Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 17 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 893/20

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania M. C. w sprawie o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2019 rok, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjne (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej k.p.a.), § 2 ust. 1, 2, 3, § 3 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 aa Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. Z 2015 r., poz. 36 zez m., zwanego dalej Rozporządzeniem ONW 2014-2020), art. 59, art. 70 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz.

UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, ze zm., zwanego dalej Rozporządzeniem nr 1306/2013), art. 2 ust. 1 pkt 23, art. 18 ust. 6, art. 19a ust. 1 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 ze zm., zwanego dalej Rozporządzeniem nr 640/2014), art. 40 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz.

UE L 227 z 31.07.2014, str. 69 ze zm., zwanego dalej Rozporządzeniem nr 809/2014), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że M. C. w dniu 30 maja 2019 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019.

W dniach od 4 grudnia 2019 r. do 11 grudnia 2019 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola na miejscu w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego, z której następnie sporządzono raport.

W dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW), na mocy której przyznał M. C.:

1. 1. Płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II w wysokości 2486,88 zł;
2. 2. Płatność ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I w wysokości 2081,77 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 75,18 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia.

W dniu 6 maja 2020 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od ww. decyzji kwestionując ustalenia organu pierwszej instancji.

Organ wskazał, że termin został zachowany zgodnie z regulacją z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 marca 2020 r. szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020.568).

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019.

Przytaczając treść § 2 ust. 1, 2 i 3, § 3 ust. 1 i 2 oraz § 5 ust. 1 aa Rozporządzenia ONW 2014-2020 organ odwoławczy wyjaśnił, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ pierwszej instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności, przy czym, co istotne w kontekście rozpatrywanej sprawy, płatność nie może zostać przyznana do powierzchni większej aniżeli maksymalny kwalifikowany obszar, w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Rolą organu jest weryfikacja wniosku. Najpierw musi on poddać zbadaniu spełnienie przez rolnika ustawowych przesłanek. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w toku kontroli administracyjnej powierzchnia, którą producent rolny deklaruje jako użytkowaną rolniczo jest weryfikowana przy pomocy systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013.

Reasumując organ odwoławczy wskazał, iż kontrola administracyjna jako jeden z nieodzownych etapów obsługi wniosków o przyznanie płatności, stanowi więc tę cześć obsługi wniosku, podczas której istnieje możliwość wizualizacji zadeklarowanych gruntów, wykonania pomiaru powierzchni uprawnionej do płatności czy oceny trwałych elementów krajobrazu występujących na działkach. Uzupełnienie kontroli administracyjnej stanowi kontrola na miejscu (art. 59 Rozporządzenia nr 1306/2013).

Organ drugiej instancji wyjaśnił, iż kontrola na miejscu w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przeprowadzona została przez wykonawcę zewnętrznego przy wykorzystaniu tzw. metody FOTO.

Kontrola metodą FOTO jest jedną z metod kontroli na miejscu uregulowaną w przepisach wspólnotowych z tym, że w odróżnieniu od inspekcji terenowej, przebiega dwuetapowo. W pierwszym etapie kontroli inspektorzy terenowi dysponując ortofotomapą (tj. zdjęcie lotnicze zgłoszonych przez rolnika gruntów) przeprowadzają wizytację terenową, w trakcie której dokonują oceny rolniczego charakteru deklarowanych przez rolnika działek rolnych i określają ich granice, ustalają granice występujących w obszarze działek ewidencyjnych obszarów niekwalifikowanych się do płatności, rodzaj stwierdzonej grupy upraw oraz sporządzają fotografie skontrolowanych gruntów. W drugim etapie opracowane są wyniki wizytacji terenowej, w tym w oparciu o ustalone wcześniej w terenie granice upraw przeprowadzany jest pomiar powierzchni działek na ortofotomapach, oraz sporządzany jest raport z czynności kontrolnych.

Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym organ drugiej instancji stwierdził, że w dniu 30 maja 2019 r. M. C. złożyła za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus wniosek o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019. Z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania przed organem pierwszej instancji w dniach 4 grudnia - 11 grudnia 2019 r. w gospodarstwie rolnym strony przeprowadzona została kontrola na miejscu. Ustalenia poczynione w trakcie kontroli udokumentowano w raporcie z czynności kontrolnych nr [...]. Kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości dla działek rolnych D, L, Q. W wyniku kontroli na miejscu w odniesieniu do powierzchni deklarowanych do płatności ONW ujawniono nieprawidłowości, które zostały oznaczone kodem DR13+, który oznacza, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej.

W dniu [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał decyzję w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019.

Organ pierwszej instancji ustalił, że powierzchnia stwierdzona nie jest równa powierzchni deklarowanej we wniosku. W odniesieniu do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II ustalono, że wnioskodawczyni zadeklarowała we wniosku powierzchnię 9,53 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona wyniosła 9,42 ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wyniosła zatem 0,11ha. W odniesieniu do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I ustalono, że wnioskodawczyni zadeklarowała we wniosku powierzchnię 12,61 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona wynosiła 12,05 ha. Następstwem powyższych ustaleń było przyznanie płatności do powierzchni mniejszej niż zadeklarowana we wniosku, a w odniesieniu do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I także zastosowanie zmniejszenia z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji wskazał, iż w toku postępowania ustalono, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej w toku postępowania przez organ pierwszej instancji w wyniku kontroli w gospodarstwie strony. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013.

Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji uwzględnił raport z czynności kontrolnych nr [...] z przeprowadzonej w gospodarstwie M. C. kontroli na miejscu. Z raportu wynika, iż w toku prowadzonych oględzin stwierdzono rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi we wniosku o przyznanie płatności, a stanem stwierdzonym w wyniku kontroli.

Organ odwoławczy podkreślił, że kontrola została przeprowadzona przez uprawnionych kontrolerów, zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa, a sporządzony protokół z czynności kontrolnych nie budzi zastrzeżeń, co do jego rzetelności i prawidłowości ustaleń. Ustalenia z kontroli udokumentowane zostały obszerną dokumentacją fotograficzną, obejmującą ponumerowane zdjęcia z odniesieniami na mapie do poszczególnych działek z oznaczeniem miejsca i kierunku ich wykonania. Z kolei przedstawione szkice obrazują kontrolowaną działkę i są możliwe do zweryfikowania poprzez porównanie z załącznikami graficznym, przedstawiającym działki odwołującej się strony, dołączonymi do wniosku o płatność. Zdaniem organu brak jest dowodów mogących skutecznie zakwestionować prawidłowość przeprowadzenia ustaleń poczynionych podczas kontroli na miejscu.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny położenia spornych działek rolnych oraz w sposób prawidłowy ustalił ich powierzchnię na deklarowanych przez stronę działkach ewidencyjnych, uprawniającą do przyznania płatności. Ponadto prawidłowość wykonanych pomiarów potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz szkice pomiaru działek rolnych wykonane podczas kontroli w terenie.

W odniesieniu do działki rolnej D organ odwoławczy wskazał, że wyłączony został obszar silnie zdegradowany z erozją leśną sprzyjający samosiewom sosny oraz grunt pokryty jastrzębcem kosmaczkiem i szczotlichą siwą. Organ drugiej instancji stwierdził, że na działce rolnej D nie były prowadzone zabiegi pielęgnacyjne. Widoczna jest szczotlichą siwa pokrywająca znaczną część powierzchni.

W ocenie organu odwoławczego stan działki rolnej L1 udokumentowany podczas kontroli na miejscu, potwierdza zasadność wykluczenia części działki z płatności. Nie ulega wątpliwości, że obszar ten nie jest użytkowany rolniczo. Wobec powyższego bezsporne jest, że skarżąca nie prowadziła na ww. działce zabiegów pielęgnacyjnych.

Powyższe stwierdzenia odnoszą się także do stanu działki Q1, na której również nie były prowadzone zabiegi pielęgnacyjne.

