Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 14 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 813/16

Uzasadnienie

III SA/Łd 813/16

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: k.p.a.) w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B.K. od decyzji Starosty W. z dnia [...] r. znak: [...] o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych w dniu 18 stycznia 2016 r. do danych ewidencyjnych zgromadzonych w operacie opisowo-kartograficznym, ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 7 stycznia 2016 r., poz. 49, odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działkami 132 i 134 położonymi w obrębie W., jednostka ewidencyjna W. - Obszar Wiejski, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji.

Organ orzekał w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy;

W ramach prowadzonej w trybie art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla obrębów ewidencyjnych U. oraz W. Dolny i Górny, jednostka ewidencyjna W., w dniach 2-23 listopada 2015 r. wyłożony został do wglądu projekt operatu opisowo-kartograficznego. W terminie wyłożenia projektu zgłosiła się B.K. - właścicielka działki nr 132, wnosząc uwagi do danych zgromadzonych w projekcie oraz prośbę o dokonanie ponownego pomiaru.

Wobec powyższego w dniu 1 grudnia 2015 r. wykonawca prac geodezyjnych w obecności B.K. dokonał wizji w terenie, dotyczącej sprawdzenia poprawności przebiegu granicy pomiędzy działką nr 132, a działką nr 134. W piśmie z dnia 10 grudnia 2015 r. B.K. wskazała, że w wyniku pomiarów, które były przeprowadzone na działce 131 i 132, słupek graniczny został wkopany na jej niekorzyść, tj. o 80 cm w kierunku działki 132.

Pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. Starosta W. odrzucił uwagi B.K. dotyczące nieprawidłowości ustalenia przebiegu granicy działek nr 131 i 132 w zakresie miar czołowych wykazanych w operacie ewidencyjnym wynoszących 35,50 m pomiędzy punktami oznaczonymi numerami 630, 631 i 633. Za wadliwe uznał stanowisko B.K., że odległość pomiędzy ww. punktami powinna wynosić 36,30 m, oraz że organ błędnie ustalił, iż nie było trwałej stabilizacji granicy.

Z dniem 15 grudnia 2015 r., zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, projekt operatu opisowo-kartograficznego stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym Starosta W. ogłosił w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia z dnia 7 stycznia 2016 r. pod pozycją nr 49. Zgodnie z art. 24a ust. 9 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne każdy, czyjego interesu prawnego dotyczyły dane zawarte w wyżej wymienionym operacie ewidencji gruntów i budynków, mógł w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa powyższej informacji, zgłaszać zarzuty do tych danych.

Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. B.K. zgłosiła zarzuty do danych zawartych w ewidencji gruntów ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym. Skarżąca zakwestionowała prawidłowość pomiarów wykonanych na działce nr 131 i 132 twierdząc, iż nie zgadzają się one z pomiarami z roku 1959, gdyż szerokość działki nr 132 z przodu jak i z tyłu powinna wynosić 19,50 m. Po przeprowadzonych pomiarach szerokość działki z tyłu uległa zmianie i wynosi 18,70 m. Stan taki nie jest zgodny z dotychczasowym użytkowaniem działki nr 132. Natomiast powierzchnie działek nr 133, 134, 135 i 136 przed pomiarem wynosiły 2,45 ha, a po pomiarze wynoszą 2,51 ha. co wskazuje na powiększenie się o 6 arów powierzchni tych działek.

W dniu 2 marca 2016 r. Starosta W. przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron postępowania oraz wykonawcą modernizacji ewidencji gruntów i budynków, w toku której przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy. Strony wyraziły swoje stanowiska. Z uwagi na fakt, że strony nie przedstawiły nowych dowodów, jak również nie doszły do porozumienia w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami 132 i 134, prowadzący rozprawę poinformował, że zostanie wydana decyzja uwzględniająca lub odrzucająca zgłoszone zarzuty do operatu opisowo-kartograficznego.

W piśmie z dnia 13 kwietnia 2016 r. B.K. podtrzymała zarzuty zgłoszone do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym. Skarżąca jako dowód wskazała mapy geodezyjne z roku 1959, na których szerokość działek nr 131 i 132 z przodu wynosiła 37,30 m, przy czym szerokość działki nr 131 wynosiła 17,52 m a działki nr 132 - 19,41 m i oświadczyła, że w takich szerokościach działki te byty użytkowane. Natomiast z tyłu, od granicy polnej szerokość działek nr 131 i 132 wynosiła 37,2 m. Obecnie szerokości działek po pomiarach przeprowadzonych w toku modernizacji są mniejsze, a granica została przesunięta za miedzę o 0,80 m szerokości i po długości od strony działki 134 i 133, działka 132 uległa zwężeniu. Działka nr 135 miała przed pomiarami 0,85 ha, a po pomiarach ma 0,866 ha powierzchni. Zwiększyła się więc o 0,0166 ha. Z kolei powierzchnia działka nr 133 zwiększyła się o 0,0100 ha. Zwiększenie powierzchni działek sąsiadów spowodowało zdaniem skarżącej zmniejszenie powierzchni jej działki nr 132.

