Uzasadnienie
W dniu 12 kwietnia 2018 roku Zarząd Powiatu w P., na podstawie art. 32 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1868; zm: Dz. U. z 2018 r., poz. 130) w związku z uchwałą nr 133/1126/18 z dnia 21 lutego 2018 roku w sprawie zmiany Regulaminu Organizacyjnego Domu Pomocy Społecznej w G., po zasięgnięciu opinii Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w P., podjął uchwałę Nr [...] w sprawie powołania Zastępcy Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w G. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] znak[...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Zarządu Powiatu w P. z dnia[...]. Organ nadzoru wskazał, iż przedmiotowa uchwała w sposób istotny narusza prawo, a w szczególności art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 112 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1769), gdyż podjęta została z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego udzielonego organom wykonawczym jednostek samorządu terytorialnego. Żaden przepis prawa nie przewiduje bowiem możliwości powołania i odwołania zastępcy kierownika jednostki organizacyjnej powiatu przez zarząd powiatu.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Powiat [...] zarzucił naruszenie:
- 1. art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez stwierdzenie nieważności uchwały przy braku wystąpienia istotnego naruszenia prawa polegającego na przekroczeniu granic upoważnienia ustawowego udzielonego organowi wykonawczemu jednostki samorządu terytorialnego przy powołaniu zastępcy dyrektora Domu Pomocy Społecznej w G;
- 2. art. 32 ust 2 pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym w zw. z art. 112 ust 7 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędnej przyjęcie, że zarząd powiatu w okolicznościach tej sprawy nie ma kompetencji do powołania i odwołania zastępcy kierownika domu pomocy społecznej.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu nadzoru oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania.
Na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. pełnomocnik Powiatu [...] oświadczył, że cofa skargę. Pełnomocnik Wojewody [...] pozostawił wniosek strony skarżącej do uznania sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że pełnomocnik skarżącego skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
d.j.