Podsumowując organ odwoławczy podniósł, iż inspektorzy terenowi stwierdzili na działkach rolnych D3, L1 i Q1 w dniu kontroli obszar, który nie kwalifikował się do płatności. Po zakończeniu wizytacji terenowej wyłączono ten obszar z działalności rolniczej poprzez zastosowanie kodu DR52. Obszar ten nie mógł zostać zakwalifikowany do płatności ponieważ był porośnięty chwastami, potwierdza to w sposób nie budzący wątpliwości wykonana dokumentacja fotograficzna. Organ odwoławczy zauważył, że na wykluczonych gruntach kontrolerzy stwierdzili występowanie:

1. - jastrzębca kosmaczka, który występuje najczęściej na suchych stanowiskach, lubi gleby suche, piaszczyste i słabo nawożone;
2. - szczotlichy siwej, która występuje na gruntach silnie przesuszonych i leśnych
3. - samosiewów sosny - świadczących o sukcesji wtórnej.

W odpowiedzi na zastrzeżenia do raportu z kontroli na miejscu w odniesieniu do jastrzębca kosmaczka podkreślono, że: jest uciążliwym chwastem we wszelkich uprawach polowych, ale łatwy do zwalczenia przy np. zastosowaniu herbicydów lub zabiegów mechanicznych. Jastrzębiec charakteryzuje grunty zdegradowane. Na wykonanych fotografiach wyraźnie widoczna jest ww. szczotlicha siwa. W odpowiedzi na zastrzeżenia do raportu z kontroli na miejscu wskazano, że: szczotlicha siwa występuje na gruntach silnie przesuszonych i leśnych. Wyłączony obszar jest także porośnięty sosną. Wykonywane zabiegi rolnicze nie dopuściłyby do silnej ekspansji wymienionych wyżej gatunków. Zdjęcia kontrolowanego obszaru potwierdzają, że rośliny gatunków niepożądanych stanowią zdecydowaną większość obszaru i nie muszą stanowić jego 100% powierzchni, ale nie może być jej więcej niż 50%. Z uwagi na powyższe obszar ten został wyłączony z pomiaru.

Stan działek rolnych D3, L1 i Q1 udokumentowany w raporcie z kontroli na miejscu oraz w formie fotografii potwierdza brak prowadzenia zabiegów pielęgnacyjnych. Świadczy o tym także rodzaj roślinności występującej na tych gruntach opisanej powyżej.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że Biuro Kontroli na Miejscu[...] Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadziło ponowną weryfikację ustaleń poczynionych w wyniku kontroli na miejscu w gospodarstwie strony, odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w złożonym odwołaniu.

Zdaniem organu odwoławczego podniesione przez stronę w odwołaniu zarzuty nie są zasadne. Na zastrzeżenia do raportu z kontroli na miejscu pismem z dnia 24 kwietnia 2020 r. udzielono odpowiedzi, w której ustosunkowano się do zarzutów strony, jednocześnie podtrzymując ustalenia dokonane w wyniku kontroli na miejscu. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, zasadne było wykluczenie powierzchni 0,56 ha.

W opinii organu odwoławczego, analizując materiał dowodowy w sprawie, dane dla spornych działek na kampanię 2019 są prawidłowe i zgodne z bazą danych dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Brakuje również podstaw do podważania wyników kontroli i sposobu jej przeprowadzenia. Mając na uwadze akta sprawy organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wysokość płatności. W związku z powyższym, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w ocenie organu odwoławczego należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, iż we wniosku o przyznanie płatności ONW złożonym w dniu 30 maja 2019 r. zadeklarowano do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II powierzchnię 9,53 ha. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II wynosi 9,42 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o której mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013. Zgodnie z § 3 Rozporządzenia ONW płatność ONW przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b Rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o których mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przy ustaleniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24 ust. 1 i art. 38 Rozporządzenia nr 809/2014 uwzględniono również wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu.

W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie strony ustalono, że powierzchnia stwierdzona jest mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana do przyznania płatności. We wniosku o przyznanie płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II strona zadeklarowała powierzchnię 9,53 ha. Nieprawidłowość oznaczona kodem DR13+ stwierdzono w odniesieniu do działki rolnej Q. Zadeklarowana we wniosku powierzchnia działki rolnej Q wynosiła 0,40 ha, powierzchnia stwierdzona wyniosłą zaś 0,29 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną, wynosiła 0,11 ha.

Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych, kwalifikowanych położonych na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wynosi 1,17%.

Przytaczając treść art. 18 ust. 6 oraz art. 19a ust. 1 Rozporządzenia nr 640/2014 organ odwoławczy wyjaśnił, iż stawka płatności do 1 ha na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II w 2019 r. została określona w rozporządzeniu ONW PROW 2014-2020 i wynosi 264,00 zł. 9,42 ha x 264,00 zł = 2486,88 zł

Organ drugiej instancji wskazał, iż kwota płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II na rok 2019 wynosi 2486,88 zł.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, iż we wniosku o przyznanie płatności ONW złożonym w dniu 30 maja 2019 r. zadeklarowano do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I powierzchnię 12,61 ha. W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I wynosi 12,05 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o której mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013. Zgodnie z § 3 Rozporządzenia ONW płatność ONW przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b Rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o których mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przy ustaleniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24 ust. 1 i art. 38 Rozporządzenia nr 809/2014 uwzględniono również wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu.

W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie strony ustalono, że powierzchnia stwierdzona jest mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana do przyznania płatności. We wniosku o przyznanie płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I strona zadeklarowała powierzchnię 12,61 ha. Nieprawidłowość oznaczona kodem DR13+ stwierdzono w odniesieniu do działek rolnych D i L. Zadeklarowana we wniosku powierzchnia działki rolnej D wynosiła 2,85 ha, powierzchnia stwierdzona wyniosłą zaś 0,50 ha. Zadeklarowana we wniosku powierzchnia działki rolnej L wynosiła 0,32 ha, powierzchnia stwierdzona wyniosłą zaś 0,26 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną dla działki L, wynosiła 0,06 ha. Łącznie różnica między powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 0,56 ha.

Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych, kwalifikowanych położonych na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wynosi 4,65%.

Przytaczając treść art. 19a ust. 1 Rozporządzenia nr 640/2014 organ odwoławczy wyjaśnił, iż wyliczenie 1,5 krotności stwierdzonej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wynosi: 0,56 ha x 1,5 = 0,84 ha.

Cytując treść art. 19a ust. 2 ww. Rozporządzenia organ drugiej instancji wskazał następujące obliczenia:

84 ha x 50% = 0,42 ha.

12,05 ha – 0,42 ha = 11, 63 ha.

Powierzchnia zatwierdzona do płatności wyniosła 11,63 ha.

Stawka płatności do 1 ha na obszarze ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I w 2019 r. została określona w rozporządzeniu ONW PROW 2014-2020 i wynosi 179,00 zł. 11,63 ha x 179,00 = 2081,77 zł

Wskazana kwota zmniejszenia w wysokości 75,18 zł została obliczona w następujący sposób:

0,42 ha x 179,00 zł = 75,18 zł

Organ odwoławczy wskazał, że kwota przyznanej płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I na rok 2019 wynosi 2081,77 zł.

Organ drugiej instancji podkreślił, iż powyższe ustalenia dokonane przez organ drugiej instancji są zgodne z ustaleniami organu drugiej instancji. W zakresie rachunkowym decyzja wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nie budzi zastrzeżeń.

Organ odwoławczy wskazał, iż pełnomocnik strony podniósł naruszenie art. 77 ust. 2 pkt c Rozporządzenia nr 1306/2013, niemniej w ocenie organu drugiej instancji przedmiotem badania na tle przedmiotowej sprawy będzie art. 64 ust. 2 Rozporządzenia nr 1306/2013, nie zaś regulacja z art. 77 wskazanego rozporządzenia.

