Uzasadnienie
W dniu (...) D. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazał, że wykonanie decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów pozbawi go zatrudnienia i tym samym środków finansowych niezbędnych do utrzymania. Nadmienił, że w sytuacji gdy, zaskarżone rozstrzygnięcie okaże się wadliwe będzie miał znaczne trudności aby udowodnić nie tylko wśród diagnostów ale także wśród lokalnej społeczności, że jest osobą godną zaufania, o nieskazitelnym charakterze i nieposzlakowanej opinii i działał zgodnie z prawem.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach złożonym w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie osiąga żadnych dochodów, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Nie posiada również żadnych oszczędności, nieruchomości, ani majątku ruchomego. Obecnie zamieszkuje u rodziców, którzy wspomagają go finansowo. Wskazał, że jego bieżące wydatki związane z utrzymaniem wynoszą około 800 zł miesięcznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w cyt. powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12).
Oceniając okoliczności faktyczne występujące w niniejszej sprawie w kontekście przesłanek uprawniających do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy przypomnieć, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznaczyć przy tym należy, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006r., nr 14, s. 677).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów.
W ocenie sądu wykonanie powyższej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Cofnięcie uprawnień, w oparciu o które skarżący wykonywał zawód diagnosty, który był jego zasadniczym i stałym źródłem dochodu, uniemożliwi podjęcie zatrudnienia i pozbawi go możliwości zarobkowania, co pozwala uznać, że zachodzi określone przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie osiąga żadnych dochodów, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Nie posiada również żadnych oszczędności, nieruchomości, ani majątku ruchomego. Obecnie zamieszkuje u rodziców i pozostaje na ich utrzymaniu. Nadmienił także, że w sytuacji gdy, zaskarżone rozstrzygnięcie okaże się wadliwe będzie miał znaczne trudności aby udowodnić nie tylko wśród diagnostów ale także wśród lokalnej społeczności, że jest osobą godną zaufania, o nieskazitelnym charakterze i nieposzlakowanej opinii i działał zgodnie z prawem.
Zdaniem sądu przedstawione okoliczności uprawniają do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący uprawdopodobnił, że w jego konkretnej sytuacji zaistniały okoliczności faktyczne, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku.
Na marginesie powyższych rozważań podkreślić jedynie należy, że kwestia zgodności, bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania decyzji w toku postępowania sądowoadministracyjnego (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej oceny zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 postanowienia.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym jest, że postanowieniem z dnia 19 maja 2016r., sygn. akt III SA/Po 1167/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "Czy przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) w zakresie w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych – jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.)." Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 16/16.
W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił m. in. przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.
W świetle powyższego należało uznać, że skoro przedmiotem pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, to rozstrzygnięcie zawisłej przed tut. sądem sprawy w pełni zależne jest od wyniku postępowania zainicjowanego wskazanym powyżej pytaniem prawnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne.
B.K.