Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A sp. z o.o. sp. k. z siedzibą przy ul. B 49a lok. 25, [...] W., od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...], zezwalającej K. S. na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowo-usługowego (kiosku) w pasie drogi powiatowej w Dz. [...] przy ul. C (nr ewid. działki 255/11, S-2), na wysokości posesji nr [..], w okresie od dnia 1 października 2020 r. do 30 września 2022 r., na podstawie art. 134, art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) w zw. z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 570), stwierdziło niedopuszczalność odwołania.
Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] zezwolił K. S. na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowo-usługowego (kiosku) w pasie drogi powiatowej w Dz. [...] przy ul. B (nr ewid. działki 255/11, S-2), na wysokości posesji nr 58, w okresie od dnia 1 października 2020 r. do 30 września 2022 r.
Decyzja została doręczona K.S. w dniu 16 lipca 2020 r. oraz współwłaścicielowi nieruchomości - A sp. z o.o. sp. k. w dniu 15 lipca 2020 r.
Pismem z dnia 29 lipca 2020 r. A sp. z o.o. sp. k. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]
Organ odwoławczy przytaczając treść art. 127 § 1, art. 129 § 2 oraz art. 134 k.p.a. wyjaśnił, iż postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości. Może ono być uruchomione wyłącznie na skutek wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot, nigdy nie może być wszczęte z urzędu. Zasadę tę podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 1984 r. (sygn. akt II SA 2048/83, ONSA 1984, Nr 1, poz. 51), w którym stwierdził, iż organ odwoławczy nie może działać z urzędu. Dopiero czynność strony, którą jest wniesienie odwołania, powoduje, że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego.
Według art. 127 §1 k.p.a. legitymację do wniesienia odwołania ma strona, a więc podmiot spełniający przesłanki określone przez ustawodawcę w art. 28, 29, 30 k.p.a.
Definicję legalną strony ustawodawca zawarł w art. 28 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem art. 28 stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Najistotniejszym elementem tej definicji, która pozwala spośród uczestników postępowania administracyjnego wyróżnić podmioty będące jego stronami jest pojęcie interesu prawnego. W wyroku z dnia 22 lutego 1984 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami Innej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosowanych czynności organu administracji. W takim przypadku obywatelowi nie przysługują atrybuty strony w postępowaniu administracyjnym" (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, Orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu administracyjnego, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 1994, s. 109). Przepisy szczególne mogą uszczegóławiać krąg stron konkretnego postępowania administracyjnego.
Przytaczając następnie art. 40 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych Kolegium podniosło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że: "W sprawie dotyczącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, prowadzonej w oparciu o przepis art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, stroną postępowania jest jedynie podmiot wnioskujący o udzielenie zezwolenia, bowiem tylko on, znajdując podstawę w konkretnym przepisie prawa, czyli przepisie art. 40 ust. 2 tej ustawy, może domagać się od organu zadośćuczynienia jego wnioskowi" (wyrok NSA z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 9/08,; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 272/20, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 i 3 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Kolegium wyjaśniło, iż z treści przytoczonych przepisów wynika, iż żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego powinno pochodzić od strony. Organ administracji jest zobowiązany do zbadania czy żądanie pochodzi od podmiotu, który posiada przymiot strony. Art. 61 k.p.a wyznacza bowiem granice skargowości, co oznacza, że wszczęcie postępowania może nastąpić tylko z inicjatywy osoby, która ma legitymację procesową.
Organ odwoławczy wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie wniosek o zajęcie pasa drogowego złożył niewątpliwie K. S. Decyzja została wydana na rzecz K. S. Odwołanie wniosła zaś A sp. z o.o. sp. k. z siedzibą przy ul. B 49a lok. 25, [..] W. Podzielając przytoczone wyżej poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych Kolegium uznało, że A sp. z o.o. sp. k. nie sposób uznać ani za zarządcę drogi, ani za stronę postępowania w sprawie o zajęcie pasa drogowego wszczętej na wniosek K. S. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie wystąpiła zatem niedopuszczalność podmiotowa postępowania. Zgodnie z art. 127 k.p.a. wniesienie odwołania przysługuje od wydanej wobec strony decyzji administracyjnej, a więc od wydanego przez organ administracji publicznej merytorycznego rozstrzygnięcia o indywidualnych prawach i obowiązkach danego podmiotu, dokonanego na podstawie i w wyniku zastosowania przez organ administracji publicznej określonych przepisów materialnego prawa administracyjnego. Natomiast w przypadku stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia tę niedopuszczalność.
Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła A sp. z o.o. sp. k., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 28 i 127 k.p.a. w związku z art. 140 oraz 199 k.c. poprzez ich niezastosowanie i odmówienie skarżącej przymiotu strony niniejszego postępowania, co finalnie spowodowało stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Skarżąca podniosła, iż zgodnie z treścią art.199 k.c. czynność zarządu przekraczająca zakres zwykłego zarządu jaką w niniejszej sprawie jest oddanie części nieruchomości współwłasnej w posiadanie zależne osobie trzeciej stanowi czynność na którą zgodę winni wyrazić wszyscy współwłaściciele. Prezydent Miasta Ł. w toku przedmiotowego postępowania występował do spółki celem zasięgnięcia opinii co do złożonego wniosku strony, na które to pismo spółka odpowiedziała, że nie wyraża zgody na taką czynność. W ocenie skarżącej sam fakt braku zgody winien skutkować negatywną decyzją w zakresie wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego wnioskodawcy.
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Istotne znaczenie ma również art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany argumentacją skargi, jej wnioskami i wskazaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 628/04, LEX nr 183144, wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1086/11, LEX nr 1068951).
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] dotyczące stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wniesionego przez A sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w Ł. od decyzji Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...], zezwalającej K. S. na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowo-usługowego (kiosku) w pasie drogi powiatowej w Dz. [...] przy ul. C (nr ewid. działki 255/11, S-2), na wysokości posesji nr 58, w okresie od dnia 1 października 2020 r. do 30 września 2022 r.
W ocenie sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że A sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w Ł. nie była uprawniona do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w przedmiocie udzielenia K. S. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że postępowanie przed organem odwoławczym rozpoczyna się od badania przesłanek formalnych warunkujących dopuszczalność wniesienia odwołania (zażalenia). Na tym etapie postępowania wstępnego, organ odwoławczy obowiązany jest ocenić, czy odwołanie (zażalenie) jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Podstawowe przyczyny niedopuszczalności odwołania natury przedmiotowej to nieistnienie - w sensie prawnym - przedmiotu zaskarżenia, niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych wydawanych w postępowaniu jednoinstancyjnym, czy ostateczny charakter decyzji organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, LEX nr 81351). Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) z przyczyn podmiotowych obejmuje natomiast sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. Brak legitymacji do wniesienia odwołania obejmuje przypadki, gdy odwołanie wniosła osoba trzecia albo podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016 r. str. 601).
Ustalenie zatem przez organ, że środek zaskarżenia został wniesiony przez podmiot nie będący stroną w sprawie nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia w formie postanowienia jego niedopuszczalności, nie zezwalając na przystąpienie do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że niedopuszczalne jest odwołanie wniesione od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektu handlowo-usługowego (kiosku) w pasie drogi powiatowej przez podmiot, który nie składał wniosku o wydanie tego zezwolenia.
Powyższego rozstrzygnięcia Kolegium nie są w stanie podważyć zarzuty skargi, które w istocie ograniczają się wyłącznie do zanegowania stanowiska organu i arbitralnego przyjęcia, że skarżąca A sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w Ł., jako współwłaściel nieruchomości nr ewid. 255/11 posiada przymiot strony.
Przede wszystkim organ odwoławczy trafnie wskazał, że ustalenie stron postępowania następuje na podstawie kryteriów określonych w art. 28 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tj. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1999r., sygn. akt IV SA 629/97, LEX nr 47855). Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Interes prawny powinien być konkretny, indywidualny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, dający się zaspokoić przez wydanie decyzji. W każdym razie chodzi o interes prawny szeroko pojmowany tzn. chroniony prawem przedmiotowym (powszechnie obowiązującym) nie zaś chroniony tylko prawem administracyjnym materialnym lub procesowym. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Zakamycze 2000, s. 238). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/98, LEX nr 47898).
