Uzasadnienie
Na mocy decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. (nr [...]), wydanej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 6 pkt 6 lit. b, art. 37k ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 37l, art. 37o ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) [dalej ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu] B. K. uzyskał prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 lipca 2002 r. w kwocie 953,40 zł brutto, tj. w wysokości 200% zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W dniu 28 września 2006 r. B. K. złożył wniosek o wznowienie postępowania w zakresie ustalenia uprawnień i przyznania świadczenia przedemerytalnego, a przede wszystkim korekty wysokości przyznanego świadczenia obejmującej okres od dnia 2 lipca 2002 r., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05.
Rozpatrując złożony wniosek Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Wojewoda [...] rozpatrując złożone odwołanie od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi B. K. na powyższe rozstrzygnięcie, wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 164/07 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., wskazując m.in. na naruszeniu art. 149 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 8 i art. 9 k.p.a. Sąd nakazał organom ustalenie charakteru złożonego pisma i trybu w jakim skarżący wnosi o rozpoznanie sprawy i ponowne przeliczenie wysokości świadczenia przedemerytalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organy oparły swoje decyzje o odmowie wznowienia postępowania na dokonanej przez siebie ocenie przyczyn wznowienia, przeprowadzonej przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, a więc sprzecznie z § 3 w zw. z § 2 art. 149 k.p.a.
Sąd nie podzielił poglądu Wojewody [...], że wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest przedmiotowo niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż art. 37k ust. 1 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie był przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. (sygn. akt SK 15/05), który orzekał o niezgodności z Konstytucją RP art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz.
- [dalej ustawa nowelizująca z dnia 20 grudnia 2002 r.]. Sąd uznał, że skoro organ przyjął, że wniosek skarżącego z 28 września 2006 r. stanowi prośbę o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., to spełnione zostały przesłanki formalne do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdził, że treść pisma skarżącego nie była tak jednoznaczna jak uznały to organy, ponieważ nie wskazywała ona na podstawę wznowienia z art. 145a k.p.a., a możliwość podjęcia działania w stosunku do ostatecznej decyzji przyznającej świadczenie przedemerytalne na podstawie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu daje także art. 150d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) [dalej ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy] oraz art. 155 k.p.a. W związku z tym Sąd nakazał ustalenie w jakim faktycznie trybie strona żąda wznowienia sprawy.
W toku prowadzonego po uchyleniu decyzji przez sąd administracyjny nowego postępowania, w dniu 4 września 2007 r. B. K. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł. oświadczenie, z treści którego wynikało, iż wnosi on o rozpatrzenie sprawy w trybie art. 145a k.p.a. W związku z powyższym Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] r., mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2007 r. oraz złożone przez skarżącego oświadczenie, postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) wznowił na żądanie B. K. postępowanie w sprawie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Następnie decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Prezydent Miasta Ł. odmówił uchylenia wskazanej decyzji ostatecznej z dnia [...] r. Wojewoda [...], rozpatrując złożone odwołanie od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz poprzedzające ją postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał m.in. na błędną datę postanowienia, na konieczność ustalenia charakteru wniosku złożonego przez skarżącego w dniu 28 września 2006 r., w tym trybu i sposobu załatwienia sprawy i konieczność wyjaśnienia skarżącemu jakie zmiany wprowadził ustawodawca w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu po 31 grudnia 2001 r.
B. K. w dniu 10 grudnia 2007 r. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy nr [...] w Ł. oświadczenie, w którym sprecyzował, że wnosi o rozpatrzenie sprawy w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145a k.p.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. sygn. akt SK 15/05. Prezydent Miasta Ł., w oparciu o powyższe ustalenia, postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) wznowił na żądanie strony postępowanie w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Następnie decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Prezydent Miasta Ł. orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że wyrokiem z dnia 18 września 2006 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r. w części obejmującej wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002". Dalej organ stwierdził, że nie istnieje możliwość zmiany wysokości świadczeń przedemerytalnych nabytych po 1 stycznia 2002 r. Były one przyznane na podstawie art. 37k ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a przepis ten nie był przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału.
Od powyższej decyzji B. K. złożył odwołanie kwestionując zasadność rozstrzygnięcia i podtrzymując swoje argumenty z wcześniejszych pism i odwołań, wnosząc w związku z tym o uchylenie powyższej decyzji. Z treści tych pism wynikało, że celem podejmowanych przez odwołującego się działań jest ustalenie uprawnień i wymiaru świadczenia przedemerytalnego na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu sprzed 31 grudnia 2001 r., gdyż świadczenie przedemerytalne przyznane zostało na podstawie przepisów uwzględniających nowelizację z 17 grudnia 2001 r., która ograniczyła jego wysokość z 90 do 80 %.
