Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. orzekającą o zatrzymaniu M. J., uznanemu na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, prawa jazdy kat. B nr [...] seria [...] z dnia 18 listopada 2009 r.
W skardze z dnia 17 października 2012 r. M. J. szczegółowo opisał swoją trudną sytuację materialną oraz wyjaśnił, że po otrzymaniu dofinansowania z urzędu pracy zaczął prowadzić warsztat samochodowy. Podkreślił, że po sześciu miesiącach zamknięto drogę dojazdową, więc stracił możliwość zarobkowania. Skarżący podał, że obecnie jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku oraz uczęszcza na kurs operatora wózków widłowych. Zaznaczył, że z chwilą zabrania prawa jazdy nie będzie w stanie się utrzymać ani opłacić rachunków.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012. 270.) - dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Prokurator Generalny wnioskiem z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt PG VIII TK 146/10 wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r. Nr 1 póz. 7 ze zm.) w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, oraz art. 5 ust. 5 i 6 tej ustawy, są niezgodne z art. 31 ust. 2 Konstytucji.
W dniu 23 lipca 2012 r. Prokurator Generalny zmienił wniosek z dnia 19 listopada 2010 r. w ten sposób, że wniósł o: 1) stwierdzenie, że art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r. Nr 1 poz. 7 ze zm.) w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest niezgodny z zasadą proporcjonalności wywiedzioną z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej;
2) umorzenie postępowania w sprawie zbadania konstytucyjności art. 5 ust. 3 ustawy, o której mowa w pkt 1, w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, oraz ust. 5 i 6 tego artykułu - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r., na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102 poz. 643 ze zm.) z powodu utraty mocy obowiązującej kwestionowanych przepisów.
Stwierdzić należy, że rozpoznanie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu l instancji stanowią bowiem przepisy objęte wnioskiem Prokuratora Generalnego. Wejście w życie orzeczenia Trybunału może zatem zasadniczo wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne.
e.o.