Starosta W. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] odrzucił zarzuty zgłoszone w dniu 18 stycznia 2016 r. przez Panią B.K. do danych ewidencyjnych zgromadzonych w operacie opisowo-kartograficznym, ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 7 stycznia 2016 r. poz. 49, odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działkami 132 i 134 położonymi w obrębie W., jednostka ewidencyjna W. - Obszar Wiejski.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w ramach przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków wykonawca sporządził protokół ustalenia przebiegu granic, z którego wynika, iż w wyznaczonym terminie stawili się właściciele działek nr 132 i 134. B.K. w przedmiotowym protokole złożyła oświadczenie, że granica jest przedmiotem sporu, natomiast S.M. (właściciel działki 134) oświadczył, iż wyraża zgodę na granicę ustaloną przez geodetę.

W ocenie Starosty, wobec sporu co do przebiegu granicy między działkami 132 i 134, wykonawca prac geodezyjnych słusznie przyjął przebieg granicy zgodnie z danymi zawartymi w operacie założenia ewidencji gruntów wsi W. z roku 1959 nr 469/98. Z przeprowadzonych przez organ analiz danych zawartych w operacie założenia ewidencji z roku 1959 i z operatu, który jest przedmiotem zarzutu wynika, iż miary czołowe działek zostały zachowane. Zgodnie z tymi danymi powierzchnia działki nr 132 wynosi 1.3330 ha, a wykazana powierzchnia wg danych sprzed modernizacji wynosi 1,3200 ha, natomiast działki nr 134 wynosi po modernizacji 0,5703 ha, a według danych sprzed modernizacji wynosi 0,5800 ha. Wobec powyższego oznacza to, iż stan posiadania wnioskodawczym jest większy, niż to wykazano w dotychczasowym operacie ewidencyjnym.

Organ wskazał również, że przy przeprowadzaniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków nie jest władny do rozstrzygania sporów granicznych.

Odwołanie od decyzji Starosty złożyła B.K. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponadto skarżąca wniosła o zobowiązanie Starosty do przedłożenia wyrysów map w ewidencyjnych obowiązujących przed dokonaniem pomiarów w roku 2015, z których wynikać będzie dotychczasowa szerokość działki nr 132 dla obrębów ewidencyjnych U. i W. Dolny i Górny, jednostka ewidencyjna W. Skarżąca podkreśliła, że z dokonanymi obecnie pomiarami nie zgadzała się na każdym etapie modernizacji.

W ocenie skarżącej, organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się obrazy szeregu przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego tj. przede wszystkim art. 77 § 1 w związku z art. 7 i 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz przyjęcie dowolnej, zamiast swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Zdaniem strony, organ wydał decyzję w oparciu o błędne wykonane pomiary szerokości działek nr 132 oraz 134, przyjmując za wiążące obliczenia wykonawcy, tj., iż szerokość działki nr 132 po dokonaniu pomiarów wynosi 18,70 m, podczas gdy na dotychczasowej, obowiązującej mapie nr 0952-469/98 wynosiła ona 20,40 m. Zgodnie z mapą ewidencyjną z roku 1959 łączna szerokość działek nr 131 oraz 132 (sąsiadujące ze sobą działki będące własnością skarżącej) wynosiła 37,20 m, przy czym działka nr 131 posiadała szerokość równą 16,80 m, natomiast działka nr 132 - 20,40 m, co łącznie daje sumę równą 37,20 m. W ocenie wnoszącej odwołanie, nie jest zatem możliwym, ażeby po dokonaniu pomiarów w roku 2015 nagle działka nr 132 posiadała szerokość 18,70 m, czyli o prawie 2 m mniej, niż dotychczas.

Co ważne, dotychczasowa szerokość działki nr 134 (niebędącej własnością skarżącej) wynosiła 17,76 m, natomiast po dokonaniu pomiarów wynosiła 18,50 m. Wskutek niedokładnych pomiarów pomniejszono szerokość działki nr 132 o 0.80 m, które to 0.80 m "powędrowało" do szerokości działki nr 134 - bezpodstawnie oraz bezprawnie zwiększając jej szerokość.

