Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2022 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z [...] października 2022 r. nr [...] nakładającą na G. P. karę pieniężną w wysokości 1000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia.
W dniu 22 sierpnia 2022 r. na drogowym przejściu granicznym w Hrebennem poddano kontroli pojazd silnikowy marki SCANIA o nr. rej. [...] wraz z naczepą marki BC HUTNIK o nr rej. [...] Pojazdem przewożony był ładunek podzielny w postaci oleju napędowego, o masie brutto 26119 kg. Kierowca wykonywał przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego na rzecz G. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] (dalej jako "skarżący").
W trakcie kontroli dokonano pomiaru masy całkowitej zespołu pojazdów i stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 420 kg (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 1,05%). Pomiaru dokonano przy użyciu wagi nieautomatycznej, zgodnie z wymaganiami określonymi w instrukcji dla użytkownika wydanej przez producenta, model Scalex, o numerze fabrycznym 200624/1, posiadającej ważne na dzień kontroli świadectwo legalizacji ponownej z 20 sierpnia 2020 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie, nr WZ2.41.593.2020.5.
Wobec powyższego stwierdzono naruszenie lp. 10.2.1 załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm.), dalej jako "u.t.d.", tj. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o mniej niż 5%.
Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z 22 sierpnia 2022 r. nr [...]
Postanowieniem z [...] września 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej P. (dalej jako "organ I instancji") zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia, a następnie decyzją z [...] października 2022 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1000 zł w związku z naruszeniem określonym w lp. 10.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania, decyzją z [...] grudnia 2022 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy, nie może przekraczać 40 ton. Kontrola rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów wykazała przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 420 kg (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 1,05%,).
Organ II instancji wyjaśnił, że pomiaru masy całkowitej pojazdu dokonano przy użyciu wagi nieautomatycznej statycznej model Scalex, posiadającej świadectwo legalizacji ponownej, ważne do 20 września 2022 r. Ważenia dokonano zgodnie z wymaganiami określonymi w instrukcji dla użytkownika wydanej przez producenta wagi. Pomiar masy wykonywany jest po wjechaniu zespołu pojazdów na pomost wagi i przy wyłączonym silniku, co powoduje, że otrzymany wynik jest niezależny od czynników zewnętrznych. Organ wskazał, że pomiaru dokonano prawie dwie godziny po zjechaniu pojazdu z trasy i kwestia przewożenia ładunku płynnego nie ma wpływu na wynik ważenia.
Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutu, że wyniku ważenia nie pomniejszono o wartość błędu granicznego dopuszczalnego dla wskazań wagi nieautomatycznej. Stwierdził, że ani przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 – Prawo o miarach ani przepisy wydanych na podstawie tej ustawy rozporządzeń, nie zobowiązują użytkowników wag z ważną legalizacją do analizy błędu pomiaru oraz do podawania danych dotyczących niepewności pomiaru. Przy zastosowaniu wagi z ważną legalizacją zasadne jest przyjęcie jako wyniku ważenia wskazania wagi, bez dodatkowych interpretacji tego wyniku związanych z analizą błędu pomiaru.
Organ odwoławczy stwierdził, że wynik pomiaru zawarty w protokole kontroli należy uznać za prawidłowy, wiarygodny i potwierdzający, że kontrolowany pojazd był nienormatywny w zakresie parametru dopuszczalnej masy całkowitej. Wobec stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej o 1,05% uzasadnione było nałożenie kary na podstawie lp. 10.2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalne masa całkowita została przekroczona o mniej niż 5%.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Stwierdził, że skarżący nie wykazał, aby zaszły jakieś nadzwyczajne zdarzenia, których nie mógł przewidzieć, a które miały wpływ na powstanie stwierdzonego w toku kontroli naruszenia. Organ zwrócił uwagę, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą od 1 marca 2013 r. Przewoźnikiem drogowym jest od 2015 r., a działalność w zakresie transportu drogowego towarów skarżący realizuje obecnie na podstawie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, uzyskiwanej po spełnieniu ściśle określonych prawem kryteriów. Skarżący jest zatem profesjonalnym przewoźnikiem, którego obowiązuje znajomość przepisów prawa i który powinien organizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przepisy mające zastosowanie w przypadku danego rodzaju transportu były przestrzegane.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie G. P. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1) art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775), dalej jako "k.p.a.", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie;
- 2) art. 7 k.p.a., poprzez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przez pominięcie treści instrukcji wagi przy pomocy której dokonano kwestionowanego pomiaru;
- 3) art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów państwa;
- 4) art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2022 r., poz. 988 z późn. zm.), dalej jako "Prawo o ruchu drogowym", poprzez ich zastosowanie, podczas gdy mając na uwadze okoliczności sprawy nie było ku temu podstaw;
- 5) art. 140aa ust. 4 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że skarżący nie miał żadnego wpływu na powstanie rzekomego naruszenia i dochował należytej staranności przy wykonywaniu przedmiotowego przewozu.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1000 zł za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie określone w lp. 10.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5%.