Zdaniem skarżącego, świadczenie zostało mu przyznane nie na podstawie art. 37k ust. 1 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ale na podstawie ustawy nowelizującej tę ustawę z dnia 17 grudnia 2001 r., która w całości podlega skutkom niekonstytucyjności art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r. W ocenie skarżącego wprowadzony art. 3 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r. okres przystosowawczy "do dnia 12.01.2002" dotyczył całej nowelizacji ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., tzn. spełnienie kryteriów do uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego w tym terminie upoważnia do zastosowania zasad sprzed nowelizacji, łącznie z metodą ustalania jego wysokości. Ponieważ ustawa nowelizująca z 20 grudnia 2002 r. okazała się niekonstytucyjna termin uległ przedłużeniu do 6 lutego 2003 r. i dotyczył również sytuacji skarżącego, który wniosek swój składał w dniu 1 lipca 2002 r. W konkluzji skarżący stwierdził, że konsekwencją wyroku Trybunału z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05 jest odroczenie wejścia w życie przepisów nowelizujących obydwu ustaw do 6 lutego 2003 r.
Rozpoznając odwołanie Wojewoda [...] stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145a, art. 147, art. 149 § 1, art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2, art. 150d ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 37k ust. 1 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zdaniem organu odwoławczego, z akt sprawy wynika jednoznacznie, że B. K. uzyskał prawo do świadczenia przedemerytalnego na podstawie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. wydanej wyłącznie w oparciu o art. 37k ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2002 r. W ocenie organu, skarżący nie miał natomiast ustalonych uprawnień do świadczenia przedemerytalnego w oparciu o przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r. Zdaniem organu, nie mógł więc w przypadku skarżącego mieć zastosowania art. 37k ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., na podstawie którego istniała możliwość uzyskania świadczenia przedemerytalnego w wysokości 90% kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego, nie mniej jednak niż odpowiednio wysokość zasiłku określona w art. 37j ust. 2 i ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Jak dalej stwierdził organ, wysokość przyznanego B. K. świadczenia, co wynika też z przedłożonych dokumentów, organ ustalił w oparciu o obowiązujący art. 37k ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002 r. Powyższy przepis stanowił, iż wysokość świadczenia przedemerytalnego wynosi 80% kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego, nie mniej jednak niż 120% i nie więcej niż 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 tej ustawy. Z treści decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. wynika, że B. K. otrzymał świadczenie przedemerytalne w kwocie 953,40 zł brutto, co stanowiło dwukrotność zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący otrzymał zatem maksymalną wysokość świadczenia przedemerytalnego.
Organ podkreślił w związku z tym, że art. 37k ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002 r., nie był przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. o sygn. akt SK 15/05. Dlatego też nie można zmieniać decyzji wydanych wyłącznie na podstawie tego przepisu powołując się na ww. wyrok Trybunału dotyczący stwierdzenia sprzeczności z Konstytucją RP innego przepisu, tj. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył B. K. wnosząc o uchylenie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. oraz o wznowienie postępowania w zakresie ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 lipca 2002 r. w oparciu o przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r.
W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05 orzekający o niezgodności z Konstytucją RP art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r. skutkował tym, że w okresie od 1 stycznia 2001 r. do 5 lutego 2003 r. przywrócone zostały przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. Dalej skarżący szeroko cytuje fragmenty wskazanego wyroku Trybunału.
W oparciu o powyższe, skarżący nie zgadza się z ustaleniami organów, że wskazany wyrok Trybunału dotyczy tylko art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r., a nie dotyczy art. 37k ust. 1 i ust. 2 nowelizacji z dnia 17 grudnia 2001 r. Podkreśla w związku z tym, że nie kwestionuje co do zasady konstytucyjności treści poszczególnych postanowień ustawy nowelizującej z dnia 17 grudnia 2001 r. i nie na tym opierał swoje roszczenia. Kwestionuje, jak podniósł, tryb wdrożenia w życie tej ustawy, kolidujący – jego zdaniem – z ustawą zasadniczą, który przyczynił się do błędnych decyzji administracyjnych wydawanych na przestrzeni 2002 r. Jak stwierdził, swoje roszczenia opiera przede wszystkim na stwierdzeniu, że dzień obowiązywania ustawy nowelizującej z dnia 17 grudnia 2001 r. został zanegowany wskazanym wyrokiem Trybunału. W ocenie skarżącego z treści wyroku Trybunału wynika, że uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego, ustanowione na podstawie nowelizacji z dnia 17 grudnia 2001 r., winno być poddane ponownej procedurze według przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. Z powyższego skarżący wnosi, że wyrok ten dotyczy również jego sytuacji i stanowi podstawę do ponownego przeprowadzenia postępowania i ustalenia nowej wysokości należnego mu świadczenia przedemerytalnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie podzielił rozumowania skarżącego i nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.
