Uzasadnienie
III SA/Łd 916/17
H. W. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] (znak [...]) w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego.
Postanowieniem z 20 października 2017 r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 10 stycznia 2018 r. oddalił skargę.
Następnie skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, przedkładając następnie – po wezwaniu Sądu – formularz wniosku "PPF". Uzasadniając wniosek skarżący odwołał się do swojej trudnej sytuacji materialnej podnosząc, że w skutek wypadku jest trwale niezdolny do pracy. Utrzymuje się z niewielkiej renty.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Wskazał, że jest właścicielem domu o powierzchni 100 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 2,78 ha. W oświadczeniu o stanie majątku i dochodach skarżący podał, że nie osiąga żadnych dochodów z prowadzonego gospodarstwa rolnego, a dochody z gospodarstwa rolnego osiąga jego żona (ok. 4.000 zł rocznie). Skarżący uzyskuje dochody z tytułu renty w wysokości 562,50 zł miesięcznie. Ponadto jego żona uzyskuje dochody z tytułu pracy zawodowej w wysokości ok. 1.000 zł miesięcznie. Skarżący nie posiada natomiast żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Wskazał natomiast na ponoszone zwiększone koszty leków i świadczeń zdrowotnych żony w związku z przebytymi chorobami.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wnioskodawcy, postanowieniem Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z 20 października 2017 r., przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji wobec stwierdzenia, że wnioskodawca korzysta już z przyznanego mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, to ewentualne przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika skutkować będzie przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygając niniejszy wniosek należy więc zbadać spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że skarżący wraz z żoną utrzymuje się z dochodów w łącznej kwocie ok. 1.800 zł miesięcznie, co daje średniomiesięcznie na jednego członka rodziny ok. 900 zł.. Z tych dochodów ponosi koszty bieżącego utrzymania, w tym koszty mieszkania - opłat związanych z utrzymaniem domu oraz koszty leków i innych świadczeń zdrowotnych.
W tej sytuacji, w ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, w szczególności ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialną skarżącego. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności stwierdza się, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
a.l.