Uzasadnienie
III SA/Łd 861/14
Pismem z dnia 17 września 2014 r. M. L. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy wymeldowania. W treści skargi strona skarżąca sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając formularz wniosku na druku "PPF".
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jest właścicielem w ½ części mieszkania o powierzchni 32,20 m2, nie posiada ponadto żadnych innych nieruchomości. Jedyne dochody skarżącego stanowi dochód z tytułu umowy o pracę w kwocie ok. 1.600 – 1.700 zł brutto. Skarżący nie posiada żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, ani żadnych oszczędności. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że obecnie ponosi koszty utrzymania mieszania w tym koszt kredytu zaciągniętego wspólnie z byłą żoną – koszty te wyliczył na ok. 900 zł miesięcznie Nadmienił, że lecz się psychiatrycznie (zdiagnozowana depresja) w związku z czym ponosi dodatkowo koszty wizyt lekarskich i zakupu leków.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego, referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że dochody gospodarstwa domowego skarżącego zamykają się kwotą 1.600 - 1.700 zł brutto. Z tego dochodu pokrywa on koszty bieżącego utrzymania, w tym koszty opłat mieszkaniowych oraz koszty kredytu zaciągniętego wspólnie przez byłych małżonków – koszty te wyliczył na ok. 90 zł. Należało mieć też na uwadze fakt, iż skarżący ponosi dodatkowe koszty wizyt lekarskich i zakupu leków w związku z korzystaniem z porad lekarza psychiatry (zdiagnozowana depresja). Nie posiada oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w całości, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w części (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.