Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania B.D. i R.W. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą Ax. s.c. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 7 marca 2016 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia 14 maja 2014 r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego i umieszczenia w nim urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzenia ruchem, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i stwierdziło, że decyzja z dnia 14 maja 2014 r. została wydana z naruszeniem prawa. Podstawę prawną decyzję stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. ze zm.).
Od powyższej decyzji, w dniu 7 września 2016 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Wójt Gminy [...], żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do treści art. 50 § 2 powołanej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stroną postępowania administracyjnego nie może być organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania decyzji administracyjnych. Pogląd ten został m.in. wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 roku, (sygn. akt SA/Wr 990/90, ONSA z 1990 roku, z. 4, poz. 7), w którym stwierdzono, że bez względu na przedmiot sprawy i jej rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego, w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy. Wskazano bowiem, iż ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1982 r., sygn. akt SA/Gd 165/82 ONSA z 1982 r., z. 1, poz. 49; oraz w postanowieniu z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, Lex nr 54728).
Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 16 lutego 2005 roku, (sygn. akt OSK 1017/04, niepubl.) wyrażono pogląd, podzielający wcześniejsze stanowisko zajęte w orzecznictwie, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to z mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego (por uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., sygn. OPK 14/00, ONSA z 2001 r., nr 1, poz. 17 oraz uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. OPS 1/03, ONSA z 2003 r., nr 4, poz. 115).
W ocenie Sądu zatem podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie był Wójt Gminy [...], który wydał decyzję, co do której prowadzone było postępowanie wznowieniowe. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podmiot ten nie ma własnego interesu prawnego we wniesieniu skargi na tę decyzję. Wójt gminy jest organem gminy, który działa jedynie w granicach i na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że Wójt Gminy [...], jako organ, który w I instancji wydał decyzję, jak również decyzję, której dotyczyło postępowanie wznowieniowe, nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 punkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę odrzucił jako niedopuszczalną. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
D.Cz.