Organ odwoławczy podzielił zatem ustalenia organu pierwszej instancji oraz stwierdził, że postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostało przeprowadzone przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego oraz procesowego, w szczególności z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Na ostateczną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skargę do sądu administracyjnego złożyła M. C., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. I. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
2. a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i dowolną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie tj. występujących problemów z zaokrąglaniem powierzchni działek podczas stosowania programu eWniosekPlus, problemów z generowaną mapą, niedokładności przy stosowaniu pomiaru metodą DGNSS, a wynikającym z tym braku winy po stronie M. C. w związku z mniejszą powierzchnią gruntów zgłoszonych do płatności,
3. b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na dowolnym stwierdzeniu, iż M. C. nie pielęgnowała zgłoszonych do płatności działek rolnych pomimo iż nie doszło do ich zalesienia, a także były wykonywane koszenia działek oraz zachowane rygory związane z równolegle wykonywanym zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym;
4. II. przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.:
5. a) art. 77 ust 2 pkt c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 przez jego błędne niezastosowanie w przedmiotowej, gdyż niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu poprzez zastosowanie programu eWniosekPlus, który podczas składania wniosków zaokrągla powierzchnie w górę, a błąd nie mógł być w rozsądny sposób odkryty przez M.C.;

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymująca w mocy decyzję Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] o przyznaniu M. C. płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2019 w pomniejszonej wysokości, tj.:

1. - płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II w wysokości 2486,88 zł;
2. - płatności ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I w wysokości 2081,77 zł (pomniejszona o 75,18 zł).

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 36 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem ONW, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 608, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1307/2013", którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1. 1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1305/2013";
2. 2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwanych dalej "użytkami rolnymi", położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;
3. 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W myśl § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych:

1. 1) na których jest:
2. a) położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1306/2013", o powierzchni co najmniej 0,1 ha, zwana dalej "działką rolną";
3. b) prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013;
4. 2) położonych na obszarach ONW.

Płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, o których mowa w ust. 2, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego 5-letnie zobowiązanie, o którym mowa w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. poz. 329) (w brzmieniu z dnia 15 marca 2010 r., Dz. U. poz. 219), zwane dalej "5-letnim zobowiązaniem", wynoszącej nie więcej niż 300 ha (§ 2 ust. 3 Rozporządzenia ONW 2014-2020).

Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW, wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha użytków rolnych i powierzchni użytków rolnych, do których przysługuje płatność ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 3 ust. 2 Rozporządzenia ONW 2014-2020).

Stosownie zaś do treści § 5 ust. 1aa rozporządzenia ONW 2014-2020 jeżeli rolnik równocześnie ubiega się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, to we wniosku o przyznanie płatności ONW nie musi deklarować działek rolnych, w odniesieniu do których ubiega się o przyznanie płatności ONW, a działki rolne zadeklarowane do jednolitej płatności obszarowej i położone na obszarach ONW uznaje się za zadeklarowane do płatności ONW.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wniosku dotyczących przekroczenia powierzchni wnioskowanej do przyznania płatności w stosunku do powierzchni uprawnionej do przyznania płatności, stosuje się przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L nr 181 poz. 48 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. ww. rozporządzenia bez uszczerbku dla kar administracyjnych zgodnie z art. 19, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność w ramach systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego, jeżeli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla tej grupy upraw.

W myśl art. 19a ust. 1 Rozporządzenia nr 640/2014 Jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary. Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar.

Z wymienionych przepisów wynika, że płatność ONW przysługuje do działek rolnych, na których prowadzona jest działalność rolnicza w rozumieniu art.4 ust.1 c.) rozporządzenia nr 1307/2013. Z kolei działalność rolnicza to między innymi produkcja, hodowla lub uprawa produktów rolnych w tym zbiory, dojenie, hodowla zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, utrzymywanie użytków rolnych w stanie dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy i.t.p. Innymi słowy płatność ONW przysługuje wyłącznie do tych działek rolnych na których prowadzona jest działalność rolnicza.

Należy zaznaczyć, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności ONW. Art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki.

Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r. Zgodnie zaś z art. 59 ww. rozporządzenia o ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu.

Jednocześnie mając na uwadze powyższe regulacje zauważyć należy, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności.

W rozpoznawanej sprawie podstawę ustaleń faktycznych, w zakresie użytkowanej rolniczo powierzchni działek zadeklarowanych we wniosku do płatności, stanowiła kontrola przeprowadzona w gospodarstwie rolnym strony przez inspektorów terenowych, obejmująca weryfikację kwalifikowalności powierzchni działek zgłoszonych do płatności na rok 2019. Kontrola w gospodarstwie skarżącej przeprowadzona została przy wykorzystaniu tzw. metody FOTO (art. 40 rozporządzona nr 809/2014), która przebiega dwuetapowo. W pierwszym etapie kontroli inspektorzy terenowi dysponując ortofotomapą (tj. zdjęcie lotnicze zgłoszonych przez rolnika gruntów) przeprowadzają wizytację terenową, w trakcie której dokonują oceny rolniczego charakteru deklarowanych przez rolnika działek rolnych i określają ich granice, ustalają granice występujących w obszarze działek ewidencyjnych obszarów niekwalifikowanych się do płatności, rodzaj stwierdzonej grupy upraw oraz sporządzają fotografie skontrolowanych gruntów.

W drugim etapie opracowane są wyniki wizytacji terenowej, w tym w oparciu o ustalone wcześniej w terenie granice upraw przeprowadzany jest pomiar powierzchni działek na ortofotomapach, oraz sporządzany jest raport z czynności kontrolnych. Z czynności kontrolnych dokonanych w dniach 4 grudnia- 11 grudnia 2019 r. sporządzono raport oraz szkice i dokumentację fotograficzną obrazującą rzeczywisty sposób zagospodarowania działek, w szczególności pokrywającą działki roślinność.

W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono nieprawidłowości w przypadku trzech następujących działek:

1.) działki rolnej D; 2.) działki rolnej L; 3.) działki rolnej Q. Ad 1.)

Do płatności zadeklarowano działkę o powierzchni 2,85 ha zaś w wyniku czynności kontrolnych ustalono, że powierzchnia stwierdzona to 2,35 ha. Z płatności wykluczono powierzchnię 0,50 ha. Wyłączono z płatności obszar silnie zdegradowany z erozją leśną sprzyjający samosiewom sosny oraz grunt pokryty jastrzębcem kosmaczkiem i szczotlichą siwą. Jak wynika z pisma Biura Kontroli na Miejscu z dnia 24 kwietnia 2020r. jastrzębiec kosmaczek jest uciążliwym chwastem na wszelkich uprawach polowych ale łatwy do zwalczania przy np. zastosowaniu herbicydów lub zabiegów mechanicznych.

Natomiast szczotlicha siwa występuje na gruntach silnie przesuszonych i leśnych. W sytuacji gdyby wykonywane były zabiegi rolnicze to nie doszłoby do silnej ekspansji wymienionych gatunków (tzn. jastrzębca kosmaczka, szczotlichy siwej i sosny) a stanowią one zdecydowaną większość na wykluczonym obszarze. W wymienionym piśmie z 24 kwietnia 2020r. wyjaśniono również stan sukcesji wtórnej na obszarze wyłączonym z płatności. Wyniki raportu kontroli dotyczące wykluczonego obszaru 0,50 ha znajduje potwierdzenie w zdjęciach załączonych do akt administracyjnych (nr 11,13,15,18, 28).

Ustalenia dokonane w wyniku kontroli na miejscu dotyczące działki nr D 3 wskazują, że na wykluczonym obszarze nie były prowadzone zabiegi pielęgnacyjne. Skoro obszar 0,50 ha nie był użytkowany rolniczo to uzasadnione było jego wyłączenie z płatności.

Ad 2.)

Do płatności zadeklarowano działkę o powierzchni 0,32 ha zaś powierzchnia stwierdzona to 0,26 ha. Z płatności wyłączono powierzchnię 0,06 ha, która nie była użytkowana rolniczo. Brak wykonywania na wyłączonym obszarze zabiegów pielęgnacyjnych potwierdzają zdjęcia wykonane w czasie kontroli nr 123 i 127. Z uwagi na to, że powierzchnia 0,06 ha nie była wykorzystywana do celów rolniczych uzasadnione było jej wyłączenie z płatności.

Ad 3.)

Do płatności zadeklarowano działkę o powierzchni 0,40 ha zaś powierzchnia stwierdzona to 0,29 ha. Z płatności wykluczono powierzchnię 0,11 ha na której nie były prowadzone żadne zabiegi pielęgnacyjne co obrazuje zdjęcie nr 87. Uzasadniało to wyłączenie z płatności tej powierzchni.

