierżawy i wskazuje, że jej strony pod pozorem umowy dzierżawy de facto zawarły umowę o wspólnym przedsięwzięciu w zakresie urządzania gier hazardowych, chociaż żadna z nich nie spełniła wymogów przewidzianych przepisami u.g.h., nie posiadała bowiem ani koncesji, ani zezwolenia ani też nie dokonała wymaganego zgłoszenia. Tak ustalone wynagrodzenie, z tytułu zawartych umów przynosiło w ocenie Sądu wymierne korzyści, zarówno skarżącemu (jako wydzierżawiającemu), jak i spółkom B i C, które to korzyści były uzależnione od ilości osób przychodzących do lokalu skarżącego w celu przeprowadzenia gry na zatrzymanym automacie.
Tym samym ustalony umowami czynsz dzierżawny nie stanowił w istocie wynagrodzenia za wynajmowaną powierzchnię, lecz wynagrodzenie to było uzależnione od ilości osób prowadzących gry na tych automatach, a skarżący uczestniczył w znaczącej części zysków osiąganych z przedsięwzięcia (35 % i 40 % sumy uzyskiwanych przychodów z poszczególnych automatów), czerpiąc korzyści nie tylko z samego faktu dzierżawy powierzchni, ale przede wszystkim z tytułu ilości gier urządzanych na automacie.
W tych okolicznościach prawidłowo organ przyjął, że skarżący był urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, tj. osobą fizyczną podlegającą karze pieniężnej. Wobec tego, Sąd nie podzielił zarzutu skargi co do naruszenia art 89 ust 1 pkt 2 oraz ust.2 pkt 2 u.g.h. poprzez uznanie skarżącego za urządzającego gry na przedmiotowych urządzeniach. Konsekwencją uznania, że gry na przedmiotowych automatach CSANI (bez numeru) i APOLLO GAMES (QUIZOMAT) [...], spełniały definicję "gier na automacie" w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., zaś skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry, było wymierzenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h., w wysokości 24.000 zł.
Z powyżej wskazanych względów za nieuzasadniony należało uznać również zarzut naruszenia art. 121, art 122 i art. 191 o.p. poprzez niewłaściwe dokonanie ustaleń, co do rzeczywistych czynności podejmowanych przez skarżącą w stosunku do kwestionowanego urządzenia i w konsekwencji wadliwym przyjęciu, iż skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, jak również zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy Kodeks cywilny, polegających zdaniem strony skarżącej na błędnej interpretacji postanowień umów dzierżawy, zwartych przez skarżącego.
Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi koniecznym w ocenie Sądu jest odwołanie się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16, zgodnie z którą:
"1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.
2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.)".
Zgodnie bowiem z treścią art. 269 § 1 p.s.s.a. jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 §1 i 2 stosuje się odpowiednio.
Powyżej powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawę w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładnię prawa odmienną od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a. – a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Dokonując oceny art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h, w kontekście pojęcia przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził między innymi, że "przepis ten, zważywszy na treść zawartej w nim regulacji, nie ustanawia żadnych warunków determinujących w sposób istotny nie dość, że skład, to przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony tym przepisem sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych, i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i tych wymienionych w ust. 3 art. 129 przywołanej ustawy". W efekcie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że "art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej stosownie do art. 8 ust. 1 tej dyrektywy.
Przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności jest dokonywana na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego, co oznacza, że zasadniczo może stanowić on podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych".
Odnosząc się natomiast do relacji między art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h jako normą sankcjonującą, a przepisem art. 14 ust. 1 u.g.h. jako normą sankcjonowaną, dopuszczającą prowadzenie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "istotne dla możliwości zastosowania normy sankcjonującej w kontekście wymogu notyfikacji jest zbadanie w warunkach konkretnej sprawy, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą – w tym zwłaszcza zasad określonych w jej art. 14 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.g.h. – czy też przeciwnie, zasady te zignorował w ten sposób, że na przykład działalność tę prowadził pomimo, że ani zezwolenia, ani koncesji na prowadzenie gry nigdy nie posiadał, ani też nie ubiegał się o nie".
Nadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "zarówno prawo unijne jak i prawo krajowe sprzeciwia się powoływaniu się na wprost wynikające z jego uregulowań, czy też wyinterpretowane z nich przez Trybunał Sprawiedliwości uprawnienia, w sytuacji, gdy polegać miałoby to wyłącznie na tworzeniu stanów faktycznych (stanów rzeczy) pozornie tylko odpowiadających tym uprawnieniom w celu skorzystania z nich i powoływania się na nie, przy jednoczesnym braku istnienia ku temu usprawiedliwionych oczekiwań i podstaw. Znajduje to swoje potwierdzenie w tym stanowisku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. TSUE wyrok dnia 18 grudnia 2014 r. w połączonych sprawach C-131/13, C-163/13 i C-164/13)".
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "brak poddania się u.g.h. w zakresie określonych nią zasad organizowania i urządzania gier na automatach i urządzanie tych gier w sposób zilustrowany przywołanymi przykładami lub podobnymi im – co do ich istoty – działaniami lub zachowaniami, nie uzasadnia odmowy stosowania w tego rodzaju stanach faktycznych art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako podstawy nałożenia kary pieniężnej tylko z tego powodu, że przepis ten penalizuje naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach, które określone zostały w przepisie technicznym, którego projekt nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy transparentnej". Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "celem kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest zatem restytucja niepobranych opłat i podatku od gier oraz prewencja. Pełni ona funkcję kompensacyjną związaną z restytucją szkód wynikających z nielegalnego urządzania gier hazardowych, jakie poniosło państwo, w tym szkód związanych z ewentualnym leczeniem uzależnień od hazardu.
