Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] września 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę W. L. wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 7 kwietnia 2006 r., znak: [...].
Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Z uwagi na niemożność doręczenia w inny przewidziany przepisami prawa sposób, wezwanie złożono na okres siedmiu dni w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce pocztowej skarżącej, a następnie pozostawiono zawiadomienie o możliwości odbioru wezwania w terminie kolejnych siedmiu dni. Stosownie do art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. - doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego siedmiodniowego okresu.
W przedmiotowej sprawie wezwanie powtórnie awizowano w dniu 11 lipca 2006 r., a zatem za dzień doręczenia przyjąć należy dzień 18 lipca 2006 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 25 lipca 2006 r.
Z tych względów, sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 2 p.p.s.a.
Pismem z dnia 6 kwietnia 2007 r. (data nadania w placówce pocztowej) W. L. wniosła skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w postanowieniem. Jako podstawę wznowienia wskazała art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 148 § 1 kpa.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że pisała już wcześniej, iż nie otrzymała awiza. Pod tym samym adresem, przy ul. P. [...] w B. są dwie skrzynki. Zachodzą pomyłki, a właściciel drugiej skrzynki nie zawsze oddaje adresatowi to, co omyłkowo trafiło do jego skrzynki. W owym czasie następowała zmiana listonosza, co także nie było bez wpływu na sposób doręczenia przesyłki i prawdopodobieństwo omyłki mogło być jeszcze większe.
Obecnie ujawnił się nowy dowód. Skarżąca, sprzątając ogródek znalazła awizo z dnia 11 lipca 2006 r., które do niej nie trafiło. Gdyby otrzymała przedmiotowe awizo, to podjęłaby wezwanie do zapłaty i nie byłoby "całego zamieszania".
Zachodzi prawdopodobieństwo, że awizo znalazło się w sąsiedniej skrzynce i sąsiad je wyrzucił na ogórek lub też w inny sposób awizo nie trafiło do skrzynki skarżącej.
W tej sytuacji nie ma jakiejkolwiek winy skarżącej w nie odebraniu przesyłki i w nie uiszczeniu wpisu lub nie złożeniu wniosku o zwolnienie od wpisu.
Skarżąca dołączyła do skargi zawiadomienie powtórne z dnia 11 lipca 2006 r. o możliwości odebrania przesyłki poleconej nr [...] w placówce pocztowej – B., ul. K. w terminie do dnia 18 lipca 2007 r.
Na żądanie sądu, skarżąca w piśmie z dnia 2 października 2007 r. oświadczyła, że przedmiotowe awizo znalazła w dniu 31 marca 2007 r. w czasie przedświątecznych porządków na posesji.
Sąd zważył, co następuje
Instytucja wznowienia postępowania stwarza – w drodze wyjątku możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a. wskazuje warunki dopuszczalności skargi (wniosku) o wznowienie postępowania.
Przede wszystkim skarga wznowieniowa musi być oparta na jednej z podstaw, enumeratywnie wymienionych w przepisach art. 271 – 273 p.p.s.a.. Ponadto warunkiem dopuszczalności skargi (wniosku) o wznowienie jest wniesienie tej skargi (wniosku) w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia (...) (art. 277 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie, po wstępnym zbadaniu skargi na posiedzeniu niejawnym, sąd zdecydował o wyznaczeniu rozprawy (art. 280 § 1 p.p.s.a.). Uznano bowiem, że wadliwie wskazana przez skarżącą w petitum podstawa skargi (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) odpowiada podstawie określonej w art. 273 § 2 p.p.s.a. oraz, że skarga została wniesiona w terminie wskazanym w art. 277 p.p.s.a.