Reasumując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że prawidłowo wyłączono z płatności część działek rolnych D, L i Q o łącznej powierzchni 0,67 ha (0,50ha + 0,06ha + 0,11ha) Wymieniona powierzchnia była bowiem porośnięta chwastami i nie wykonywano na niej żadnych zabiegów pielęgnacyjnych. Płatność ONW przysługuje jedynie do działek rolnych, które są wykorzystywane rolniczo. Z uwagi na to, że na powierzchni 0,67 ha nie była prowadzona działalność rolnicza płatność do tej powierzchni nie przysługuje.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a poprzez niedokładna wyjaśnienie stanu faktycznego i dowolną ocenę materiału dowodowego tj. występujących problemów z zaokrągleniem powierzchni działek podczas stosowania programu eWniosek Plus, problemów z generowaną mapą, niedokładności przy stosowaniu pomiaru metodą DGNSS a wynikającym z tym braku winy po stronie skarżącej w związku z mniejszą powierzchnią gruntów zgłoszoną do płatności.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, ze w postępowaniu o przyznanie płatności ONW przepisy K.p.a. stosuje się w ograniczonym zakresie a mianowicie wtedy gdy przepisy ustawy z 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem, środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2021r. poz.182 ze zm.), nie stanowią inaczej. Reguły postępowania o przyznanie tej płatności określono w art.27 ust.1 i 2 ustawy. Z przepisów tych wynika między innymi to, że organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W postępowaniu tym odstąpiono natomiast od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art.7 K.p.a. jak również zrezygnowano z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art.77 § 1 K.p.a. W związku z czym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art.7 i 77 § 1 K.p.a.

Odnośnie zarzutu, że nie wiadomo jakie środki techniczne były stosowane w czasie kontroli, czy posiadały one atesty i czy jakość połączenia podczas prac w terenie była na dobrym poziomie to do kwestii tych odniesiono się w piśmie Biura Kontroli na Miejscu z 5 sierpnia 2020r. Z pisma tego wynika, ze pracodawca wyposażył kontrolujących w określony typ urządzeń ze wszystkimi potrzebnymi badaniami do prowadzenia tego typu zadań. Homologacja ani certyfikacja odbiorników GNSS nie jest wymagana prawem w Polsce. Wymagana jest natomiast walidacja na podstawie art.38 ust.4 rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 809/2014 z 17 lipca 2014r. i zacytowano fragment tego rozporządzenia jak również fragment instrukcji realizacji kontroli obszarowych i ONW w części dotyczącej sprzętu i wykonywania pomiarów. Sąd podzielił argumentację przedstawioną w piśmie z 5 sierpnia 2020r. i uznał, że zarzuty skargi w tym zakresie nie są uzasadnione.

Jeżeli chodzi o zarzut dotyczący programu eWniosek Plus to jest on ogólnikowy i lakoniczny. W skardze podniesiono bowiem ogólnikowo, że "program wywołuje szereg kontrowersji" oraz że "mogą się pojawić różnice pomiędzy powierzchnią działki rolnej głównej i sumą powierzchni działek rolnych. Różnice te wynikają z błędu aplikacji". Sformułowania te nie zawierają żadnych konkretów dotyczących nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli. Są one tylko sugestiami w trybie przypuszczającym, że program eWniosek Plus może ewentualnie posiadać jakieś błędy. Z uwagi na ogólnikowość tych zarzutów i brak ich poparcia konkretnymi dowodami, nie zasługują one na uwzględnienie.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że skoro powierzchnia stwierdzona działki V 1 – 0,32 ha jest większa od powierzchni deklarowanej – 0,27 ha to różnica powinna być zagregowana z pomniejszeniem powierzchni stwierdzonej działek D, L i Q. Należy zaznaczyć, że w raporcie kontroli przy działce rolnej V 1 i V 2 zastosowano kod DR 50 oznaczający, że granice uprawy na działce rolnej wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku. W związku z czym nie można było skompensować tej nadwyżki ze zmniejszoną powierzchnią innych działek. Sąd w tym zakresie podzielił argumentację organów administracji obu instancji.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż M. C. wykonywała zabiegi pielęgnacyjne na powierzchni działek D, L i Q wykluczonych z płatności.

