Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Starosta Ł. orzekł o cofnięciu P. W. uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii z wyłączeniem kategorii C, C+E na 4 lata, od dnia 12 grudnia 2015 r. do dnia 12 grudnia 2019 r., zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 2 grudnia 2015 r., II K 762/15. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o kierujących pojazdami". Organ orzekł również o niewydawaniu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C, C+E w czasie obowiązywania wyżej wymienionego zakazu.
W odwołaniu od powyższej decyzji P. W. (dalej jako "skarżący") podniósł, że skoro prawomocnym wyrokiem sąd orzekł o zakazie kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B, a skarżący posiada też inne, wcześniej nabyte uprawnienia, to powinno mu zostać zwrócone prawo jazdy kategorii C, C+E.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") uchyliło decyzję organu I instancji w całości i orzekło o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi wszystkich posiadanych kategorii z wyłączeniem kategorii C+E na 4 lata i niewydawaniu tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wstępie, że Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. uznał skarżącego za winnego kierowania samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości. Sąd orzekł również o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 4 lata z wyłączeniem pojazdów, do których uprawnia kategoria C+E.
Organ odwoławczy stwierdził, że sąd decyduje o zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, ustalając jakiego rodzaju pojazdów i jakiego okresu ten zakaz dotyczy. Orzeczenie sądu karnego stanowi dla organu administracji podstawę do cofnięcia uprawnień. Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest decyzją związaną.
Odnosząc się do niniejszej sprawy, organ stwierdził, że z uwagi na orzeczenie sądu, zobowiązany był cofnąć skarżącemu wszystkie uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych, którymi się legitymował, poza kategorią C+E.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez niewydanie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C+E w okresie od dnia 12 grudnia 2015 r. do dnia 12 grudnia 2019 r. oraz art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 z późn. zm.).
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wykładnia art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami prowadzi do wniosku, że w przypadku orzeczenia przez sąd powszechny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie określonego rodzaju, organ administracji publicznej jest zobowiązany zwrócić osobie, której wydano taki zakaz, prawo jazdy kategorii, której ten zakaz nie obejmuje.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiotem oceny sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organu II instancji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi określonych kategorii i niewydawaniu tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów, orzeczonego wyrokiem sądu powszechnego.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. W myśl tego przepisu, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.
O zakazie prowadzenia pojazdów orzeka sąd powszechny. Zgodnie z art. 42 § 1 kodeksu karnego (dalej: "k.k."), sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Stosownie zaś do art. 42 § 2 k.k, sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177.
Sąd ma obowiązek zawiadomić właściwy organ administracji publicznej o orzeczonym zakazie prowadzenia pojazdów. Zgodnie bowiem z art. 182 § 1 kodeksu karnego wykonawczego (dalej: "k.k.w."), w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Przepis art. 182 § 2 k.k.w. stanowi zaś, że organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.
Z treści przytoczonych unormowań wynika, że decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami nie jest decyzją uznaniową. Starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku wystąpienia przesłanki, o której mowa w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami - orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. W okresie obowiązywania tego zakazu organ administracji nie może także wydać uprawnień do prowadzenia pojazdów, których dotyczy zakaz prowadzenia pojazdów.
W niniejszej sprawie jest poza sporem, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 12 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 762/15 wobec skarżącego orzeczony został środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, z wyłączeniem pojazdów, do prowadzenia których uprawnia kategoria C+E. Powyższy środek karny został orzeczony na podstawie art. 42 § 2 w związku z art. 42 § 1 k.k.
Organ administracji jest związany prawomocnym orzeczeniem sądu karnego. Jak wynika z akt sprawy, organ otrzymał powołany wyżej wyrok w dniu 20 stycznia 2016 r. Organ zobowiązany był zatem do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Jak słusznie zauważył organ II instancji, organ I instancji orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi wszystkich kategorii z wyłączeniem kategorii C, C+E, podczas gdy wyłączenie określone w wyroku karnym dotyczy tylko kategorii C+E. Organ I instancji rozszerzył więc wyłączenie orzeczone przez sąd powszechny poprzez dodanie kategorii C. Podzielić należy również stanowisko organu odwoławczego, że cofnięcie uprawnień na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami nastąpić może tylko w stosunku do tych uprawnień, których dotyczy orzeczony wyrokiem sądu karnego zakaz. Organ II instancji prawidłowo zatem uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie orzeczonym przez sąd powszechny. Rozstrzygnięcie to odpowiada treści orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów.
Prawidłowe jest także stanowisko organu, że w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, skarżącemu nie mogą być wydane uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie obowiązywania tego zakazu, co wynika z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 182 k.k.w.
Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień w zakresie i na czas określony w decyzji organu II instancji.
Za nieuzasadnione należało uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami.
Jak już wyżej wskazano przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja wydana przez organ z urzędu na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 oraz art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 182 k.k.w., cofająca skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami - z wyłączeniem kategorii C+E - i orzekająca o niewydawaniu tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.
Decyzja ta nie rozstrzygała wniosku skarżącego z dnia [...] września 2015 r. o wydanie prawa jazdy kategorii B, C, B+E i C+E w związku ze zgubieniem posiadanego przez skarżącego dokumentu prawa jazdy. Jak słusznie zwrócił uwagę organ II instancji, wniosek ten jest przedmiotem odrębnego postępowania.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.).