Uzasadnienie
III SA/Łd 88/16
Wyrokiem z 19 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. M.-W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych.
Uprzednio, postanowieniem z 5 kwietnia 2016 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych pismem z 5 kwietnia 2016 r. poinformowała, że ustanowiła pełnomocnikiem skarżącej w niniejszej sprawie radcę prawnego J. P. W dniu 15 czerwca 2016 r. radca prawny J. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W piśmie tym pełnomocnik wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm przepisanych oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od 1 stycznia 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).
Należy mieć jednakże na uwadze, że zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Do kwestii ustalania wynagrodzenia za pomoc prawną w drugiej instancji (rozpoczętej od momentu wydania wyroku) w sprawie wszczętej przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 22 października 2015 r., to jest przed 1 stycznia 2016 r., należy stosować przepisy dotychczasowe, tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
W § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia sformułowano zasadę, że zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Podstawę zasądzenia opłaty, zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 - 4. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 tego rozporządzenia.
Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka ta wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 %, nie mniej jednak niż 120 zł.
W niniejszej sprawie, 15 czerwca 2016 r. radca prawny J. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 kwietnia 2016 r. oddalającego skargę J. M.-W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych. Wyżej wymienione pismo zawierało wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wraz z oświadczeniem, że do koszty te nie zostały opłacone przez mocodawczynię.
Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 7.123,20 zł.
W § 6 pkt 4 rozporządzenia przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5.000 zł do 10.000 zł stawkę minimalną określono na 1.200 zł.
W rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi zatem 600 zł (50% stawki minimalnej). Wynagrodzenie to, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, podwyższono o wartość podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Referendarz sądowy za zasadne uznał przyznanie radcy prawnemu Jackowi Podsiadło wynagrodzenia w kwocie 738 (słownie: siedemset trzydzieści osiem) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług.
Z powyższych względów, na podstawie art. 250 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b w związku z § 6 pkt 4, § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 i art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
r.a.