Skarżąca wskazała, że podczas jednej z wizyt w siedzibie Starosty, prowadzący postępowanie na zapytanie skarżącej o wskazanie dotychczasowych danych szerokości działek nr 132 oraz 134 sporządził odręczny rysunek, w którym wpisał szerokość każdej działki (spisując z danych zawartych w systemie danych ewidencji gruntów), wskazując, że dotychczas działka nr 132 posiadała szerokość 19,53 m, natomiast działka nr 134 - 17,66 m, na co skarżąca wyraziłaby zgodę, ponieważ byty to wyliczenia zgodne z dotychczasowym użytkowaniem gruntów oraz pokrywały się z wyliczeniami z roku 1959, na dowód czego załączyła szkic sporządzony przez geodetę powiatowego.

Zdaniem skarżącej niekonsekwencją organu jest również fakt, iż na drugiej stronie zaskarżonej decyzji wskazał, że nie było trwałej stabilizacji granicy, czemu skarżąca zaprzecza. Przy czym, nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, iż granica nie była stabilna, to tym bardziej geodeta nie mógł sobie dowolnie przyjąć punktu pomiarowego, przy obliczaniu szerokości działki nr 132.

Skarżąca ponadto wskazała, że organ naruszył przepis art. 107 k.p.a., bowiem uzasadnienie decyzji powinno posiadać uzasadnienie faktyczne oraz prawne, tymczasem organ w żaden sposób nie wskazał na jakich przesłankach oparł swoje rozstrzygnięcie. Nie wskazał jakie miary szerokości działek przyjął do wydania decyzji, tylko posłużył się określeniem, jaką powierzchnię mają obecnie działki. Zadaniem skarżącej niezrozumiałe jest wskazanie przez organ, iż miary czołowe działek zostały zachowane z jednoczesną zmianą miar z tyłu działki. Skarżąca podniosła, że pomiary powinny zostać dokonane w oparciu o dotychczasowe, obowiązujące pomiary - zgodnie z mapą ewidencyjną z roku 1959, tj. szerokość działki nr 132 "z tyłu" powinna wynosić 20,40 m.

Organ drugiej instancji po przeanalizowaniu akt sprawy wskazał, że podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków granice działek nr 131, 132 i 134 przyjęte zostały zgodnie z danymi zawartymi w operacie nr [...] (pomiar do ewidencji gruntów z roku 1959), tj. zgodnie z miarami czołowymi wykazanymi na szkicu (karta nr 10 i 45 i 110 w aktach sprawy). Ze szkicu tego jednoznacznie wynika, że obie działki skarżącej tj. działki nr 131 i 132 (na szkicu opisane nazwiskiem "W.") łącznie mają szerokość 35.50 m (od miary 54.00 m należy odjąć miarę 18,50 m). Przy czym szerokość ta, to de facto długość krótszych boków działek nr 131 i 132 mierzona po tzw. granicy polnej. A z uwagi, że działki te nie mają kształtu prostokąta lecz trapezu to długość ich krótszych boków jest większa niż faktyczna szerokość działek. Przy czym szerokość (długość boku po granicy polnej) działki nr 131 wynosi 16,80 m (54,00 m - 37,20 m), a działki nr 132 - 18,70 m (37,20 m - 18.50 m).

Z kolei szerokość działki nr 134 na ww. szkicu (opisanej nazwiskiem "K.K.") wynosi 18,50 m. Miary czołowe wskazane na przedmiotowym szkicu w żaden sposób nie potwierdzają twierdzenia skarżącej, że działki nr 131 i 132 miały łącznie 37,20 m szerokości (w tym działka nr 132 - 20,40 m). Niezrozumiała jest zdaniem organu argumentacja skarżącej, że zmniejszenie szerokości jej działki nr 132 o 0,80 m (które to 0,80 m zadaniem skarżącej "powędrowało" do szerokości działki nr 134) spowoduje, iż działka ta będzie miała pierwotną szerokość z roku 1959, która zdaniem skarżącej wynosiła 20,40 w sytuacji, gdy w modernizacji szerokość tej działki ustalono na 18,70 m.

ŁWINGiK podniósł, iż odręczny rysunek sporządzony przez prowadzącego postępowanie przed organem I instancji - geodetę powiatowego (karta nr 108 w aktach sprawy), wskazuje jedynie dotychczasowy stan użytkowania działek nr 132 i 134, który jest różny od stanu wynikającego z dokumentów - tj. danych zawartych w operacie nr [...] (pomiar do ewidencji gruntów z roku 1959). Fakt, iż skarżąca dotychczas użytkowała działkę nr 132 w innych granicach niż wynika to z dokumentów, nie może stanowić jakiejkolwiek przesłanki do wykazania takiego odmiennego przebiegu granic działki nr 132 w ewidencji gruntów i budynków.