Przedmiotem rozstrzygania przez organy administracji był w niniejszej sprawie wniosek skarżącego B. K. o wznowienie postępowania w zakresie ustalenia uprawnień i przyznania świadczenia przedemerytalnego, a przede wszystkim korekty wysokości przyznanego świadczenia obejmującej okres od dnia 2 lipca 2002 r. Z oświadczenia skarżącego z dnia 10 grudnia 2007 r. wynika jednoznacznie, że wnosił on o wznowienie postępowania – w sprawie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. przyznającej mu prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 lipca 2002 r. – na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05.
Wskazać należy na wstępie, że w przypadku rozpatrywania wniosków o wznowienie postępowania stosuje się przepisy k.p.a. o wznowieniu postępowania administracyjnego. Zgodnie z uregulowaniami przyjętymi w tej ustawie, postępowanie "wznowieniowe" jest dwuetapowe. Najpierw organ bada czy wznowienie jest dopuszczalne. W sprawie niniejszej organ – w wyniku ponownego rozpoznania sprawy po uchyleniu uprzednich decyzji przez sąd – uznał prawidłowo, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. jest dopuszczalne. Po przejściu do drugiego etapu postępowania, działając w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ I instancji uznał, że brak jest podstaw z art. 145a k.p.a. do uchylenia decyzji dotychczasowej (ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r.).
Kontrolując prawidłowość tego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył przede wszystkim, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05, po rozpoznaniu skargi konstytucyjnej o zbadanie zgodności art. 3 pkt 12 i 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz.
- z art. 2, art. 67 ust. 2 i art. 71 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP orzekł, że art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz.
- w części, w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r." jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 67 ust. 2 i art. 71 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Przepis oceniany przez Trybunał Konstytucyjny (art. 3 ust.1) stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której mowa w art. 1 (ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia.
W myśl art. 3 ust. 2 bezrobotni, o których mowa w ust. 1 nabywali prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na swój wniosek od następnego dnia po dniu złożenia wniosku, niż wcześniej jednak niż od dnia wejścia w życie ustawy.
W obszernym uzasadnieniu Trybunał Konstytucyjny wskazał, że ustawa nowelizująca z 20 grudnia 2002 r. zmieniająca ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ukształtowała nową sytuację prawną (poprzednio zniesioną ustawą nowelizującą z 17 grudnia 2001 r.) tej grupy osób, które do 12 stycznia 2002 r. nabyły prawo do świadczeń na podstawie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu sprzed nowelizacji z 17 grudnia 2001 r. Jak dalej wskazał Trybunał, przepisem art. 3 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r. ustawodawca przewidział nowe konsekwencje prawne dla sytuacji, które istniały w przeszłości, ale co, do których skutki prawne mogły powstać dopiero z chwilą, gdy przepis art. 3 wszedł w życie. Sytuacje te nie istniały w okresie od wejścia w życie ustawy nowelizującej z dnia 17 grudnia 2001 r. do dnia wejścia w życie kolejnej ustawy nowelizującej z 20 grudnia 2002 r. Jednocześnie, przepis nie rozwiązał sprawy praw do zasiłku wszystkich osób, które "spełniły warunki do ich nabycia" między 1 stycznia 2002 r. a dniem wejścia w życie ustawy z 20 grudnia 2002 r., tj. 6 lutego 2003 r. W ocenie Trybunału – nowelizacja z 20 grudnia 2002 r. jej przepisem art. 3 ust. 1 nie zapewniła ochrony praw nabytych i nie wyrównała strat poniesionych przez podmioty, których prawa nabyte przed 1 stycznia 2002 r., tj. przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 17 grudnia 2001 r. zostały naruszone jej przepisem przejściowym art. 11 ust. 2, niezgodnym z art. 2 Konstytucji, co stwierdził Trybunał w wyroku z 30 marca 2005 r., sygn. K 19/02. Dlatego też – jak skonstatował Trybunał – przepis art. 3 ust. 1 ustawy uzupełniającej z 20 grudnia 2002 r., w części w jakiej obejmuje zwrot "do dnia 12 stycznia 2002 r.", jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP.
