Uzasadnienie
P.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu położonego w Ł. przy ul. Z. 50 m. 2.
Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, wpisu sądowego w kwocie 100 zł.
W odpowiedzi na powyższe, pismem procesowym z dnia 30 stycznia 2015 r. skarżący wniósł o umorzenie kwoty 100 zł, z uwagi brak środków finansowych. Wskazał, że od wielu lat jest osadzony w zakładzie karnym. Nie jest zatrudniony, ani nie posiada żadnych dochodów.
Zarządzeniem z dnia 10 lutego 2015 r. skarżący został wezwany do wypełnienia przesłanego mu formularza PPF i odesłania go do sądu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 23 lutego 2015 r. do akt sprawy wpłynął urzędowy formularz PPF, który nie został podpisany przez skarżącego. W nadesłanym formularzu skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wraz z nadesłanym formularzem PPF skarżący przesłał pismo procesowe z dnia 17 lutego 2015 r., w którym oświadczył, że urzędowy druk PPF wypełnił w obecności wychowawcy. Sam nie potrafił wypełnić otrzymanego druku, a nie stać go na adwokata, który mógłby mu w tym pomóc.
Zarządzeniem z dnia 5 marca 2015 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wypełnionego, nowego formularza PPF zawierającego podpis wnioskodawcy.
W dniu 24 marca 2015 r. do akt sprawy wpłynął urzędowy formularz PPF, w którym skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu (adwokata lub radcę prawnego). W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, że od 1996 r. przebywa w zakładzie karnym. Nie pracuje, nie posiada żadnego majątku.
Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 99/15 referendarz sądowy przyznał P.C. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wskazał, że przebywa w zakładzie karnym, nie zna się na przepisach prawnych i nie ma możliwości merytorycznie odpowiadać na otrzymywane pisma, postanowienia. W związku powyższym w ocenie skarżącego powinien być reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.).
W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie P.C. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.
Przepis art. 258 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Do czynności określonych w w/w przepisie należy min. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.). Od takiego postanowienia strona może wnieść środek odwoławczy określony w art. 259 p.p.s.a. W przypadku wniesienia sprzeciwu, jeśli nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 260 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, wobec wniesienia sprzeciwu przez P.C., postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 kwietnia 2015 r. utraciło moc. W takiej sytuacji Sąd rozpatrzył wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
W ocenie Sądu, w niniejszym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia wynika bowiem, że jest osobą pozbawioną wolności i od kilkunastu lat przebywa w zakładzie karnym. Nie osiąga dochodów oraz nie posiada żadnych składników majątkowych, ruchomych bądź nieruchomych, które pozwoliłyby mu na pokrycie kosztów postępowania i ustanowienia pełnomocnika z wyboru.
Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
U.K.