Organ odwoławczy zaznaczył, że podnoszony przez skarżącą w piśmie z dnia 13 kwietnia 2016 r. zarzut powiększenia powierzchni działek sąsiadujących nr 133, 134, 135 i 136 kosztem powierzchni działki nr 132 nie znajduje potwierdzenia, bowiem działka nr 132 przed modernizacją miała powierzchnię 1,32 ha (powierzchnia wykazana z dokładnością do 0.01 ha), natomiast po modernizacji 1,3330 ha (karta nr 104 i 105 w aktach sprawy). Podkreślił, że skarżąca odmówiła podpisania protokołu ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działką nr 132 a 134, co skutkuje stwierdzeniem, iż przebieg tej granicy jest sporny i właśnie taki zapis znalazł się w danych ewidencji gruntów i budynków. Spory graniczne rozstrzygane są natomiast w postępowaniu rozgraniczeniowym uregulowanym przepisami rozdziału 6 (art. 29 i następne) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez właściwe organy, a nie w trybie prac modernizacyjnych.

Skutkiem przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego może być określenie przebiegu granicy (położenia punktów granicznych) pomiędzy działkami nr 132 i 134 w innym miejscu niż ustalono to w toku modernizacji. Co stanowić będzie podstawę do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z § 36 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

W świetle powyższych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podzielił stanowisko Starosty W. o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych przez B.K. odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 132 i nr 134, położonymi w obrębie W., jednostka ewidencyjna W. - Obszar Wiejski.

W skardze na powyższą decyzję B.K. wniosła o: 1/ uchylenie zaskarżonej decyzji [...]WINGiK z dnia [...] r. nr [...] oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

2/ uchylenie decyzji organu I instancji, tj. decyzji Starosty Powiatowego w W. z dnia [...] r., 3-5/ dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: K.K., P.K. oraz skarżącej na okoliczność sposobu dokonania pomiarów działki 131,132 oraz 134, położonymi w obrębie W., jednostka ewidencyjna W.-Obszar Wiejski, oraz na okoliczność faktycznych wymiarów ww. działek zarówno przed, jak i po dokonaniu pomiarów przez organ I instancji.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 w zw z art. 7 i 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przyjęcie dowolnej, zamiast swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, a co najważniejsze niedokonanie ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji, jak również sprzeczność dokonanych ustaleń z treścią dokumentów zgromadzonych w sprawie i wywodzenie wniosków z nich niewynikających.

W uzasadnieniu skargi wskazała, iż organ II instancji błędnie przyjął, iż z operatu z 1959 roku, który to operat był podstawą dotychczasowego użytkowania gruntów działek 131, 132 oraz 134, wynika, że łączna szerokość działek 131 i 132 wynosi 35,50 m, bowiem łączna szerokość działek nr 131 oraz 132 wynosiła z tyłu 37,20 m (tylna granica). Na uzasadnienie powyższego skarżąca załączyła do skargi operat, zgodnie z którym działki 131 oraz 132 posiadają łączną szerokość równą 37,30 m (187 m - 149,7 m = 37,30 m) w środku działek. Skarżąca nadmieniła, iż szerokość 37,30 m zgodnie z dotychczasowym operatem była na środku długości działek, natomiast przy ich końcu łączna szerokość wynosiła 37,20 m. Przyjmując za wiążące obliczenia geodety, tj., iż szerokość działki nr 132 po dokonaniu pomiarów wynosi 18,70 metrów, podczas gdy na dotychczasowej, obowiązującej mapie nr 0952-469/98 wynosiła ona 19,50 m (z tyłu działki), wprost można wskazać brakujące 80 cm, które powiększyły szerokość działki nr 134, co w ocenie skarżącej było niezgodne z prawem.

Zgodnie z operatem z 1959 roku szerokość działki nr 132 (opisanej nazwiskiem K.K.) w środku wynosi 19,50 m (187- 167,2 = 19,50 m), a działka nr 131 (na szkicu opisana nazwiskiem W.) w środku wynosi 17.50 m (167,2-149,7). Łączna szerokość działki nr 131 i 132 wynosi w środku wynosi 37,30 m. Natomiast szerokość działki 132 z tyłu powinna wynosić 19,53 m, co zresztą potwierdził Geodeta Powiatowy przed organem I instancji, sporządzając w trakcie postępowania odręczny szkic, w którym wpisał szerokość każdej działki (spisując z danych zawartych w systemie danych ewidencji gruntów). Podkreśliła, że nie jest dla niej zrozumiałym, iż miary środkowe, jak i tylne działek 131 i 132, zostały wskutek pomiarów znacząco pomniejszone, i to aż o 80 cm, które zostały przypisane do działki nr 134. Organ I, jak i II instancji, powinien był dokonać ponownych pomiarów, tak aby zgadzały się one z dotychczasowymi, obowiązującymi wyliczeniami, zgodnymi z operatami z 1959 r.

