Uzasadnienie
III SA/Łd 844/14
Wyrokiem z 9 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...]. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego.
Uprzednio skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 19 grudnia 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. wyznaczyła jako pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie radcę prawnego P. S. Radca prawny P. S., działając w imieniu skarżącego, wniósł 24 czerwca 2015 r. – za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z 9 kwietnia 2015 r. W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu, oświadczając, iż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z 18 maja 2017 r. wynika, że na rozprawie w imieniu skarżącego stawił się jego pełnomocnik.
W toku rozprawy przed NSA pełnomocnik złożył spis kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykazując w tym koszty związane z dojazdem do siedziby NSA. Referendarz Sądowy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady w dacie wnoszenia skargi kasacyjnej regulowało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 tego rozporządzenia.
Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym stawka ta wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 100 %, nie mniej jednak niż 120 zł.
W niniejszej sprawie, w treści skargi kasacyjnej, a następnie na rozprawie przed NSA pełnomocnik skarżącego sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone przez mocodawcę w całości ani w części. Z akt sprawy wynikało, że pełnomocnik skarżącego był obecny na rozprawie przed NSA.
Ponadto - na podstawie § 15 pkt 2 cyt. rozporządzenia – radcy prawnemu przysługuje zwrot niezbędnych, udokumentowanych wydatków, na które w niniejszej sprawie złożyły się koszty przejazdu pełnomocnika na rozprawę przed NSA 18 maja 2017 r. Stosownie do przedłożonego oświadczenia – koszty te wyniosły łącznie 232,35 zł.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 192.111,72 zł.
W § 6 pkt 6 rozporządzenia przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 zł do 200.000 zł stawkę minimalną określono na 3.600 zł. Mając jednakże na uwadze treść § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, niezbędnym było ustalenie stawki minimalnej na poziomie 2.700 zł. Wymienione wynagrodzenie należy powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 2 ust. 3 (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23 % tego podatku), a także o poniesione udokumentowane wydatki w wysokości 232,35 zł. Wynagrodzenie to powinno zatem wynosić 3.553,35 zł (2.700 zł x 23 % = 3.321 zł oraz 232,35).
Wobec powyższego uwzględniając wniosek pełnomocnika skarżącego, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) oraz § 15 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy, orzeczono jak w postanowieniu.
A.L.