W konkluzji swojego orzeczenia Trybunał wskazał, a na co należy zwrócić szczególną uwagę, że w wyniku powoływanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego osobom, które w 2002 r. złożyły do powiatowych urzędów pracy wniosek o przyznanie im prawa do zasiłku przedemerytalnego lub do świadczenia przedemerytalnego, a wnioski te zostały prawomocnie oddalone na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej z 17 grudnia 2001 r. oraz art. 3 ust. 1 ustawy uzupełniającej z 20 grudnia 2002 r., przysługuje prawo żądania wznowienia postępowania w ich sprawach na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i przepisów tam powołanych.
W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie wskazana została grupa podmiotów mająca prawo żądania wznowienia postępowania w związku z omawianym wyrokiem. Chodzi o osoby, których wnioski o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zostały prawomocnie oddalone na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej z 17 grudnia 2001 r. oraz art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r.
Równocześnie Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 150a ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu nadanym nowelą z 28 lipca 2005 r., po 28 lutego 2006 r. wygasło prawo do składania dalszych wniosków o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach przejściowych do ustawy uzupełniającej z 20 grudnia 2002 r.
W świetle wskazanych wyżej wywodów, uznać należy, że skarżący nie mógł skutecznie domagać się uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. skoro jego wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego został uwzględniony [...] r.
W niniejszej sprawie B. K. jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazał jednoznacznie art. 145a k.p.a. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18.09.2006r. SK 15/05. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja (art. 145a § 1 k.p.a.). Do wznowienia postępowania administracyjnego na tej podstawie, muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki. Pierwszą z nich jest zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145a w związku z art. 145 § 1 k.p.a.). Niewątpliwie przesłanka ta została w niniejszej sprawie spełniona. Sprawa, której dotyczy wznowienie została zakończona ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Przesłanka druga natomiast, wynikająca bezpośrednio z art. 145a k.p.a., jest spełniona wówczas gdy utracił moc obowiązującą przepis będący podstawą prawną decyzji ostatecznej.
W niniejszej sprawie decyzja, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, nie została jednak wydana na podstawie zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 września 2006 r. przepisu art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002 r. Jak wynika z sentencji i uzasadnienia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., skarżący uzyskał prawo do świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37k ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 37l, art. 37o wskazywanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2002 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący nie miał ustalonych uprawnień do świadczenia przedemerytalnego w oparciu o przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. i nie miał zastosowania do jego sytuacji art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 20 grudnia 2002r., o którego to niezgodności z Konstytucją RP orzekł Trybunał w powoływanym przez skarżącego wyroku z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05. Podstawą prawną decyzji Prezydenta Miasta Ł. przyznającej skarżącemu prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 lipca 2002 r. były inne przepisy, niż te, co do których orzekał Trybunał w wyroku powoływanym przez skarżącego, jako podstawa wznowienia postępowania. Dlatego też ocena dokonana przez organy obu instancji, że nie zachodzi w tej sprawie podstawa do wznowienia postępowania wskazana w art. 145a k.p.a., jest prawidłowa.
Skarżący zgłaszając wniosek o wznowienie postępowania zmierzał do uzyskania świadczenia przedemerytalnego w wysokości obowiązującej przed 1 stycznia 2002 r tj. 90% kwoty emerytury określonej przez organ rentowy w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego, a więc przed wejściem w życie zmian wprowadzonych do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ustawą nowelizującą z 17 grudnia 2001r. Ustawa nowelizująca z 17 grudnia 2001 r. wprowadziła m.in. w art. 3 w pkt 14 b zmianę art. 37k ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który otrzymał brzmienie: "Wysokość świadczenia przedemerytalnego wynosi 80 % kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego, nie mniej jednak niż 120% i nie więcej niż 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1"
Ta zmiana wysokości świadczenia przedemerytalnego wprowadzona od 1 stycznia 2002 r. nie była nigdy zaskarżona i nie była przedmiotem o oceny Trybunału Konstytucyjnego w żadnym z wyroków TK. W wyroku z 30 marca 2005 r. K 19/02 przedmiotem oceny był art. 3 pkt 14 lit f i art. 11ust. 2 ustawy nowelizującej z grudnia 2001 r., który zaingerował w zasady przyznawania świadczeń.
Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. Ponieważ w świetle powyższych rozważań należało uznać, że podstawa wznowienia z art. 145a k.p.a. nie zaistniała, organy zasadnie odmówiły uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę oddalił.
KO