Uzasadnienie
W dniu 3 stycznia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję nr [...] stwierdzającą nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie miejscowości M. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], stanowiącej własność M.S. z nieruchomością złożoną z działek nr [...] i [...] należącą do M. i A. W. Decyzja została doręczona stronom postępowania, wraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia.
W dniu 30 stycznia 2006 r. M. i A. W. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przesyłając go jednocześnie wraz pismem przewodnim "do wiadomości" Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 stycznia 2006 r. wezwano skarżących do sprecyzowania, czy wyżej wymienione pismo skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie stanowi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W dniu 14 lutego 2006 r. M. i A.W. przesłali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyjaśnienie, z którego wynika, że złożone przez nich pismo z dnia 25 stycznia 2006 r. stanowi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...]. Równocześnie złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz przyznania adwokata. Postanowieniem z dnia 3 marca 2006 r. przyznano skarżącym prawo pomocy w zakresie całkowitym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że została ona wniesiona z naruszeniem art. 52 § l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Naruszenie przepisów polega na wniesieniu skargi do sądu bez wyczerpania quo non skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W przypadku niespełnienie tego warunku sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi przedwczesnej.
Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 cytowanej ustawy, należało orzec jak w sentencji.