Materialnoprawną podstawę wydania powyższej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym.
Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 92a ust. 7 tej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
- 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
- 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- - załącznika nr 3 do ustawy.
W l.p. 10.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymienione zostało naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o mniej niż 5%. Kara za powyższe naruszenie została określona w wysokości 1000 zł.
Dopuszczalne wymiary, masa i naciski osi pojazdu określone są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), dalej powoływane jako "rozporządzenie" wydanym na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dopuszczalna masa zespołu pojazdów złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy, wynosi 40 ton. Według § 3 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1, są wartości rzeczywiste wymienionych mas.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 54 Prawa o ruchu drogowym, dopuszczalna masa całkowita to największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze. Rzeczywista masa całkowita oznacza zaś masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy i osób (art. 2 pkt 55 Prawa o ruchu drogowym).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w wyniku pomiaru statycznego rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów składającego się z dwuosiowego pojazdu silnikowego i trzyosiowej naczepy, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Podczas ważenia uzyskano wynik 40420 kg.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że prawidłowe jest ustalenie o przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej o 420 kg, to jest o 1,05%. Czynność ważenia została udokumentowana wydrukiem z ważenia statycznego pojazdu oraz protokołem kontroli, które to dokumenty kierujący pojazdem podpisał, nie wnosząc uwag odnośnie dokonanych czynności.
W konsekwencji organy prawidłowo stwierdziły, że skarżący dopuścił się naruszenia ustawy o transporcie drogowym polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, którego masa całkowita przekraczała wielkość dopuszczalną. Organy prawidłowo także ustaliły wymiar kary za to naruszenie na podstawie lp. 10.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Podkreślić należy, że w świetle przywołanych wyżej przepisów prawa decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ jest co do zasady zobowiązany do ustalenia kary pieniężnej, której wysokość jest ściśle określona w załączniku do ustawy.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które w istocie sprowadzają się do kwestionowania przez skarżącego wiarygodności pomiarów dokonanych podczas kontroli. Skarżący zarzucił organowi pominięcie treści instrukcji obsługi wagi, przy pomocy której dokonano pomiaru i nieuwzględnienie błędu granicznego pomiaru.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu podnieść należy, że zgodnie z protokołem kontroli podpisanym bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem, pomiar rzeczywistej masy całkowitej został przeprowadzony przy użyciu wagi nieautomatycznej statycznej Scalex o numerze fabrycznym 200624/1, posiadającej ważne na dzień kontroli świadectwo legalizacji ponownej z dnia 20 sierpnia 2020 r., wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Warszawie, ważne do dnia 20 września 2022 r. Zatem w dniu kontroli urządzenie posiadało ważne świadectwo legalizacji.
Brak jest podstaw do przyjęcia, by urządzenie to zostało użyte nieprawidłowo. Zarówno protokół kontroli, jak również wydruk z ważenia statycznego (k. 9 akt adm.) pojazdu zostały podpisane przez kierującego pojazdem, który nie zgłaszał uwag co do sposobu przeprowadzenia ważenia. Podkreślenia wymaga, że protokół kontroli, z uwagi na zawarty w nim bezpośredni opis przebiegu przeprowadzanych czynności, uznawany jest za dokument urzędowy mający szczególną moc dowodową. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. protokół kontroli stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kierowca nie zgłosił uwag do sposobu przeprowadzania kontroli, mimo pouczenia o możliwości zgłoszenia uwag odnośnie dokonanych czynności kontrolnych.
W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie, do której akt zostały dołączone instrukcja obsługi wagi (k. 69 akt adm.), nie zachodziły przesłanki do przeprowadzania przez organ dodatkowych dowodów na okoliczność przebiegu procesu ważenia. Ważenie dokonane zostało na wadze spełniającej wymogi normatywne i zgodnie z wymogami określonymi w instrukcji obsługi urządzenia wagowego, co zostało zaznaczone w podpisanym przez kierowcę wydruku z ważenia statycznego. Ważenie należy zatem uznać za prawidłowe.
