Uzasadnienie
III SA/Łd 913/15
Wyrokiem z 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. R. na decyzję Rektora Politechniki [...] z [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów.
Uprzednio skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". Postanowieniem z 27 października 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W toku postępowania już po wydaniu wyroku przez WSA w Łodzi Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. poinformowała o zmianie pełnomocnika delegowanego do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie wskazując, iż nowym pełnomocnikiem został adwokat M. K. Adwokat M. K., działając w imieniu skarżącego, wniósł 30 czerwca 2016 r. – za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z 3 lutego 2015 r. W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącego oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone przez mocodawcę w całości, ani w części.
Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z 10 lipca 2018 r. wynika, że na rozprawie skarżącego reprezentował adwokat M. K. Referendarz Sądowy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady w dacie wnoszenia skargi kasacyjnej regulowało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801).
W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a) powoływanego rozporządzenia opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100% tej stawki, nie mniej jednak niż 240 zł. Opłata maksymalna wyniosła zatem 480 zł – zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powoływanego rozporządzenia.
W myśl natomiast § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwrócił się adwokat M. K. obejmuje postępowanie przed sądem II instancji, tj. sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA.
Z tych też względów, w rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i ust. 2 powoływanego rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości, brak zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, obszerność zgromadzonego materiału dowodowego) należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli ½ opłaty wynoszącej 480 zł, co stanowi kwotę 240 zł (1/2 x 480 zł). Kwota 480 zł stanowi bowiem opłatę maksymalną, co wynika z treści § 21 ust. 1 pkt pkt 2 lit. b. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 295,20 zł.
Wobec powyższego, uwzględniając wniosek pełnomocnika skarżącego, stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit a) oraz § 4 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 i art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.