Uzasadnienie
III SA/Łd 98/11
Pismem z dnia 8 lutego 2011 r. R. K. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie wymeldowania. Następnie, skarżący sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając w dniu 4 maja 2011 r. (data wpływu do Sądu) – po uprzednim wezwaniu - wypełniony formularz wniosku na urzędowym druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że utrzymuje się z dochodów z tytułu umowy o pracę w kwocie ok. 1.500 zł, ponosi wydatki na leczenie (cukrzyca i nadciśnienie) – ok. 150 zł, energię elektryczna – ok. 150 zł oraz pokrywa koszty najmu mieszkania. Podniósł także, iż jego żona jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w urzędzie pracy bez prawa do zasiłku. Ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że R. K. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwojgiem dzieci - synem D. K. (17 lat) oraz córką M. K. (8 lat). Jedyne dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości ok. 1.500 złotych. Skarżący nie jest właścicielem domu ani mieszkania, czy innej nieruchomości. Nie wykazał posiadania żadnego majątku, w szczególności przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Nie posiada także, zgodnie ze swoim oświadczeniem, żadnych oszczędności.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 powoływanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej, ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącego, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Skarżący wraz z rodziną w praktyce utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych przez samego skarżącego w wysokości ok. 1.500 zł. Nadmienić także należy, że skarżący ze wskazanych dochodów ponosi wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, leczeniem i opłatami związanymi z wynajmowanym lokalem mieszkalnym. Zwróci także należy uwagę, iż skarżący ma na utrzymaniu dwoje niepełnoletnich dzieci, a jego żona jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku.
W ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialno-bytową skarżącego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.