Skarżąca zaznaczyła, iż niekonsekwencją organu II instancji jest fakt, iż organ na drugiej stronie zaskarżonej decyzji wskazuje, iż nie było trwałej stabilizacji granicy. Strona skarżąca nie podziela powyższego, a wręcz stanowczo ternu zaprzecza. Nawet bowiem gdyby hipotetycznie przyjąć, iż granica nie była stabilna, to tym bardziej geodeta nie mógł sobie dowolnie przyjąć punktu pomiarowego, przy obliczaniu szerokości działki 132 i wbić "kołek" o 80 cm od miedzy na działce nr 132.

B.K. podkreśliła, że pomimo wielokrotnych uwag skarżącej, organ odwoławczy nie dopatrzył się oczywistych naruszeń, które winien był przeanalizować, a prawidłowe postępowanie [...]WINGiK winno doprowadzić do dokonania pomiarów zgodnych z mapą ewidencyjną z 1959 r.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wnioski dowodowe strony zawarte w skardze o przesłuchanie w charakterze świadków K.K., P.K. oraz skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje;

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie sprawy, lecz ocenia zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa.

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji organu nadzoru geodezyjnego i kartograficznego o odrzuceniu zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w dniu 18 stycznia 2016 r. do danych ewidencyjnych zgromadzonych w operacie opisowo-kartograficznym, ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 7 stycznia 2016 r. poz. 49, odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działkami 132 i 134 położonymi w obrębie W., jednostka ewidencyjna W. - Obszar Wiejski.

W wyniku analizy działań organów przeprowadzonej w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Na wstępie należy zaznaczyć, iż ewidencja gruntów i budynków należy do kategorii rejestrów publicznych. Ujawnia się w niej informacje dotyczące gruntów, lokali i budynków m.in. w przedmiocie ich położenia, powierzchni oraz stanu prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż ujawniony w ewidencji zbiór informacji ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, a nie konstytutywny, zaś postępowanie ewidencyjne nie służy kreowaniu stanu prawnego. Istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 202/08, LexPolonica nr 2154794).

Kontrolowane przez Sąd na skutek skargi decyzje administracyjne zostały wydane w wyniku przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z przepisami art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., dalej: Pgik), starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych (ust. 1). Starosta podaje do publicznej wiadomości informację o rozpoczęciu prac geodezyjnych oraz informuje o trybie postępowania związanego z modernizacją ewidencji gruntów i budynków (ust. 2). Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają wywieszeniu na okres 14 dni na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego (ust. 3). Projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega, na okres 15 dni roboczych, wyłożeniu do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w siedzibie starostwa powiatowego (ust. 4).

Starosta informuje o terminie i miejscu wyłożenia, o którym mowa w ust. 4, poprzez wywieszenie tej informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego i właściwego urzędu gminy, na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia, oraz ogłoszenia jej w prasie o zasięgu krajowym (ust. 5). Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, może w okresie wyłożenia projektu do wglądu zgłaszać uwagi do tych danych (ust. 6). Upoważniony pracownik starostwa powiatowego, posiadający uprawnienia, o których mowa w art. 43 pkt 2, przy udziale przedstawiciela wykonawcy prac geodezyjnych związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków, w terminie 15 dni roboczych od upływu terminu wyłożenia do wglądu projektu operatu opisowo-kartograficznego, rozstrzyga o przyjęciu lub odrzuceniu uwag zgłoszonych do tego projektu, po czym informuje zgłaszającego uwagi o sposobie rozpatrzenia uwag oraz sporządza wzmiankę o treści zgłoszonych uwag i sposobie ich rozpatrzenia w protokole (ust. 7).

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 7, dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej starostwa (ust. 8). Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych (ust. 9). O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10). Do czasu ostatecznego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 10, w stosunku do gruntów, budynków lub lokali, których dotyczą zarzuty, dane ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym nie są wiążące (ust. 11). Zarzuty zgłoszone po terminie określonym w ust. 9 traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (ust. 12).

Skarżąca w terminie, o którym mowa w art. 24a ust. 9 Pgik, wniosła zarzuty do operatu. Zarzuty te zostały w prawidłowy sposób rozpatrzone przez organy obu instancji. W ocenie Sądu, przy orzekaniu w sprawie organy dochowały obowiązków wynikających z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., tj. w sposób wyczerpujący wyjaśniły stan faktyczny sprawy, zebrały i rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, a także uzasadniły faktyczne i prawne przesłanki wydania rozstrzygnięcia.

