Uzasadnienie
III SA/Łd 848/04
Uzasadnienie
Rada Miejska w Wieluniu w dniu 28 grudnia 2001 r. podjęła uchwałę Nr XXXVIII/280/01 w sprawie ustalenia opłat za unieszkodliwienie niesegregowanych odpadów komunalnych ponoszonych przez właścicieli nieruchomości.
Pismem z dnia 21 stycznia 2004 r., skierowanym do Przewodniczącego Rady Miejskiej w Wieluniu, Zarząd Komitetu A w W., reprezentowany przez jego Prezesa, wezwał Radę Miejską, na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, do usunięcia naruszenia prawa miejscowego poprzez uchylenie uchwały Rady Miejskiej w Wieluniu nr XXXVIII/280/01 z dnia 28 grudnia 2001 r. oraz uchwały Rady Gminy w Wieluniu nr XXXVIII/304/94 z dnia 25 lutego 1994 r.
Na sesji w dniu 14 maja 2004 r., w której brał udział zaproszony Prezes Komitetu A w W. – J. D., Rada Miejska w Wieluniu rozpatrzyła skierowane do niej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i większością głosów podtrzymała uchwałę Nr XXXVIII/280/01 z 28 grudnia 2001 r.
Przewodniczący Rady Miejskiej poinformował o stanowisku zajętym przez Radę pismem z dnia 17 maja 2004 r., doręczonym Prezesowi Komitetu A w W. J. D. w dniu 18 maja 2004 r. (oświadczenie złożone przed sądem do protokołu rozprawy).
W dniu 13 sierpnia 2004 r. Komitet A w W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na podstawie art. 101 ust. 1 pkt 2a ustawy o samorządzie gminnym, skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wieluniu nr XXXVIII/280/01 z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie ustalenia opłat za unieszkodliwienie niesegregowanych odpadów komunalnych ponoszonych przez właścicieli nieruchomości.
W uzasadnieniu skargi Prezes Zarządu [...] wywodził, że Rada Gminy podnosząc podatki od nieruchomości w roku podatkowym 1994 miała płacić z budżetu za utylizację odpadów. W kolejnych latach stawki podatku od nieruchomości także uchwalane były przez Radę Gminy w górnych granicach ustanawianych przez Ministra Finansów na dany rok podatkowy. Dlatego Rada Gminy podejmując w 2001 r uchwałę w sprawie opłat za unieszkodliwianie odpadów, powinna obniżyć w odpowiednim procencie stawki podatku od nieruchomości do poziomu uchwał sprzed 1994 r.
Ponadto Rada Gminy podejmując w 2001 r. uchwałę Nr XXXVIII/280/01 uchybiła przepisom ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w ten sposób, że w istocie uchwałą z roku 1994 r podnoszącą podatki od nieruchomości, gmina przejęła od właścicieli nieruchomości obowiązki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy. W takim zaś wypadku, w ocenie skarżącego, Rada Gminy ustalając, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, opłaty za unieszkodliwianie odpadów, winna uwzględnić akceptację mieszkańców poprzez przeprowadzenie referendum, zgodnie z art. 6a ust. 1.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Wieluniu wnosiła o jej oddalenie. W ocenie Rady nie zachodzi podstawa do zaskarżenia powyższej uchwały w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gdyż uchwałą nie zostały naruszone niczyje interesy prawne lub uprawnienia.
Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm.) w tym na podstawie art. 6 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym rada gminy może ustalić w drodze uchwały, górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie unieszkodliwiania odpadów komunalnych.
Rada Miejska nie była też zobowiązana do przeprowadzenia referendum gminnego w trybie art. 6a ustawy, albowiem zaskarżoną uchwałą rada nie przejęła od właścicieli nieruchomości obowiązków wymienionych w art. 5 pkt 1 ust. 3 ustawy.
Na rozprawie w dniu 2 marca 2005 r. Prezes Komitetu A popierał skargę, zaś pełnomocnik Gminy Wieluń wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Celem regulacji prawnej zawartej w art. 101 ust. 1, jak wskazał Sąd Najwyższy w swoim orzeczeniu (patrz wyrok SN z 9.12.1993 r. III ARN 51/93 – niepublikowany) jest zapewnienie każdemu mieszkańcowi lub podmiotowi gospodarczemu gminy, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej dotyczącej społeczności lokalnej, możliwości zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego, jeżeli została podjęta bez wyraźnej podstawy prawnej lub z naruszeniem prawa. Warunkiem zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego, jest poprzedzenie jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Ponadto skarga powinna być wniesiona w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący został zawiadomiony o odmowie usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko takie wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2001 r III RN 54/00 (opubl. OSNAPiUS z 2001 r Nr 21 poz. 633) oraz w postanowieniu z dnia 10 lipca 2002 r. III RN 52/02 (opubl. OSNP z 2003 r Nr 13, poz.303) i zostało ono także zaakceptowane w doktrynie (Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym pod redakcją Pawła Chmielnickiego – Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 – str.587,)
Pogląd ten znajduje oparcie w treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 35 ust. 1 obowiązującej do 31 grudnia 2003 r. ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze z.), który stanowił, że skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w innych przypadkach w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu aktu lub innej czynności organu uzasadniającej wniesienie skargi.
Poglądy dotyczące terminu do wniesienia skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wyrażone w okresie obowiązywania art. 35 ustawy o NSA zachowały więc aktualność.
W rozpoznawanej sprawie, Komitet A w W. został powiadomiony o odmowie usunięcia naruszenia prawa przez Radę Miejską w Wieluniu na piśmie w dniu 18 maja 2004 r.
Fakt otrzymania pima Przewodniczącego Rady w tej dacie potwierdził na rozprawie Prezes Zarządu Stowarzyszenia J. D..
Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została skierowana przez stronę skarżącą dopiero w dniu 13 sierpnia 2004 r, co oznacza, że 30 –dniowy termin do wniesienia skargi nie został zachowany.
Zgodnie z art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga w niniejszej sprawie wniesiona została po upływie terminu, Sąd na mocy powołanego wyżej przepisu orzekł jak sentencji.