Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia[...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. ze zm.) oraz art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6 i 109 oraz art. 34 § 1 i § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia A S.A. z siedzibą w W na postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia[...] r. nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela:
uchyliło postanowienie organu I instancji w części uznającej zarzut nieistnienia obowiązku - brak doręczenia decyzji podatkowej (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz zarzut braku wymagalności z innego powodu - brak doręczenia decyzji podatkowej i nie nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) za nieuzasadnione;
uznało zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku - brak doręczenia decyzji podatkowej (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz zarzut braku wymagalności z innego z powodu - brak doręczenia decyzji podatkowej i nienadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) za niedopuszczalne;
w pozostałym zakresie utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 17 lipca 2015 r.
W dniu 17 sierpnia 2015 r. (data nadania skargi) A S.A. z siedzibą w W wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie:
art. 34 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności w sytuacji, w której wymagały one merytorycznego rozstrzygnięcia;
art. 33 § i pkt 6 u.p.e.a., przez uznanie za bezzasadny zarzut niedopuszczalności egzekucji, choć taką jest egzekucja prowadzona w sytuacji, w której nie doręczono decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego ani nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności;
art. 33 § i pkt 10 u.p.e.a., przez uznanie za bezzasadny zarzut nieprawidłowo sporządzonego tytułu wykonawczego w sytuacji, w której błędnie w nim, iż egzekwowany obowiązek jest wymagalny.
Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie postanowień I i II instancji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej:,,p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Przepis w takim brzmieniu został wprowadzony na podstawie art. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 maja 2015 r. poz. 658), dalej:,,ustawy zmieniającej". Zgodnie z art. 2 tej ustawy, przepisy ustawy p.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 ustawy zmieniającej stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy zmieniającej, ustawa ta wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, czyli 15 sierpnia 2015 r.
Z przepisów tych wynika, że do postępowań wszczętych od 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy p.p.s.a. w nowym brzmieniu.
Złożenie skargi do organu powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotowe postępowanie w sprawie ze skargi A S.A. z siedzibą w W wszczęte zostało 17 sierpnia 2015 r. (data nadania skargi widniejąca na kopercie), zatem po 15 sierpnia 2015 r. Oznacza to, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym zaskarżone skargą postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
W ocenie Sądu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt zamieszczenia przez organ II instancji pouczenia o przysługującym stronie prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pouczenie to zostało bowiem zawarte w postanowieniu z dnia [...] r., a więc w czasie gdy badanie legalności postanowień w przedmiocie stanowiska wierzyciela należało do kognicji sądów administracyjnych, jednak, co należy podkreślić samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia postanowienia nie tworzy uprawnienia do jego zaskarżenia i tym samym nie powoduje, że strona może skorzystać ze środka zaskarżenia nieprzewidzianego w aktualnym stanie prawnym (por. wyrok NSA z 22 października 2014 r. I FSK 1655/13, publ. www.orzecznia.nsa.gov.pl). O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują bowiem organy administracji, lecz przepisy obowiązującego prawa.
Reasumując, skarga w rozpatrywanej sprawie, dotyczyła postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł, w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem postanowienia, które na mocy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zostało wyłączone z kognicji sądów administracyjnych.
Nie oznacza to jednak, że strona skarżąca pozbawiona została ochrony prawnej. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
k.p.