Uzasadnienie
Decyzją nr [....] z dnia [....]. Prezydent Miasta Ł. przyznał S. J. dodatek aktywizacyjny na okres od 21 lutego 2012r. do 14 maja 2012r. Decyzja została doręczona S.J. w dniu 8 marca 2012r.
W dniu 7 maja 2012r. S. J. złożył pismo w którym zakwestionował wymienioną decyzję. Podniósł, iż decyzja zawiera błędy które winny zostać poprawione.
Postanowieniem z dnia [....]. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 24 lutego 2012r. W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżący otrzymał decyzję w dniu 8 marca 2012r. a więc czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 22 marca 2012r. Odwołanie zostało natomiast zostało złożone w dniu 7 maja 2012r. czyli po upływie wymaganego terminu.
W dniu 1 października 2012r. S. J. złożył pismo zatytułowane "zażalenie, zaskarżenie postanowienia z [...] nr [...]". W treści pisma podniósł, iż w razie negatywnego rozpatrzenia sprawy przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej należy traktować je jako pozew do Sądu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 26 października 2012r. S. J. wniósł o odesłanie skargi do osoby, która dostarczyła skargę do Sądu. Podniósł, iż skargę wnosił do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.
S. J. został wezwany do wypowiedzenia się czy cofa skargę czy też nadal ją popiera w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że nadal popiera skargę.
W dniu 27 listopada 2012r. S. J. złożył pismo procesowe z którego wynika, iż nie cofa skargi ani jej nie popiera. Skargi nie składał do Sądu tylko do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.
W piśmie z dnia 21 grudnia 2012r. S. J. wniósł o unieważnienie zawiadomienia o rozprawie gdyż nie składał pozwu do WSA w Łodzi lecz do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.
S. J. ponownie został wezwany do wypowiedzenia się czy cofa skargę czy też nadal ją popiera w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że nadal popiera skargę.
W piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2013r. skarżący podniósł, iż nie składał żadnych pism do Sądu tylko do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W myśl zaś art.161 § 1 pkt.1 p.p.s.s.a sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
Jak wynika z akt sprawy w dniu 1 października 2012r. S. J. złożył pismo zatytułowane "zażalenie, zaskarżenie postanowienia z [...].". W piśmie tym podano numer zaskarżonego postanowienia [...] zaś z jego treści wynika, że skierowano je do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej a w przypadku negatywnego rozpatrzenia należy przekazać je do Sądu. W piśmie zacytowano również przepisy Konstytucji, które zostały naruszone oraz wniesiono o unieważnienie i kasację postanowienia. Pismo S. J. zostało potraktowane jako skarga na postanowienie z 6 września 2012r.
W piśmie z dnia 26 października 2012r. S.J. wniósł o odesłanie jego pisma do osoby, która dostarczyła skargę do Sądu (k.7). W związku z treścią tego pisma skarżący został wezwany do wypowiedzenia się czy cofa skargę czy też ją popiera w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że nadal popiera skargę.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył pismo, w którym oświadczył, że "nie cofa skargi... i w chwili obecnej jej nie popiera". Podniósł także, iż nie składał skargi do Sądu tylko do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej(k.13).
W związku z kolejnym pismem skarżącego z 21 grudnia 2012r. (k.17) został on ponownie wezwany do wypowiedzenia się czy cofa skargę czy też nadal ją popiera w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że nadal popiera skargę.
W odpowiedzi na to wezwanie S.J. w piśmie z 4 stycznia 2013r. podniósł, że nie składał żadnych pism do WSA w Łodzi lecz do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.
Przede wszystkim należy podnieść, że pismo S.J. z 28 września 2012r. zostało przesłane zarówno do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej jak i do Sądu (k.9). W związku z treścią tego pisma zostało ono potraktowane jako skarga na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]
Podkreślić należy, iż stronie przysługuje uprawnienie do rozporządzenia czynnościami procesowymi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżący może zatem rozporządzać skargą po jej wniesieniu i ta czynność wiąże co do zasady Sąd. Może on zrezygnować z dochodzenia na drodze sądowej z ochrony sfery jego praw i interesów a tym samym może zrezygnować z kontynuacji postępowania sądowoadministracyjnego.
Analiza pism skarżącego z dnia 26 października 2012r., z 20 listopada 2012r. i z 4 stycznia 2013r. wskazuje, że rezygnuje on z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Chodzi mu jedynie o to aby jego pismo zostało rozpoznane przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej i zostało ono faktycznie przesłane do Ministra w dniu 15 października 2012r. W swoich pismach skarżący podnosił wprost, że nie składał żadnych pism do WSA w Łodzi tylko do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. W związku z czym należało uznać, iż intencją skarżącego nie było aby Sąd rozpoznał jego skargę na postanowienie z 6 września 2012r. a więc Sąd uznał, że rezygnuje on ze skargi na wymienione postanowienie. Wobec takiego stanowiska S.J. Sąd przyjął, że cofa on skargę na postanowienie z dnia [...]
Sąd uznał, że oświadczenie woli skarżącego o cofnięciu skargi jest skuteczne. Nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Sąd umorzył postępowanie w sprawie.
e.o.