Uzasadnienie
W dniu 8 lutego 2006r. Generalna Dyrekcja Dróg i Autostrad Oddział w Ł. przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę A. i J. Stępień – wspólników Spółki jawnej A. z siedzibą w B. na akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad polegający na likwidacji zjazdów z drogi krajowej nr 8 w miejscowości G. na teren stacji paliw położonej w tej miejscowości przez modernizację odcinka drogi w sposób uniemożliwiający zjazd na teren stacji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego aktu i przywrócenie zgodnego prawem stanu dotychczasowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg i Autostrad Oddział w Ł. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Właściwość miejscowa wojewódzkich sądów administracyjnych została określona w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.).
Z uwagi na siedzibę organu administracji publicznej, którego działanie zostało zaskarżone, właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze, skoro skarga skierowana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.