Teza ta pozostaje w sprzeczności z wynikami kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 4 – 11 grudnia 2019r. Należy zaznaczyć, że inspektorzy terenowi z uwagi na zastrzeżenia skarżącej, składali dwukrotnie uzupełniające wyjaśnienia w dniach 8 kwietnia 2020r. i 24 kwietnia 2020r. (k.235 i 237) jak również dwukrotnie wypowiedziało się Biuro Kontroli na Miejscu w pismach z 24 kwietnia 2020r. i 5 sierpnia 2020r. (k.234 i 245). Analiza całego materiału dowodowego dotyczącego kontroli wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że na wykluczonych obszarach działek D, L i Q M. C. nie prowadziła żadnej działalności rolniczej. W szczególności potwierdzają to załączone do akt liczne zdjęcia tych obszarów. Teza skarżącej, że na wyłączonych z płatności obszarach prowadziła ona zabiegi pielęgnacyjne nie znajduje nawet częściowego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Dodać należy, iż kontrolę przeprowadzały osoby posiadające odpowiednie wykształcenie i kwalifikacje oraz zostały one wyposażone w odpowiedni sprzęt techniczny.

W orzecznictwie sądowym jest powszechnie przyjęte, że raport z czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym sporządzonym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art.76 § 1 i 2 K.p.a.). Istnieje domniemanie prawdziwości (autentyczności) takiego dokumentu oraz domniemanie zgodności z prawdą tego co zostało w nim stwierdzone. W niniejszej sprawie skarżąca nie obaliła tych domniemań. Zarzuty skargi w tym, zakresie nie są uzasadnione.

Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art.77 ust.2 rozporządzenia nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013r.

Przede wszystkim należy podnieść, że wymieniony przepis został błędnie wskazany i w niniejszej sprawie należy badać art.64 ust.2 tego rozporządzenia. W zaskarżonej decyzji szczegółowo odniesiono się do tego przepisu i dokładnie wyjaśniono dlaczego nie został spełniony żaden z przypadków wymienionych w tym przepisie. W szczególności trafnie wyjaśniono dlaczego nie można przyjąć aby miała miejsce sytuacja określona w art.64 ust.2 pkt c.) rozporządzenia. Sąd podzielił argumentację organu w tym zakresie.

Odnośnie pisma procesowego skarżącej z dnia 15 lutego 2021r. złożonego dzień przed posiedzeniem niejawnym to nie podniesiono w nim żadnych nowych okoliczności, które nie byłyby przedmiotem rozważań organów administracji we wcześniejszym postępowaniu. M. C. powtarza w nim dotychczasowe argumenty, które nie są uzasadnione o czym była mowa we wcześniejszych rozważaniach. Pismo to, w ocenie sadu, nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Konsekwencją wyłączenia z płatności powierzchni 0,61 ha było zmniejszenie płatności ONW. W przypadku płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy II to różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną do płatności (9,53 ha) a powierzchnią stwierdzoną (9,42 ha) wyniosła 0,11 ha co stanowiło 1,17 % powierzchni stwierdzonej. Ponieważ różnica ta nie przekraczała 3 % to płatność przyznano jedynie do powierzchni stwierdzonej zgodnie z treścią art.19a ust.1 rozporządzenia nr 640/2014. W przypadku płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I to różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (12,61 ha) a powierzchnią stwierdzoną (12,05 ha) wyniosła 0,56 ha co stanowiło 4,65 % powierzchni stwierdzonej. Uzasadniało to zmniejszenie płatności zgodnie z regułami określonymi w art.19a ust.1 i 2 rozporządzenia nr 640/2014. Prawidłowość wyliczenia wymienionych płatności w zakresie rachunkowym nie była kwestionowana przez skarżącą.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że prawidłowo wykluczono z płatności 0,67 ha gdyż na tym obszarze nie była prowadzona żadna działalność rolnicza. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę M. C. Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie przeprowadzenie rozprawy, z uwagi na istniejącą pandemię, mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla stron. Nadto należy podnieść, że w WSA w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z czym sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

a.l.