W tym miejscu należy podkreślić, że prawodawca definiuje modernizację jako zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia, 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu (zob. § 55 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. Dz.U. z 2016, poz. 1034; zwane dalej rozporządzeniem). Jak wynika z § 56 ust. 1 rozporządzenia, przy wykonywaniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków odpowiednie zastosowanie mają przepisy rozdziału 2, z wyłączeniem § 34, 40, 41, 42 i 43. Rozdział 2 reguluje zaś problematykę zakładania ewidencji gruntów i budynków i obejmuje § 19 - § 43.

W § 36 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, postanowiono, iż przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1. 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym;
2. 2) w celu podziału nieruchomości;
3. 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów;
4. 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości;
5. 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej;
6. 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków;
7. 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji;
8. 8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych.

W świetle § 37 rozporządzenia, jeżeli brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, może nastąpić w oparciu o zobrazowania lotnicze, satelitarne lub ortofotomapę, jeżeli te zobrazowania lub ortofotomapa charakteryzują się rozdzielczością zapewniającą wizualizację szczegółów sytuacyjnych, które mogą mieć znaczenie przy ustaleniu przebiegu tych granic.

Zgodnie natomiast z § 39 ust. 1 rozporządzenia, ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli lub użytkowników wieczystych tych działek albo osób władających tymi działkami na zasadach samoistnego posiadania, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Jak wynika zaś z pozostałych ustępów tego przepisu, w przypadku gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przebieg granic działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek (ust. 2).

W przypadku gdy spokojnego stanu posiadania, o którym mowa w ust. 2, nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków (ust. 3). Ustalane punkty graniczne wykonawca oznacza na gruncie w sposób umożliwiający ich pomiar. Trwała stabilizacja tych punktów może nastąpić wyłącznie z inicjatywy i na koszt zainteresowanych i może dotyczyć wyłącznie punktów ustalonych w oparciu o zgodne oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 (ust. 4). Informacje o spornych odcinkach granic działek ewidencyjnych ujawnia się w bazie danych ewidencyjnych oraz na wyrysach z mapy ewidencyjnej (ust. 8).

Zarzuty zgłoszone przez stronę skarżącą sprowadzają się przede wszystkim do - w jej ocenie - nieprawidłowo ustalonej w procesie modernizacji ewidencji granicy będącej jej własnością działki o nr 132 z działką o nr 134 w obrębie W. Miało to spowodować pomniejszenie powierzchni, a tym samym granic przestrzennych prawa własności nieruchomości należącej do skarżącej. Organ pierwszej instancji nie naruszył jednak przepisów o postępowaniu wyjaśniającym, skoro na skutek złożenia uwag i wniosków starał się wyjaśnić przebieg granic w ramach procedury modernizacyjnej, także poprzez wyznaczenie rozprawy administracyjnej. Jednakże wobec wyraźnie rozbieżnych wskazań stron (właścicieli działek nr 132 i 134), zaniechano dokonania pomiarów. Wobec zaistniałego sporu granicznego i braku miarodajnych dokumentów wyszczególnionych w § 36 rozporządzenia, przebieg granicy przyjęto do zmodernizowanej ewidencji gruntów i budynków na podstawie informacji istniejących w zasobie map ewidencyjnych, tj. na podstawie operatu nr [...] z 1959 roku, wskazując na spór, co do przebiegu granicy.

Organ pierwszej instancji nie mógł postąpić w odmienny sposób, gdyż w ramach czynności związanych z modernizacją ewidencji nie należy do jego zadań rozstrzyganie sporów granicznych, a tym samym ustalanie granic przestrzennych prawa własności. W razie ich wystąpienia, przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie, co w niniejszej sprawie uczyniono. Wobec stwierdzonych rozbieżności, w operacie powstałym na skutek prac modernizacyjnych zaznaczono przy tym, że wykazane granice pomiędzy działkami 132 i 134 są sporne.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił przy tym szczegółowo, jakie miary działek 132 i 134 zostały wpisane do ewidencji, skąd one wynikają oraz z jakich dokumentów wynika przebieg granicy pomiędzy działkami 132 i 134, przyjęty w modernizacji. [...]WINGiK wskazał, że podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków granice działek nr 131, 132 i 134 przyjęte zostały zgodnie z danymi zawartymi w operacie nr [...] (pomiar do ewidencji gruntów z roku 1959), tj. zgodnie z miarami czołowymi wykazanymi na szkicu (karta nr 10 i 45 i 110 w aktach sprawy). Ze szkicu tego wynika, że obie działki skarżącej tj. działki nr 131 i 132 (na szkicu opisane nazwiskiem "W.") łącznie mają szerokość 35.50 m (od miary 54.00 m należy odjąć miarę 18,50 m). Przy czym szerokość ta, to de facto długość krótszych boków działek nr 131 i 132 mierzona po tzw. granicy polnej. A z uwagi, że działki te nie mają kształtu prostokąta lecz trapezu to długość ich krótszych boków jest większa niż faktyczna szerokość działek.