Wskazać należy, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] stanowił przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
- umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
- umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
- zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach Innych niż wymienione w pkt 1-3.
Organ drugiej instancji trafnie wskazał, że przepisy ustawy o drogach publicznych, a w szczególności art. 40 ustawy w sposób jednoznaczny wskazują, że stroną postępowania o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, jest podmiot, który żąda przyznania mu określonego uprawnienia, czyli podmiot występujący o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
Zgodnie z przyjętym i akceptowalnym zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem stroną postępowania w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest jedynie inwestor (zajmujący pas drogowy), który przez złożenie wniosku inicjuje postępowanie w przedmiotowej sprawie i jest adresatem wydanej w tym postępowaniu decyzji. Z przepisów prawa nie wynika, aby jakiemukolwiek innemu podmiotowi niż inwestor (zajmujący pas drogowy) był przyznany przymiot strony w postępowaniu o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego. Stroną w takim postępowaniu jest jedynie wnioskodawca. Pogląd taki wyraził NSA w wyrokach z 15 kwietnia 2014r. w spr. II GSK 1010/14 i z 28 marca 2008r. w spr. II GSK 9/08, WSA w Łodzi w wyroku z 13 marca 2019r. w spr. III SA/Łd 73/19, WSA w Warszawie w wyroku z 22 listopada 2011r. w spr. VI SA/Wa 1911/11, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 11 października 2012 r. w spr. III SA/Gd 369/12 oraz WSA w Kielcach w wyroku z dnia 16 maja 2013 r. w spr. II SA/Ke 181/13.
Przepis art. 40 ustawy o drogach publicznych wprowadza reglamentację w zakresie możliwości zajęcia pasa drogowego. Dyspozycja przepisu wskazuje w sposób jednoznaczny, że zajęcie pasa drogowego na cele inne niż związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego zarządcę drogi. Zezwolenie to dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3). Postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest typowym postępowaniem wszczynanym na wniosek zainteresowanego, a nie z urzędu. Wniosek ten należy złożyć przed planowanym zajęciem pasa drogowego, bowiem zamiar działania w obrębie drogi publicznej wiąże się z uprzednio skonkretyzowanym celem. Z tego względu, aby cel swój osiągnąć, podmiot ten powinien wystąpić o zezwolenie. Przepis art. 40 ustawy o drogach publicznych w sposób jednoznaczny wskazuje, że inicjatorem postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a w konsekwencji stroną tego postępowania, jest podmiot, który żąda przyznania mu określonego uprawnienia. Przepis ten stanowi podstawę praw i obowiązków, których konkretyzacja następuje w drodze decyzji administracyjnej. Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia złoży tylko jeden podmiot, a zarządca drogi udzieli temu podmiotowi zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na zasadach wyłączności (art. 40 ust. 2 pkt 4), to stroną postępowania w tym przedmiocie jest jego beneficjent (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1010/14).
Należy zaznaczyć, że w każdej sprawie o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zarządca drogi bada jedynie to czy takie zajęcie nie powoduje niszczenia drogi lub jej urządzeń, czy nie zmniejszy to trwałości drogi oraz czy nie dojdzie do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zarządca w takim postępowaniu nie zajmuje się natomiast kwestią kto jest właścicielem gruntu na którym ma dojść do zajęcia pasa drogowego oraz czy właściciel tego gruntu wyraża zgodę na takie zajęcie. Kwestie te pozostają poza zakresem rozważań zarządcy drogi i nie mają one żadnego znaczenia w sprawie o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Ewentualne zagrożenie dla wykonywania prawa własności w razie zajęcia pasa drogowego właściciel gruntu może realizować w postępowaniu cywilnym. Pogląd taki wyraził NSA w wyrokach z 22 października 2010r. w spr. II OW 35/10 i z 28 marca 2008r. w spr. II GSK 9/08.
