Uzasadnienie
III SA/Łd 951/13
Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. C. K. (dalej wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
W związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z 27 września 2013 r. przyznano wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
Następnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, wnioskując o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, załączając – po wezwaniu Sądu - wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest inwalidą tzw. I grupy, wymaga pomocy osób trzecich. Ze złożonego wniosku wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Zamieszkuje w drewnianym domku o powierzchni ok. 30 m2. Utrzymuje się z renty, która w związku z obciążeniami wypłacana mu jest w wysokości 213 zł. Nie zadeklarował posiadania żadnego wartościowego majątku ani oszczędności.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W niniejszej sprawie skarżący postanowieniem Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia z 27 września 2013 r. został zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. W złożonym obecnie wniosku o przyznanie prawa pomocy sformułował ponownie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Ponieważ skarżący korzysta już z przyznanego mu, na mocy powołanego postanowienia, zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowanie w tym zakresie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego w przedmiocie ustanowienia adwokata wskazać należy co następuje. Wobec przyznania skarżącemu uprzednio prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, rozpoznanie obecnego wniosku w zakresie dotyczącym ustanowienia adwokata, w praktyce dotyczyć będzie przyznania prawa pomocy w całości. W tej sytuacji należy rozważyć przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do regulacji tego przepisu, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że obecnie utrzymuje się on z renty w wysokości 213 zł, jest osobą o orzeczonej niepełnosprawności.
Mając na uwadze podniesione okoliczności, w ocenie referendarza sądowego, należy uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.