Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [....] Burmistrz Miasta Ł. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 98 § 1 k.p.a. (Dz. U. Nr 98 z 2000 roku, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem W. B. o zameldowanie w/w na pobyt stały w lokalu położonym w Ł. przy ulicy A 52.
W dniu 31 października 2005 roku zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik T. Ś. zarzucając błędną interpretację art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem rejonowym w sprawie o eksmisję. Wskazał, że zawieszenie postępowania w tej sprawie jest niezbędne, albowiem tylko wyrok sądu powszechnego, który zapadnie w procesie cywilnym przesądzi o tym czy W. B. będzie można zameldować czy też nie.
Postanowieniem z dnia [....] nr [...] Wojewoda [..] na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2001 roku Nr 87, poz. 960 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...]
W uzasadnieniu organ odwoławczy zaznaczył, iż nie każde zakwestionowanie danych w toku postępowania meldunkowego skutkuje powstaniem zagadnienia wstępnego, a co się z tym wiąże zawieszeniem postępowania. Organ podkreślił, iż zgłoszenie meldunkowe W. B. nie zawierało potwierdzenia pobytu w/w pod wskazanym adresem przez wszystkich współwłaścicieli. Okoliczność ta wzbudziła wątpliwość organu meldunkowego co do zamieszkiwania zainteresowanej pod wskazanym adresem, co skutkowało przeprowadzeniem postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone w sposób wystarczający do dokonania oceny czy spełnione są przesłanki określone w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych w celu zameldowania W. B. na pobyt stały w przedmiotowej nieruchomości. Organ ponownie stwierdził, że rozstrzygnięcie przez sąd cywilny w sprawie dotyczącej eksmisji W. B. nie stanowi zagadnienia wstępnego, bowiem będzie dotyczyło uprawnień W. B. do zamieszkiwania, a nie zameldowania. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu o braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 98 § 1 k.p.a.
W dniu 9 grudnia 2005 roku T. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie Wojewody [...] zarzucając niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 75, 77 k.p.a., a w konsekwencji naruszenie 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz naruszenie art. 199 k.c. przez to, że przepisu tego w ogóle nie wzięto pod uwagę. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego. Wskazała, że rozstrzygnięcie jakie zapadnie w postępowaniu przed sądem powszechnym ma bezwzględny wpływ na postępowanie administracyjne, bowiem przesądzi o tym, czy W. B. w ogóle miała prawo zamieszkać z zamiarem stałego pobytu w lokalu przy ulicy A 52 w Ł. Skarżąca podniosła, że przy rozpatrywaniu sprawy nie uwzględniono postanowień zawartych w art. 199 k.c., jednocześnie zaznaczyła, że zameldowanie osoby trzeciej w nieruchomości przekracza zwykły zarząd rzeczą wspólną.
Ponadto wskazała, iż W. B. zamieszkała w nieruchomości bez zgody współwłaścicielki nieruchomości T. Ś., nie przedkładając przy tym orzeczenia sądu wyrażającego zgodę na zamieszkanie w tej nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę z dnia 27 grudnia 2005 roku Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z dnia 3 sierpnia 2006 roku pełnomocnik skarżącej cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Jednocześnie zaznaczył, iż nie będzie obecny na rozprawie wyznaczonej w dniu 8 sierpnia 2006 roku ze względu na doznaną kontuzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 3 sierpnia 2006 roku pełnomocnik skarżącej cofnął skargę na postanowienie Wojewody [....] z dnia [...] i wniósł o umorzenie postępowania.
Cofnięcie skargi jest czynnością procesową, przez którą skarżący rezygnuje z postępowania przed sądem administracyjnym, a tym samym z rozpoznania wniesionej skargi. Sąd uznał, iż oświadczenie woli strony skarżącej o cofnięciu skargi jest skuteczne. Nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 punkt 1 Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.