Uzasadnienie
III SA/Łd 81/04
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Z., po rozpatrzeniu wniosku J.J., odmówił połączenia działek oznaczonych numerami 393/2 i 393/4 położonych w obrębie [...], gmina Z., stanowiących własność wnioskodawcy.
Organ I instancji ustalił, że w dniu [...] Wójt Gminy Z. wydał decyzję [...] zatwierdzającą podział nieruchomości położonej w obrębie [...] oznaczonej numerem 393.
W wyniku podziału powstały między innymi działki numer 393/2 i 393/4.
Organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości K., działka oznaczona numerem 393/4 przeznaczona jest pod drogę oznaczoną symbolem 14 KL.
Połączenie działki 393/2 z działką 393/4 byłoby zatem niezgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.
W odwołaniu od powyższej decyzji J.J. podnosił, że 26 czerwca 1997 r. zakupił działki 393/2 i 393/4. Z aktu notarialnego wynika, że działki przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową i letniskową, a pod drogę przeznaczona była, wyodrębniona w wyniku podziału, działka o numerze 393/5.
Wskazywał także na fakt, że Starostwo Powiatowe w [...] w okresie od 2000 r. do 2003r. wydało mu decyzje o pozwoleniu na budowę domu mieszkalnego i przydomowej oczyszczalni ścieków, a 2 lipca 2003 r. decyzję zatwierdzającą zamienny kompleksowy projekt budowlany dla całej inwestycji zlokalizowanej na obu działkach, a decyzje te również były wydawane w oparciu o obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania J.J., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).
Organ odwoławczy ustalił, że na wniosek W.K. z dnia 18.
06. 1997 r zatwierdzony został decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...] projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr 393, dla której urządzona jest księga wieczysta Kw [...]. W wyniku podziału powstały działki Nr 393/1, 393/2, 393/3, 393/4, 393/5. Podział ten jest zgodny z miejscowym planem szczegółowym miejscowości K. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Zgierz Nr IV/38/94 z dnia 29 listopada 1994 r.
W dniu 26 czerwca 1997 r W.K. sprzedał J.J. aktem notarialnym działki 393/2 i 393/4.
W dniu 28.10.2003 r J.J. wystąpił do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o połączenie zakupionych działek i nadanie im jednego numeru.
Organ II instancji uznał, że decyzja Wójta Gminy Z. jest zasadna, ponieważ spełniona została dyspozycja § 9 ust. 1, 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.08.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Okoliczność zaś, że organ I instancji nie powołał w decyzji tego aktu prawnego pozostaje bez wpływu na meritum sprawy.
Wyjaśnił też, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał w dacie nabycia działek przez skarżącego i mógł on zapoznać się z jego ustaleniami, a opinia Urzędu Gminy o przeznaczeniu działki pod zabudowę mieszkaniową lub letniskową dotyczy działki Nr 393 przed podziałem i nosi datę 16 czerwca 1997 r.
Podkreślił, że działka Nr 393/4 nie była i nie jest własnością Gminy, a jedynie w planie zagospodarowania przeznaczona jest pod drogę, co oznacza, że w przypadku, gdy zaistnieje potrzeba wybudowania drogi na tym terenie, przedmiotowa działka zostanie wykupiona od jej właściciela.
Ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kilku miejscach podano błędne numery działek, postanowieniem z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego sprostował w tym zakresie z urzędu swoją decyzję z dnia [...].
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.J. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów prawa mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 10 ust. 1 oraz ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz art. 8,9 i 11 k.pa.
W ocenie skarżącego argumenty podnoszone przez organy obu instancji, że działka nr 393/4 w K. została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona pod budowę drogi publicznej, co stanowi przeszkodę dla połączenia działek 393/2 i 393/4 nie znajdują uzasadnienia w świetle okoliczności sprawy.
W uzasadnieniu skargi J.J. powtórzył argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I Instancji i piśmie uzupełniającym odwołanie. Podkreślał, że zgodnie z decyzją zatwierdzającą projekt podziału działki nr 393, działka o nr 393/5 stanowiła drogę gminną.