Wskazać należy, że kwestionowana przez skarżącą decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...]. zezwalająca K.S. na zajęcie pasa drogowego określała czas zajęcia pasa, warunki zajęcia tego pasa i ustalała opłatę. Poprzez wydanie tej decyzji zawiązał się stosunek administracyjnoprawny pomiędzy organem administracji, a wnioskodawcą, którego przedmiotem jest odpłatne korzystanie z pasa drogowego w określonym czasie i w sposób ujęty w warunkach zezwolenia.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że z przepisu art. 40 ustawy o drogach publicznych nie można wywodzić żadnych praw i obowiązków dla strony skarżącej, gdyż stanowi on jedynie podstawę do konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej sytuacji prawnej podmiotu, objętego zakresem stosowania tej normy. Jedynym podmiotem, który wystąpił o zezwolenie był K. S. Skarżąca o udzielenie takiego zezwolenia nie występowała. W tej sytuacji wymieniona wyżej decyzja nie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku skarżącej w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w skardze, że interes prawny spółki wynika z praw właścicielskich do działki nr 255/11, której dotyczyło zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Strona skarżąca jest bowiem współwłaścicielem w ¼ tej działki. Nadto spółka podniosła, że oddanie części nieruchomości wspólnej w posiadanie zależne jest czynnością, na której zgodę winni wyrazić wszyscy współwłaściciele co wynika z treści art.199 Kodeksu cywilnego.
Wbrew poglądowi strony skarżącej decyzja Prezydenta Ł. z dnia [...] w żaden sposób nie wpływa na prawa i obowiązki spółki jako współwłaściciela działki nr 255/11 wynikające z treści art. 140 Kodeksu cywilnego. Decyzja ta jedynie zezwala na zajęcie pasa drogowego co oznacza, że zajęcie to, w ocenie zarządcy drogi, nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego ani też nie powoduje niszczenia drogi lub jej urządzeń. Decyzja ta nie daje natomiast K. S. tytułu prawnego do zajęcia działki pod kiosk handlowo – usługowy. Kwestia postawienia kiosku na działce nr 255/11 bądź dalszego jego użytkowania przez okres wskazany w decyzji (kiosk w tym miejscu funkcjonuje od wielu lat) wymaga uzgodnienia z właścicielem tej działki w tym także ze stroną skarżącą. W ocenie sądu spółka błędnie interpretuje treść decyzji z [...] jako przyznanie K. S. tytułu prawnego do zajęcia części działki a tym samym oddanie mu tej części w posiadanie zależne. Nic takiego nie wynika jednak z treści tej decyzji. Jeszcze raz należ podkreślić, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nie daje K.S. tytułu prawnego do zajęcia działki gdyż kwestię tą musi on uzgodnić z właścicielami działki. W przekonaniu sądu decyzja z [...] nie rzutuje w żaden sposób na sferę prawną strony skarżącej. Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w skardze, że interes prawny strony wynika z art.140 i 199 Kodeksu cywilnego.
W realiach niniejszej sprawy skoro wniosek z 12 maja 2020 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego został złożony przez K. S., zatem tylko ten podmiot, mógł złożyć odwołanie od decyzji z dnia [...] zezwalającej na zajęcie pasa drogowego Niedopuszczalne jest natomiast wniesienie odwołania od w/w decyzji przez podmiot, który nie składał wniosku o jej wydanie.
Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W sprawach o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego stroną jest jedynie wnioskodawca występujący o uzyskanie takiego zezwolenia. Prawo strony nie przysługuje natomiast właścicielowi gruntu na którym ma nastąpić zajęcie pasa drogowego. Strona skarżąca nie posiada zatem interesu prawnego w sprawie o udzielenie K. S. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W związku z czym nie posiada ona legitymacji do wniesienie odwołania. Organ odwoławczy trafnie stwierdził niedopuszczalność odwołania. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę.
Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie przeprowadzenie rozprawy, z uwagi na istniejącą pandemię, mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla stron. Nadto należy podnieść, że w WSA w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z czym sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
a.l.