Uzasadnienie
Rada Miejska w Łowiczu podjęła w dniu 28 listopada 2013 r. uchwałę nr XLVIII/333/2013 w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie Płatnego Parkowania oraz sposobu ich pobierania. W § 2 ust. 1 uchwały stwierdzono, że: "Za parkowanie pojazdów w określonej w § 1 Strefie Płatnego Parkowania pobiera się opłaty. Opłaty pobiera się za parkowanie w dni robocze od poniedziałku do piątku w godz. od 8.00 do 18.00, w soboty w godz. od 9.00 do 14.00, za wyjątkiem dnia 25 lipca każdego roku". Uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego (§ 10 uchwały).
Kwestionując zgodność z prawem podjętej uchwały Prokurator Rejonowy w Łowiczu, w dniu 15 września 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, tj. art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że sobota stanowi dzień roboczy, a co za tym idzie uchwalenie opłat za parkowanie w sobotę w godz. od 9.00 do 14.00. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Uzasadniając wniesioną skargę Prokurator podniósł, iż sobota nie jest dniem roboczym w rozumieniu art. 13 b ust. 1 powołanej wyżej ustawy o drogach publicznych. Na zasadność powyższego twierdzenia powołał orzecznictwo sądów administracyjnych, w których wyjaśniono, iż wprowadzenie takich opłat narusza art. 13 b ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Ponadto wskazał, iż z dniem 1 maja 2001 r. został wprowadzony pięciodniowy tydzień pracy i dlatego sobota przestała być dniem powszechnym, wobec czego stała się dniem wolnym od pracy.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łowiczu wnosiła o jej oddalenie. Stwierdziła, że żądanie skargi o stwierdzenie nieważności uchwały jest nieuzasadnione, gdyż w części dotyczącej pobierania opłat za parkowanie od poniedziałku do piątku jest ona zgodna z prawem. Dalej wskazała, że ustawa o drogach publicznych nie zawiera definicji "dnia roboczego", zatem w celu ustalenia znaczenia normatywnego tego sformułowania należy dokonać wykładni systemowej i odnieść się do przepisów innych ustaw. W szczególności do ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 90), która ustala katalog dni wolnych od pracy obejmujący niedzielę i święta wymienione w tej ustawie. Sobota, w myśl przepisów powołanej ustawy nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy.
Odnosząc się natomiast do powołanego przez stronę skarżącą orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011r., I OPS 1/11 Rada Miejska w Łowiczu wskazała, iż dotyczyła spraw o charakterze proceduralnym w zakresie upływu terminu procesowego wypadającego w sobotę, i jako taka nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Wskazała także, że uchwałą z dnia 29 września 2016 r., nr XXX/205/2016 Rady Miejska w Łowiczu zmieniła zaskarżoną uchwałę w części dotyczącej opłat za parkowanie pojazdów w soboty.
W dniu 30 grudnia 2016 r. obecny na rozprawie w imieniu strony skarżącej – Prokurator Prokuratury Okręgowej w Łodzi oświadczył, że popiera skargę i jednocześnie modyfikuje jej zakres w ten sposób, że wnosi o stwierdzenie nieważności § 2 ust. 1 uchwały w zakresie zwrotu: "w soboty w godz. od 9.00 do 14.00".
Wojewódzki sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 punkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 punkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności.
Badając legalność zaskarżonej uchwały Sąd doszedł do przekonania, że zakwestionowana przez Prokuratora uchwała, w części w jakiej ustala obowiązek uiszczania opłat za parkowanie pojazdów w soboty w godz. od 9.00 do 14.00 (§ 2 ust. 1 uchwały) jest sprzeczna z art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
W ocenie Sądu rację ma bowiem skarżący Prokurator, iż z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie wynika prawo do ustanowienia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w soboty.
Zasadność stanowiska prezentowanego w skardze znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.
W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3507/15 (www.cbois.nsa.gov.pl), przyjął że skoro sobota powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a., to należy soboty w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa – prawa administracyjnego, w tym na gruncie ustawy o drogach publicznych. Stąd wykładnia przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wobec braku legalnej definicji "dni roboczych", powinna uwzględniać ten sposób rozumowania, który by zapewniał bezpieczeństwo prawne, a zatem aby wykładnia tego przepisu nie prowadziła do niejednolitej wykładni tych samych pojęć.
Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku odniósł się do podjętej w dniu 15 czerwca 2011 r. przez NSA uchwały, sygn. akt 1/11 (www.cbois.nsa.gov.pl) w myśl, której sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. W uchwale tej NSA przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2001 r., sygn. akt FPS 7/00 (publ. ONSA z 2001 r., Nr 4, poz. 149), w której przyjęto, że "obecnie są dwie kategorie dni wolnych od pracy: te które wynikają z ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.), oraz te, które wynikają z ustawowej zasady pięciodniowego dnia pracy.
Należy podkreślić, ze pięciodniowy tydzień pracy ma charakter ustawowy i powszechny, a w praktyce dniem wolnym od pracy, ustalonym w rozkładach pracy, jest z reguły sobota". Od dnia podjęcia uchwały z dnia 25 czerwca 2001 r. w przepisach obowiązującego prawa nie nastąpiły takie zmiany, które mogłyby zdezawuować stanowisko przyjęte w uchwale FPS 7/00. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu uchwały kładzie wprawdzie naciski na procesowe skutki (negatywne dla strony) ewentualnego zrównania soboty z dniem roboczym, ale w sensie systemowym wykładnia ta ma także znaczenie na gruncie przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wyprowadzona została ona bowiem z normy prawa administracyjnego, z uwzględnieniem uwarunkowań materialnoprawnych związanych z regulacją pracowniczego czasu pracy, a ta ostatnia ma decydujące znaczenie dla wyróżnienia kategorii "dnia roboczego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w obecnym składzie, w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 3507/15, iż "określone dni robocze" przewidziane w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w których pobiera się opłatę za postój pojazdów w strefie płatnego parkowania, nie obejmują sobót.
Oddalenia skargi nie uzasadnia podniesiona przez Radę Miejską w Łowiczu okoliczność zmiany zaskarżonej uchwały w zakresie pobierania opłat za parkowanie w soboty uchwałą z dnia 29 września 2016 r. Zaskarżona uchwała do dnia utraty przez nią mocy pozostawała w obrocie prawnym, wprowadzając w błąd adresatów co do jej rzeczywistego charakteru. Stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie żądanym przez Prokuratora jest zatem konieczne ze względu na zachowanie wymogu pewności obowiązującego prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.