Dopiero na etapie postępowania w przedmiocie połączenia działek powziął wiadomość, że działka nr 393/4 przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budowę drogi. Skarżący nie zgadza się także, że stanowiskiem organu, że winien osobiście przeglądać szczegółowy plan zagospodarowania terenu, skoro przebieg planowanej drogi został określony w decyzji zatwierdzającej podział, która musiała być zgodna z tym planem. Podkreślił ponadto, że plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości K. przestał obowiązywać z dniem 31 grudnia 2003 r., a nie doszło do uchwalenia nowego planu.
Skarżący zwracał też uwagę na błędy w numeracji działek zawarte w uzasadnieniu decyzji.
W piśmie uzupełniającym skargę J.J. wskazał, że w jego ocenie nie zachodzi w sprawie żaden z przypadków wskazanych w § 9 ust. 2 pkt rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Norma ta umożliwia wykazanie w ewidencji odrębnych działek ewidencyjnych będących przedmiotem tych samych praw, gdy są one wyszczególnione w różnych dokumentach określających stan prawny nieruchomości, a jednocześnie są działkami gruntu lub działkami budowlanymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Żaden z wymienionych przypadków nie ma zastosowania, gdyż działka 393/4 nie jest samodzielną działką budowlaną i stanowić może jedynie uzupełnienie działki 393/2.
Ponadto obie działki uregulowane są w tym samym dokumencie prawnym. Skarżący uważa, że choć mapa sytuacyjna z projektem podziału zawierała m.in. działkę 393/2 i 393/4 to linia podziałowa między nimi nie powstała, ponieważ decyzja nie orzekała o przeznaczeniu działki nr 393/4 pod drogę publiczną.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Podkreślił, że jako organ wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej mógł rozpatrzyć odwołanie wyłącznie pod względem zgodności z ustawą z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity z 2000 r Dz. U. Nr100 poz. 1086 ze zm.) i rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454).
W związku z powyższym zarzucone przez skarżącego naruszenie przepisów ustawy z 29.04.1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości jest niesłuszne. Organ podtrzymał stanowisko, że spełniona została dyspozycja § 9 ust. 1 i 2 pkt 1, 2 w/wym rozporządzenia. Na żądanie sądu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego załączył wypis i wyrys z planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dla obrębu [...], który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r.
Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r pełnomocnik skarżącego popierał skargę oraz złożył decyzję Starosty [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J.J. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego do realizacji na terenie działek 393/2 i 393/4.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że sąd administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Oceny tej sąd dokonuje biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji przez organ administracji.
Decyzja lub postanowienie, stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270), podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:
1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy 2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania 3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie Sąd oddalił skargę, gdyż nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowanie w takim stopniu aby miało to wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja odmawiająca wprowadzenia zmiany do operatu ewidencji gruntów polegającej na połączeniu działek 393/2 i 393/4 i nadaniu im jednego numeru ewidencyjnego. Poza kognicją Sądu pozostaje natomiast decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej Nr 393 na działki 393/1,393/2, 393/3, 393/4 i 393/5. Decyzja ta jest decyzją ostateczną, pozostającą w obrocie prawnym i wywołującą skutki prawne.
W ocenie Sądu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego trafnie ocenił, że decyzja Wójta Gminy Z. odmawiająca połączenia działek 393/2 i 393/4 i objęcia ich jednym numerem ewidencyjnym nie narusza prawa.
Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków określił w drodze rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Minister Rozwoju Regionalnego i Budownictwa (Dz. U. Nr 38 poz. 454). Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia jednostkami powierzchniowymi podziału kraju dla celów ewidencji są:
1/ jednostka ewidencyjna, 2/ obręb ewidencyjny, 3/ działka ewidencyjna.
W myśl § 9 ust. 1 działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych.
