Uzasadnienie
III SA/Łd 96/04
Uzasadnienie
E. i Z. S. wspólnicy spółki cywilnej P.P.H. A wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] dotyczącą umorzenia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z [...] Nr [...] w sprawie określenia kwoty długu celnego.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 208 Ordynacji podatkowej poprzez umorzenie postępowania odwoławczego tylko z tej przyczyny, iż strona wykonała decyzję Urzędu Celnego w Ł. z dnia [...], co jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów, orzecznictwa i narusza również art. 127 Ordynacji podatkowej i art. 78 Konstytucji RP poprzez pozbawienie strony uprawnienia do możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji.
Jednocześnie pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie art. 224 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, na skutek rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ celny powinien postanowieniem rozstrzygnąć o uwzględnieniu bądź o nieuwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zaś o odwołaniu skarżącego merytorycznie rozstrzygnąć decyzją.
Wskazał, że z sentencji decyzji wydanej przez Izbę Celną wynika, że przedmiotem rozpatrzenia przez organ celny był tylko wniosek strony w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Urzędu Celnego z dnia [...], lecz w wyniku rozpoznania tego wniosku umorzono całość postępowania odwoławczego.
Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, na skutek odwołania wniesionego przez pełnomocnika skarżących od decyzji [...]z dnia [...], Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] uchylił w całości tę decyzję, a następnie postanowieniem z dnia [...] umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Ponadto w dniu [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. rozpatrzył merytorycznie odwołanie skarżących od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] – wydając stosowną decyzję.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wnosił o jej odrzucenie.
Organ podkreślił, że strona błędnie z rozumiała, że zaskarżona do Sądu w niniejszej sprawie decyzja [...] z dnia [...] kończyła postępowanie odwoławcze.
Powyższa decyzja rozstrzygała jedynie kwestię wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Wskazał także, że decyzja ta była decyzją nieostateczną, od której złożone zostało odwołanie w dniu 12 grudnia 2003 r., i które do dnia sporządzenia skargi nie zostało rozpatrzone.
Stwierdził, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a tym wypadku skarga złożona została na decyzję nieostateczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja, od której stronie przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z art. 262 § 1 Kodeksu celnego. Pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Celnej było także zawarte w decyzji.
Jednocześnie w świetle przytoczonych wyżej okoliczności nie budzi już wątpliwości, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] wydana została tylko w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...]
Wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję, która była decyzją nieostateczną należało, w świetle przytoczonych wyżej przepisów, uznać za niedopuszczalne.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 p.s.a. odrzucił skargę.