Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 stycznia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: SKO.[...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta - wykonującego zadania starosty - z dnia 22 października 2004r. o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii B do czasu złożenia egzaminu kontrolnego z wynikiem pozytywnym, oraz umorzenia postępowania organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący nie ma przymiotu strony, w związku z czym nie jest uprawniony do wniesienia skargi w sprawie.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie § 2 powołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W związku z brzmieniem powołanego przepisu, wyróżnia się dwie grupy podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Do pierwszej grupy zalicza się te, którym uprawnienie powyższe przysługuje w celu ochrony ich naruszonego interesu prawnego. Drugą grupę stanowią podmioty, których uprawnienie do wniesienia skargi zostało przyznane w celu obrony cudzych spraw, ze względu na konieczność ochrony porządku prawnego.
Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczeniem w sferę prawną określonego podmiotu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (wyrok NSA z 3 czerwca 1996r. II SA 74/96). Charakter i zakres interesu prawnego lub uprawnienia wytyczają przepisy prawa materialnego, tzn. istnieją one wtedy gdy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść określone prawo, w tym prawo do skargi, co zgodnie podkreśla orzecznictwo sadowe.
Tak więc wnoszący skargę, Komendant Wojewódzki Policji powinien wykazać naruszenie jego konkretnych praw lub uprawnień, które stanowiłyby legitymację do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, czego jednak nie uczynił.
Skarżący ponadto nie występuje w sprawie jako wymieniony w przepisach ustawy, organ działający w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego lub uprawniony na podstawie innych ustaw do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie.
Tym samym skarga jest nie dopuszczalna, jako złożona przez podmiot me mający legitymacji do złożenia skargi.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.