Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę K. W. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], nr [...], w przedmiocie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2012, z uwagi na to, że skarga został wniesiona po upływie terminu.
Pismem z dnia 20 marca 2015 r. skarżący wniósł osobiście sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 28 stycznia 2015 r. Jednocześnie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sadowych i przyznanie adwokata z urzędu do podpisania skargi.
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego. Skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GZ 400/15 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie.
W międzyczasie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r. referendarz sadowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wystąpił o przywrócenie terminu do "złożenia skargi kasacyjnej bądź opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. III SA/Lu 1103/14". W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, ze 6 lipca 2015 r. został wyznaczony do sporządzenia skargi kasacyjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Podczas wizyty w sekretariacie Sadu został poinformowany, że akta sprawy zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na brak akt pełnomocnik nie mógł właściwie wykonać swoich obowiązków. Kilkukrotnie dowiadywał się w siedzibie sądu, czy akta zostały zwrócone, również po otrzymaniu pisma NSA z 29 września 2015 r. o odrzuceniu zażalenia skarżącego. Podczas kolejnej wizyty w sądzie w dniu 25 stycznia 2016 r. pełnomocnik został poinformowany o zwrocie akt, co umożliwiło mu zapoznanie się z ich treścią w dniu następnym.
W ocenie pełnomocnika wniosek o przywrócenie terminu jest uzasadniony ponieważ brak wcześniejszych działań w przedmiocie sporządzenia skargi kasacyjnej lub opinii o braku podstaw do jej sporządzenia był spowodowany przyczynami niezależnymi do niego. Do wniosku pełnomocnik załączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Z uwagi na treść wniosku i załączoną do niego opinię Sąd zakwalifikował pismo pełnomocnika jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Jednakże w przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wnosi się go za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
W badanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Orzekanie o przywróceniu terminu jest możliwe tylko wówczas, gdy strona uchybiła terminowi. W analizowanej sprawie nie doszło do uchybienia terminu do złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, bowiem w stanie prawnym miarodajnym dla oceny zaistniałej sytuacji nie było podstaw prawnych, z których wynikałby określony termin do złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zmiany w tym zakresie zostały wprowadzone dopiero ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 roku, poz. 658), jednak zgodnie z regulacja intertemporalną znowelizowanych przepisów nie stosuje się do postępowań wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r., tak jak w badanej sprawie.
Stanowisko powyższe jest już ugruntowane w orzecznictwie, o czym świadczą liczne postanowienia sądów administracyjnych wydane w analogicznych sprawach (por. przykładowo: postanowienie WSA w Lublinie z 22 lipca 2014 r., II SAB/Lu 668/13; postanowienie WSA w Łodzi z 27 sierpnia 2015 r., I SA/Łd 1212/14; postanowienie WSA w Kielcach z 31 sierpnia 2015 r., II SA/Ke 290/15; postanowienie WSA w Gdańsku z 10 września 2015 r., III SA/Gd 7/15; postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 października 2015 r., I SA/Go 195/15; postanowienie WSA w Warszawie z 2 marca 2016 r., I SA/Wa 940/15).
Skoro wniosek jest niedopuszczalny, gdyż pełnomocnik skarżącego nie uchybił terminowi, bowiem termin taki nie był wyznaczony, wniosek podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Na marginesie należy zauważyć, że wniosek o przywrócenie terminu nie został podpisany przez pełnomocnika skarżącego. Sąd nie wzywał jednak pełnomocnika do usunięcia braku formalnego wniosku, byłoby to bowiem bezcelowe, skoro wniosek i tak podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji.