Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 12 stycznia 2016 r. wydanym w sprawie sygn. akt III SA/Lu 1020/15 – odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie dotyczącym ustanowienia adwokata oraz umorzono postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.
Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 19 stycznia 2016 r. (k. 148 akt sądowych).
Skarżący pismem złożonym osobiście w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 10 lutego 2016 r. wniósł sprzeciw od wskazanego postanowienia z dnia 12 stycznia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we L. zważył, co następuje:
Stosownie do art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., do czynności, o których mowa w § 1, należą w szczególności: wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Na mocy art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Według zaś art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Objęte rozpoznawanym sprzeciwem postanowienie referendarza sądowego tutejszego Sądu z dnia 12 stycznia 2016 r. doręczono skarżącemu w dniu 19 stycznia 2016 r., wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie złożenia środka zaskarżenia (sprzeciwu). Dlatego ostatnim ustawowym dniem do wniesienia sprzeciwu był dzień 26 stycznia 2016 r. Tymczasem skarżący wniósł sprzeciw dopiero w dniu 10 lutego 2016 r. (k. 152 akt sądowych), a więc już po upływie ustawowego terminu. Stąd uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu obliguje Sąd do jego odrzucenia, jako wniesionego po terminie.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.