Przy czym szerokość (długość boku po granicy polnej) działki nr 131 wynosi 16,80 m (54,00 m - 37,20 m), a działki nr 132 - 18,70 m (37,20 m - 18.50 m). Z kolei szerokość działki nr 134 na ww. szkicu (opisanej nazwiskiem "K.K.") wynosi 18,50 m. Miary czołowe wskazane na przedmiotowym szkicu w żaden sposób nie potwierdzają twierdzenia skarżącej, że działki nr 131 i 132 miały łącznie 37,20 m szerokości (w tym działka nr 132 - 20,40 m). Z przeprowadzonych przez organ analiz danych zawartych w operacie założenia ewidencji z roku 1959 i z operatu, który jest przedmiotem zarzutu wynika, iż miary czołowe działek zostały zachowane. Zgodnie z tymi danymi powierzchnia działki nr 132 wynosi 1.3330 ha, a wykazana powierzchnia wg danych sprzed modernizacji wynosi 1,3200 ha, natomiast działki nr 134 wynosi po modernizacji 0,5703 ha, a według danych sprzed modernizacji wynosi 0,5800 ha. Oznacza to, iż stan posiadania skarżącej jest większy, niż to wykazano w dotychczasowym operacie ewidencyjnym.

Odnosząc się do zarzutu strony błędnego przyjęcia, iż z operatu z roku 1959 wynika, że łączna szerokość działek nr 131 i 132 wynosi 35,50 m organ wyjaśnił, że skarżąca jako argument na inną (37,20 m) szerokość tych działek na końcu, wskazuje ich szerokość na środku ich długości (37,30 m). Z pomiaru do ewidencji z 1959 r. wynika tymczasem, że działki te mają ponad siedemset metrów długości, więc ich szerokość w połowie ich długości w żadnej mierze nie musi wyznaczać ich szerokości na końcu, zwłaszcza w sytuacji gdy działki nie mają kształtu prostokąta lecz trapezu. Fakt, iż skarżąca dotychczas użytkowała działkę nr 132 w innych granicach niż wynika to z dokumentów, nie może stanowić jakiejkolwiek przesłanki do wykazania takiego odmiennego przebiegu granic działki nr 132 w ewidencji gruntów i budynków.

Ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów wynika, zdaniem Sądu, iż wyznaczenie w procesie modernizacji ewidencji punktów granicznych pomiędzy działką nr 132 a działką nr 134 nastąpiło zgodnie z danymi zawartymi w operacie nr [...] (pomiar do ewidencji gruntów z roku 1959). Twierdzenia skarżącej, co do błędnego przyjęcia przez organ łącznej szerokości działek 131 i 132 nie znajdują, w ocenie Sądu, potwierdzenia w załączonym do akt administracyjnych operacie nr [...]. Analiza danych tego operatu potwierdza opisane wyżej stanowisko organu, wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wypada w tym miejscu podkreślić, że modernizacja ewidencji nie może zastępować rozgraniczenia nieruchomości. Przedmiotem modernizacji ewidencji nie jest rozstrzyganie o spornych interesach stron. Przebieg granicy jest kwestą, którą można ustalać w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie w ramach modernizacji. Skarżąca może wszcząć to postępowanie na wniosek złożony przed właściwym organem, a ostatecznie przeprowadzić przed sądem cywilnym. Dopiero ustalenia dokonane w tym postępowaniu będą mogły być wprowadzone do zmodernizowanego operatu. Nie ulega wątpliwości, że kwestie te nie mogą być rozstrzygane przy okazji modernizacji (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 232/09, LexPolonica nr 2216872). Nie ma również podstaw prawnych do żądania przeprowadzenia w toku postępowania modernizacyjnego działań zmierzających do odszukania i ustalenia położenia punktów granicznych.

Organy, które wydały zaskarżone rozstrzygnięcia nie naruszyły zatem przepisów normujących modernizacje ewidencji gruntów i budynków, dlatego nie można mówić o niezgodności z prawem wydanych decyzji. Nie znajdują żadnego uzasadnienia zarzuty skargi, gdyż większość z nich wykracza poza postępowanie modernizacyjne odnosząc się do zmian granic i powierzchni działek. Bezzasadne są więc zarzuty skargi, które sprowadzają się do zakwestionowania braku przeprowadzenia w postępowaniu modernizacyjnym czynności związanych z ustaleniem granic działek na gruncie oraz ponownych pomiarów granic działek w terenie.