Funkcje art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako przepisu penalizującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach określonych w technicznym przepisie art. 14 ust. 1, którego projekt nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania w ten sposób strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach. Na gruncie art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach".
Podkreślić również należy, że zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt. 2 u.g.h. (stanowiącym podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji) karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Przepis ten nie zawiera żadnego dalszego doprecyzowania w zakresie rodzaju podmiotów urządzających gry na automatach poza kasynem gry ani też rodzaju i formy działalności, w ramach której gry takie są urządzane poza kasynem. Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanej wcześniej uchwale z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16 uznał, że "podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry i to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież – jak to wynika z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. – nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach".
Reasumując treść normatywna omawianego przepisu art. 89 u.g.h. wskazuje, że warunkiem wystarczającym do jego zastosowania jest wyłącznie fakt urządzania gier o charakterze hazardowym, poza kasynem, bez koncesji, zezwolenia lub bez dokonania zgłoszenia, lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzania gry. Odmienny pogląd w tej materii, w ocenie Sądu, prowadziłby do nieuzasadnionego zróżnicowania podmiotów działających niezgodnie z prawem, w tym przypadku z przepisami u.g.h., nakładając sankcję za te same nielegalne działania w zależności od tego czy podmiot ten mógłby uzyskać koncesję, lecz o nią nie wystąpił, czy też jest wykluczony z kręgu podmiotów mogących uzyskać koncesję na legalne prowadzenie tego rodzaju działalności, przy czym w korzystniejszym położeniu stawia tę ostatnią grupę podmiotów (por. wyrok WSA w K. z dnia [...]., [...], www.cbois.nsa.gov.pl). Z powyższych względów sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 6 ust. 4 u.g.h. Sąd uznał za niezasadny.
Za prawidłowe w ocenie Sądu uznać również należy ustalenia organu w zakresie charakteru gier prowadzonych na zastanych w dniu kontroli, to jest w dniu 25 października 2016 r., w lokalu prowadzonym przez skarżącego sklepu, automatów CSANI (bez numeru) oraz APOLLO GAMES (QUIZOMAT) nr [...]. Zdaniem Sądu organy procedujące w niniejszej sprawie, na podstawie niewadliwie zebranego materiału dowodowego, w sposób prawidłowy i zasadny wskazały, że sporne urządzenia wypełnią definicję gier na automatach, a zatem brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.).
Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Przeprowadzony w dniu 25 października 2016 r. w toku czynności kontrolnych, eksperyment odtworzenia gier na przedmiotowych automatach wykazał, że miały one charakter losowy, gdyż grający nie miał wpływu na przebieg gry i jej wynik. Ponadto w grach padały wygrane rzeczowe w postaci punktów, które umożliwiały grającemu przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, lub mogły być wymienione na wygraną pieniężną, realizowaną przez urządzenia monetami 5 zł. Z powyższego wynika, że badane urządzenia spełniały przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Na prawidłowość powyższych ustaleń bez wpływu pozostaje argumentacja strony skarżącej, co do charakteru działania urządzenia APOLLO GAMES (QUIZOMAT) nr [...], który w jej ocenie stanowi urządzenie do realizacji programu konkursu wiedzy powszechnej, a jego wyposażenie w tzw. wizualizację popularnych na polskim rynku klasycznych automatów do gry, ma wyłącznie na celu uatrakcyjnienie konkursu.
Bez wpływu na wynik tych ustaleń pozostaje również powołana przez stronę skarżącą opinia techniczna Instytutu Elektroniki z siedzibą w W. z dnia 5 sierpnia 2016 r., nr [...]. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy przedłożona opinia, jako dokument prywatny sporządzony na zlecenie innego podmiotu, nie może stanowić dowodu równoważnego z dowodu opinii biegłego. Wskazać należy również, iż w dacie przeprowadzenia kontroli, to jest w dniu 25 października 2016 r. właściwy organ celny, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., był uprawniony do czynienia ustaleń co do charakteru gier na przedmiotowych automatach. Uprawnienie to wynikało z obowiązującej wówczas ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tekst. jedn.: Dz.U. z 2016r. poz. 1799), uchylonej z dniem 1 marca 2017 r. na postawie art. 159 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948).
Służbie tej – zgodnie z treścią poszczególnych przepisów art. 2 ustawy o Służbie Celnej – powierzono kompleks zadań wynikających z u.g.h.: od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń. W zadaniach Służby Celnej mieściło się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także – co istotne w realiach tej sprawy – w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiegała w myśl przepisów rozdziału 3 omawianej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3), a w jej ramach funkcjonariusze celni byli uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13). Brak jest argumentów prawnych dla przyjęcia, że efekt tych czynności nie może być wykorzystany w postępowaniu będącym następstwem ustaleń kontrolnych.
Nie ma także podstaw by kwestionować tryb w jakim organy orzekające w sprawie podjęły działania zmierzające do ustalenia charakteru gier urządzanych na zatrzymanych automatach (por. wyrok NSA z 25 listopada 2015 r., II GSK 183/14, www.cbois.nsa.gov.pl).
Reasumując Sąd uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego. W oparciu o ustalony w sprawie w sposób bezsporny stan faktyczny sprawy, jak i prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy sprawy, organy procedujące w sprawie zasadnie uznały, iż skarżący urządzał gry na przedmiotowych automatach poza kasynem gry, a przesłanki tego twierdzenia wykazały w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć, spełniających wymogi art. 210 § 4 o.p.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 179a p.p.s.a. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 listopada 2017 r., III SA/Łd 808/17 i na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 207 §1 p.p.s.a. a.l.