Stosownie do art. 281 zdanie pierwsze p.p.s.a. – sąd na rozprawie rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia, a zatem jeszcze raz bada okoliczności będące już przedmiotem kontroli na posiedzeniu niejawnym, to jest, czy skarga została wniesiona w terminie i czy została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
W doktrynie utrwalony jest pogląd, że negatywny wynik merytorycznej oceny podstawy wznowieniowej powoduje oddalenie wniosku (skargi) na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., a nie jego odrzucenie w oparciu o art. 281 p.p.s.a. (por. H. Knysiak – Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo prawnicze LexisNexis Sp. z o.o. W-wa 2005 – str. 679, 681). Podobny pogląd przyjmowany jest w doktrynie postępowania cywilnego na tle art. 411 k.p.c., mającego identyczne brzmienie jak art. 281 p.p.s.a. (por. H. Jędrzejewska w: Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza. Wydawnictwo prawnicze LexisNexis Sp. z o.o., W-wa 2002, str. 872).
Powyższe stanowisko dominuje również w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (por. np.: wyrok NSA z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. FSK 2654/04 – LEX nr 195822; postanowienie z dnia 10 maja 2005 r., sygn. OSK 1342/04 – LEX nr 168048).
Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości w/w pogląd, nie aprobując natomiast stanowiska wyrażonego w postanowieniu NSA z dnia 6 lipca 2005 r. sygn. FSK 2647/04 (LEX Nr 173066).
Przechodząc do oceny podstawy wznowieniowej w niniejszej sprawie zauważyć należy, że wyznacza ją art. 273 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu – można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Skarżąca dostrzega tę podstawę w tym, że w dniu 31 marca 2007 r. sprzątając ogródek odnalazła "nowy dowód", tj. awizo z dnia 11 lipca 2006 r., które do niej "nie trafiło". Skarżąca stwierdziła, że zachodzi prawdopodobieństwo, że awizo znalazło się przez omyłkę w skrzynce sąsiada, a sąsiad wyrzucił je na jej ogródek. W tej sytuacji, nie można zarzucić skarżącej winy w nie odebraniu przesyłki i w nie uiszczeniu wpisu albo nie złożeniu wniosku o zwolnienie od wpisu.
Oceniając uzasadnienie podstawy wznowieniowej skonstatować trzeba, że skarżąca faktycznie kwestionuje prawidłowość doręczenia przesyłki poleconej nr [...], zawierającej odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu w sprawie III SA/Lu 254/06 w terminie 7 dni od daty doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Kwestionuje w szczególności adnotację doręczyciela, że z powodu niemożności doręczenia tej przesyłki adresatowi lub innej osobie uprawnionej, przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej, o czym zawiadomił adresata informując jednocześnie, że przesyłkę można odebrać we wskazanej placówce pocztowej do dnia 18 lipca 2006 r. (k. 14v akt III SA/Lu 254/06 i k. 4 akt III SA/Lu 102/07).
Awizo z dnia 11 lipca 2006 r., które skarżąca rzekomo "odnalazła" w dniu 31 marca 2007 r. na swojej posesji nie może być uznane za okoliczność faktyczną lub środek dowodowy w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. Deklaracja skarżącej zawarta w uzasadnieniu skargi, że gdyby otrzymała awizo w dniu 11 lipca 2007 r., to uiściłaby należny wpis, ewentualnie złożyłaby wniosek o zwolnienie od wpisu, to zdarzenia następcze, w dodatku przyszłe i niepewne. Poza tym, fakt odnalezienia tego awiza nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, jak chce tego dyspozycja przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a., bo na tej podstawie nie można wzruszyć prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 września 206 r., sygn. III SA/Lu 254/06.
Niezależnie od tego podnieść trzeba, że skutecznym prawnie dowodem potwierdzającym nie doręczenie skarżącej przesyłki poleconej nr [...] byłoby jedynie uznanie reklamacji na skutek zainicjowania przez skarżącą postępowania unormowanego przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego (Dz. U. nr 183, poz. 1795 ze zm.). Takiego dowodu skarżąca jednak nie przedłożyła.
Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 uzasadnia art. 250 p.p.s.a.