Fakt, że w toku postępowania modernizacyjnego nie doszło do ustalenie granicy miedzy działkami 132 i 134 zgodnie z wolą skarżącej, nie oznacza jeszcze wadliwości zaskarżonej decyzji. Po raz kolejny należy podkreślić, że postępowania modernizacyjne prowadzone jest w określonym trybie i na podstawie wskazanych przepisów prawa, których w ocenie sądu organy nie naruszyły. Nie jest bowiem obowiązkiem organów w przypadku zaistnienia sporu co do przebiegu granicy, przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego w ramach modernizacji. Jak wyjaśniono wyżej, tryb i dokumenty na podstawie których wykazuje się przebieg granic określa § 36 – § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z przepisów tych wynika, że podstawą przeprowadzenia modernizacji są dane przyjęte do zasobu geodezyjnego i tylko w oparciu o nie może być takie postępowanie prowadzone. Prawo dopuszcza korektę niektórych danych ewidencyjnych, ale tylko pod warunkiem, że nie budzą one wątpliwości u stron objętych takim działaniem i są przez prawo dopuszczone.

W rozpoznawanej sprawie takim działaniem było podjęcie próby ustalenia przebiegu granic między działką nr 132 i nr 134. Procedura ta nie została jednak dokończona ze względu na stanowisko skarżącej. Dlatego do przeprowadzenia modernizacji przyjęto jako podstawę dane uwidocznione w dokumentach geodezyjnych, bez ich weryfikowania, bo ten tryb nie powiódł się. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta nie narusza prawa, zatem brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Na uwagę zasługuje stwierdzenie, że przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego załatwiające sprawę zarzutów zgłoszonych w postępowaniu modernizacyjnym w zakresie ewidencji gruntów i budynków. Tak określony zakres sprawy wyznacza przedmiot kontroli. W istocie Sąd na skutek wniesienia skargi był zobowiązany do ustalenia, czy postępowanie w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków było prowadzone zgodnie z prawem.

Zarzuty skargi wykraczają poza postępowanie modernizacyjne. Odnoszą się one do zmian powierzchni działki skarżącej, a w istocie przebiegu granicy między działką nr 132 i działką nr 134. Wywody skarżącej zmierzają w istocie do kwestionowania prawidłowości i oceny dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, która nie jest objęta kontrolą sądu w sprawie rozpatrzenia wniesionych na podstawie art. 24a ust. 9 Pgik zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym. Dla postępowania modernizacyjnego istotne jest natomiast ustalenie, czy spełnia ono warunki określone w art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Kontrolując skarżone rozstrzygnięcie pod tym kątem Sąd stwierdza, że organy geodezyjne nie naruszyły zawartych w tej regulacji postanowień, zatem nie można przyjmować, że ich rozstrzygnięcia są niezgodne z prawem.

Sąd zauważa, że istota skargi i zarzuty koncentrujące się wokół wykazania naruszenia przepisów prawa, skutkujących w efekcie błędnym ustaleniem przebiegu granicy działki nr 132 nie mogą być skutecznie podnoszone pod adresem skarżonej decyzji, gdyż to rozstrzygnięcie nie może takiej kwestii podejmować. Okoliczność, że skarżąca od początku postępowania modernizacyjnego kwestionowała przebieg granicy pomiędzy działką nr 132 i 134 odmawiając podpisania protokołu ustalenia przebiegu granicy skutkuje stwierdzeniem, iż przebieg tej granicy jest sporny i taki zapis znalazł się w danych ewidencji gruntów i budynków. Spory graniczne rozstrzygane są w postępowaniu rozgraniczeniowym uregulowanym przepisami rozdziału 6 (art. 29 i następne) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez właściwe organy. Skutkiem przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego może być określenie przebiegu granicy (położenia punktów granicznych) pomiędzy działkami nr 132 i 134 w innym miejscu niż ustalono to w toku modernizacji. Stanowić to będzie podstawę do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z § 36 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Jednocześnie Sąd nie uznał za zasadne uwzględnienie zawartych w skardze wniosków o przesłuchanie świadków i strony postępowania. Zauważyć należy, że z art. 133 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 55 § 2 p.p.s.a., wprost wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, uwzględniając również w tej mierze, zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a., powszechnie znane fakty, a także, jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a., dowody uzupełniające z dokumentów.

Oczywistą konsekwencją powyższego jest więc to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej z perspektywy realizacji i przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych. Sąd administracyjny orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu.

W związku z tym Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie świadków i strony postępowania, bowiem przepisy p.p.s.a. nie przewidują takiej możliwości.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

bg