Uzasadnienie
A. M. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z [...] sierpnia 2020 r., utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Z. z [...] lipca 2020 r. o uznaniu skarżącej winną popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu skarżącej kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku argumentował, że wymierzenie wskazanej kary ma bezpośredni wpływ nie tylko na sytuację materialną skarżącej, gdyż ukaranie karą dyscyplinarną zobowiązuje przełożonych do obniżenia dodatku służbowego, ale także wpływa na postrzeganie skarżącej w środowisku pracy, co z kolei ma bezpośredni wpływ na jego stan psychiczny i nastawienie do wykonywanej pracy. Obniżenie dodatku w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki stanowi istotną dolegliwość, która ma realne przełożenie na sytuację życiową obwinionej.
W ocenie pełnomocnika powołane okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny ma charakter wyjątkowy i stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę strony skarżącej przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca powinna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń, a brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach sygn. akt III FZ 638/18 i sygn. akt I FSK 1223/17 – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435).
Mając powyższe na względzie uznać należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżąca nie uprawdopodobniła, iż zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na okoliczność, że ukaranie karą dyscyplinarną spowoduje negatywne skutki dla jej sytuacji materialnej z uwagi na obniżeniu dodatku służbowego. Nie przedstawiła jednak żadnych okoliczności z zakresu swojej aktualnej sytuacji materialnej i życiowej, pozwalających na ocenę czy obniżenie dodatku służbowego przewidziane w § 9 ust. 5, w związku z § 8 ust. 5-8 i z zastrzeżeniem ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.) może w przypadku skarżącej istotnie wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w żaden sposób nie wskazała, jak też nie uprawdopodobniła ewentualnego rozmiaru wywodzonej szkody. Wymaga także podkreślenia, że chodzi w tym przypadku o obniżenie dodatku służbowego, w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki, a nie obniżenie samego uposażenia skarżącej jako policjanta.
Również powołane przez skarżącą we wniosku okoliczności dotyczące pogorszenia jej wizerunku w środowisku pracy i wpływu takiej sytuacji na stan psychiczny i nastawienie do pracy, nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Ewentualne pogorszenie wizerunku skarżącej można bowiem wiązać już z samym wszczęciem wobec niej postępowania dyscyplinarnego. Zniwelowanie zaś powołanych skutków może nastąpić jedynie przez wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt I OZ 1098/18 oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie sygn. akt: III SA/Lu 1028/20 i III SA/Lu 693/20 - CBOSA.)
W tych okolicznościach skoro skarżąca na poparcie swojego wniosku nie przedstawiła argumentów przemawiających za wystąpieniem takich niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącej następstw zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, które mogłyby być uznane za stanowiące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.