Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 marca 2007 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wymierzenia ze służby.
Wcześniej jednak, bo już w dniu 12 lutego 2007 r., skarżący złożył wiosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego orzeczeniem, zaskarżonym później do sądu administracyjnego.
W tej sytuacji Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) - w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.
Złożenie wniosku o wznowienie postępowania wszczyna to postępowanie (art. 542 § 1 kpk).
W ocenie Sądu postępowanie dyscyplinarne jest swoistym postępowaniem o charakterze publicznoprawnym, mającym cechy zarówno postępowania administracyjnego, jak i karnego. Mimo, że ze względu na ten dualizm trudno zakwalifikować je do jednej z tych kategorii postępowań, to nie ma podstaw, aby uznać, że nie stosuje się do niego wskazanej wyżej regulacji dotyczącej zawieszenia postępowania sądowego, gdy toczy się już postępowanie wznowieniowe w ramach postępowania poddanego kontroli sądu administracyjnego.
Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania wewnątrzadministracyjnego, jest niezbędne dla postępowania sądowego. Wyeliminowanie bowiem z obrotu prawnego zaskarżonej do sądu decyzji, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, będzie implikowało umorzenie postępowania sądowego z uwagi na brak w postępowaniu sądowym przedmiotu zaskarżenia. Innymi słowy powiedzieć można, że postępowanie wznowieniowe stanowi swego rodzaju zagadnienie prejudycjalne (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2007 r. I FSK 1259/06).
Uzasadnienie zawieszenia postępowania w tej sytuacji jest na tyle uniwersalne, że nie byłoby słuszne, dokonywane na podstawie pozbawionej szerszego kontekstu wykładni językowej, ograniczanie stosowania tej instytucji do postępowań stricte administracyjnych, a nie stosowanie jej do postępowań dyscyplinarnych.
W tej sytuacji zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, wskazana w art. 56 ppsa.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 56 ppsa, Sąd orzekł jak w postanowieniu.