Zasadne jest również stanowisko organu o braku przesłanek do przyjmowania jako wyniku ważenia jakiejkolwiek wartości innej niż wartość nominalna, to jest wskazywana przez urządzenie pomiarowe. Z dołączonej do akt administracyjnych instrukcji obsługi wagi nie wynika, by uzyskane wyniki pomiarów należało pomniejszyć o wartość dopuszczalnego błędu.
Przepisy prawa, jak słusznie stwierdził organ w zaskarżonej decyzji, również nie nakładają na organy obowiązku pomniejszenia wyników ważenia o jakąkolwiek wartość dopuszczalnego błędu pomiaru. W szczególności obowiązku takiego nie można wywieść z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152).
Błędy pomiaru, na które powołuje się skarżący, to odchylenia dopuszczalne obciążenia osi, badane przez organ administracji metrologicznej wydający świadectwo legalizacji, a nie kryteria prawidłowego użytkowania urządzeń pomiarowych. Dotyczą one pojazdów kontrolnych służących sprawdzeniu wagi. Instrukcja dla użytkowników wagi elektronicznej typu Scalex nie zobowiązuje do uwzględniania jakiegokolwiek błędu. Z dołączonej do akt administracyjnych instrukcji dla użytkowników wagi nie wynika, że uzyskane wyniki pomiarów pomniejszać należy o 2%.
Niezasadnie również odwołuje się skarżący do zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr 22/2013, na podstawie którego inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, uprawnieni do dokonywania kontroli pojazdów i pomiarów nacisku osi, korygowali wskazania wagi o 2%. Po pierwsze wskazać należy, że zarządzenie to zmieniało zarządzenie nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, które w dacie kontroli już nie obowiązywało, gdyż zostało zastąpione zarządzeniem nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym GITD z 2014 r. nr 14. Po drugie, co wymaga podkreślenia, zarządzenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego, lecz instrukcją mającą charakter przepisów wewnętrznych, skierowaną do podległych temu organowi inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Nie ma zatem żadnych podstaw do stosowania tego zarządzenia przez inne organy uprawnione do kontroli przewozów.
Z omówionych przyczyn zarzut niewyjaśnienia kwestii tolerancji pomiaru użytej w czasie kontroli elektronicznej wagi nieautomatycznej Scalex jest nieskuteczny, skoro ani instrukcja użytkowania wagi, ani przepisy prawa nie nakładają na organy obowiązku korygowania wyników pomiarów o wartość błędu dopuszczalnego w przypadku danej wagi.
Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia przepisów Prawa o ruchu drogowym – art. 140 aa ust. 1 w związku z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a oraz art. 140 aa ust. 4 pkt 1 (pkt 4 i pkt 5 zarzutów skargi), ponieważ przepisy te nie miały zastosowania w sprawie. Wymienione przepisy dotyczą nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie ustawy o transporcie drogowym za naruszenie polegające na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona mniej niż 5% (stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 420 kg - wartość przekroczona o 1,05%).
W ocenie sądu organ ustalił stan faktyczny sprawy prawidłowo, uwzględniając wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody. Zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. są więc nieuzasadnione. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., dowody, na których się oparł i ocenił je, przyjmując za podstawę ustaleń faktycznych. Uzasadnienie prawne decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Podsumowując stwierdzić należy, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przejazd pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona o 1,05%. Kara w wysokości 1000 zł nałożona została zatem prawidłowo, zgodnie z lp. 10.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Sąd podziela także stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Zgodnie z treścią tego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
- 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
- 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
- 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przedsiębiorca jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli nie miał on wpływu na powstanie naruszenia i nie mógł tego przewidzieć. Sytuacja taka ma miejsce, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przy tym przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, to jest uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.
Zatem to na przewoźniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przewidziane w przepisach prawa przesłanki zwolnienia z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie spoczywa na przedsiębiorcy, który wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Jako zdarzenia i okoliczności nie do przewidzenia należy rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, a ich wystąpienie nie jest możliwe do przewidzenia i uniknięcia nawet przy dołożeniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej.
W rozpoznawanej sprawie nie zostały przez stronę wykazane okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Skarżący powinien i mógł dołożyć należytej staranności, aby nie doszło do przekroczenia masy całkowitej pojazdu. Słusznie zwraca uwagę organ, że skarżący powinien znać rzeczywistą masę pojazdu, którego użył do przewozu ładunku i przy planowaniu przewozu uwzględnić wszystkie okoliczności mające wpływ na rzeczywistą całkowitą masę pojazdu wraz z ładunkiem.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.).
Sprawa niniejsza została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek taki został złożony przez organ, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.