Stosownie do ust. 2 tego przepisu sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw oraz władania tych samych osób lub jednostek organizacyjnych, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne, jeżeli:
1/ wyodrębnione zostały w wyniku podziału nieruchomości, a materiały powstałe w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych związanych z tym podziałem przyjęte zostały do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, 2/ są wyszczególnione w istniejących dokumentach określających stan prawny nieruchomości, a w szczególności w księgach wieczystych, zbiorach dokumentów, aktach notarialnych, prawomocnych orzeczeniach sądowych i ostatecznych decyzjach administracyjnych, a jednocześnie są działkami gruntu lub działkami budowlanymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, 3/ obejmują grunty zajęte pod drogi publiczne, linie kolejowe, wody śródlądowe, rowy, a ich wyróżnienie w postaci odrębnych działek jest celowe ze względu na odrębne oznaczenia tych gruntów w innych ewidencjach i rejestrach publicznych bądź ze względu na ich różne nazwy urzędowe.
W przedmiotowej sprawie, obie działki - 393/2 i 393/4 - spełniają wymogi określone w § 9 ust. 2 zarówno z pkt 1 jak i 2 do wykazania ich w ewidencji gruntów jako odrębnych działek.
Zostały bowiem wyodrębnione w wyniku podziału nieruchomości, zatwierdzonego ostateczną decyzją administracyjną, a materiały związane z podziałem przyjęte zostały do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] pod nr [...], co wynika z adnotacji na mapie z projektem podziału.
Przede wszystkim zaś obie działki wyszególnione są w ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oraz w księdze wieczystej nieruchomości KW Nr [...] urządzonej po odłączeniu tych działek z księgi wieczystej Kw [...]. Ponadto każda z tych działek jest działką gruntu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r Nr 46, poz. 543 ze zm.)
W myśl art. 4 pkt 3 tej ustawy gdy mowa o działce gruntu - należy przez to rozumieć niepodzieloną, ciągłą część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej;
Definicja ta nie wprowadza kryterium “samodzielności działki",jak to przedstawił w swoim piśmie skarżący. Nie ma więc przeszkód aby w ewidencji gruntów figurowały jako odrębne działki, działki, które nie stanowią samodzielnej działki budowlanej.
Powyższa ocena oznacza, że w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanie prawnym, jak trafnie ocenił organ odwoławczy, brak było podstaw prawnych do połączenia przedmiotowych działek w jedną nową działkę ewidencyjną.
Z powyższych względów, w ocenie Sądu, skargę J.J. należało oddalić.
Niezależnie od powyższych rozważań wyjaśnić należy, że w dacie wydania decyzji przez organ I i II instancji obowiązywał plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego dla obrębu [...], zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Zgierz Nr IV/38/94 z dnia 29 listopada 1994 r (publ. Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 14 poz. 132). Zgodnie z tym samym planem, przy dokonywaniu podziału działki Nr 393, wydzielono działkę 393/4 z przeznaczeniem na wybudowanie w przyszłości drogi lokalnej zbierającej ruch i doprowadzającej go do drogi krajowej (projektowana droga oznaczona jest na załączonym planie symbolem 14 KL, obszar 91 M).
Niezależnie od tego, z nieruchomości wydzielona została pod budowę ulicy działka o nr 393/5, która przeszła na własność gminy. Wynika to z treści ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...], której integralną częścią jest mapa z zatwierdzonym projektem podziału działki Nr 393 na działki 393/1, 393/2, 393/3, 393/4, 393/5.
Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a więc zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które go ustanowiły.
Wojt Gminy odmawiając połączenia działki 393/4 z działką 393/2 prawidłowo więc ocenił, że byłoby ono sprzeczne z postanowieniami tego planu. Okoliczność, że na mocy art. 87 ust. 3 wskazanej już wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan obowiązywał do 31 grudnia 2003 r., nie zmienia tej oceny.
Podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ administracji art. 10 ust 1 i ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, nie jest uzasadniony, gdyż w chwili wydawania zaskarżonej decyzji ustawa ta nie obowiązywała i przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej rozstrzygnięcia (1 stycznia 1998 r weszła w życie wskazana już wyżej ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która w art. 241 orzekła o utracie jej mocy obowiązującej). Na treść rozstrzygnięcia nie może mieć także wpływu treść decyzji administracyjnych wydanych w innych postępowaniach, w tym wypadku w postępowaniu o pozwolenie na budowę.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.