Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania T. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], uchylił własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] o odmowie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w [...] udzielił Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].
Wnioskiem z dnia 26 lutego 2014 r. Spółka wystąpiła o przedłużenie zezwolenia.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił przedłużenia zezwolenia powołując się na art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612; dalej: u.g.h.). Zgodnie z pierwszym przepisem działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei drugi z wymienionych przepisów stanowi, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. nie mogą być przedłużane.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE, seria L, nr 204, s. 37 ze zm.). W ocenie Spółki przepisy stanowiące podstawę decyzji nie powinny być stosowane, bowiem projekt ustawy o grach hazardowych nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, zgodnie z wymogami dyrektywy.
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] września 2014 r. Dyrektor Izby Celnej uchylił swoją decyzję z [...] kwietnia 2014 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Celnej w [...] wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], cofającą w całości zezwolenie z dnia [...] sierpnia 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, ale decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję wydaną w I instancji.
W ocenie organu w związku z cofnięciem Spółce zezwolenia w całości brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie przedłużenia tego zezwolenia. Zdaniem organu w sprawie zachodzi stan bezprzedmiotowości postępowania, gdyż brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy – zachodzi brak przedmiotu postępowania. W takiej sytuacji organ zobowiązany był do formalnego zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji o umorzeniu.
W skardze do sądu administracyjnego Spółka zarzuciła oparcie zaskarżonej decyzji na art. 138 ust. 1 u.g.h., który to przepis w związku z niedochowaniem obowiązku notyfikacji projektu ustawy Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą nr 98/34/WE jako wprowadzony z naruszeniem prawa wspólnotowego pozostaje prawnie bezskuteczny i nie może być stosowany przez ustawodawcę krajowego. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz dyrektywy nr 98/34/WE poprzez niezastosowanie się do wiążącej wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11. C-214/11 i C-217/11, Fortuna i in.
Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 1053/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi Spółki na decyzję z [...] sierpnia 2014 r. o cofnięciu zezwolenia w całości. W związku z zakończeniem postępowania, postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami skutkującymi koniecznością jej uchylenia.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej mocą której organ uchylił wydaną przez siebie decyzję o odmowie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie.
W ocenie organu w badanej sprawie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia z uwagi na fakt, że decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2014 r., cofającą w całości zezwolenie z dnia [...] sierpnia 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].
W ocenie sądu rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe.
Przedmiotem wniosku Spółki z 26 lutego 2014 r., który zainicjował postępowanie było przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Wniosek wyznaczył przedmiot sprawy do rozstrzygnięcia przez Dyrektora Izby Celnej.
Po wydaniu decyzji merytorycznej w I instancji w sprawie przedłużenia zezwolenia (decyzja z [...] kwietnia 2014 r.) pojawiła się w sprawie nowa istotna okoliczność. Ostateczną decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej cofnął w całości zezwolenie, które miało być przedłużone.
Sytuację tą prawidłowo organ celny ocenił jako prowadząca do bezprzedmiotowości postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia. Zgodnie z klasycznym już ujęciem bezprzedmiotowość postępowania podatkowego (celnego) oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Może ona wynikać z przesłanek podmiotowych, jak i przedmiotowych (por. przykładowo: wyrok NSA z 20 czerwca 2000 r., III SA 1384/99, LEX nr 1692756).
W badanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością wynikającą z przyczyn przedmiotowych. Oczywistym jest, że nie ma możliwości przedłużania zezwolenia, które zostało cofnięte. Odpadł więc kluczowy element materialnego stosunku prawnego, który miał zostać ukształtowany w wyniku postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia. Postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Należy przy tym zauważyć, że w momencie wydawania decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu, decyzja o cofnięciu zezwolenia w całości była już ostateczna. Wprawdzie decyzja ta została zaskarżona do sądu administracyjnego, co zmusiło Sąd do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, jednak trzeba wskazać, że wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 323/15, Sąd oddalił skargę Spółki na decyzję w sprawie cofnięcia zezwolenia. Od wyroku nie wniesiono skargi kasacyjnej, w związku z tym sprawa cofnięcia zezwolenia została już prawomocnie rozstrzygnięta.
Specyfika sytuacji zaistniałej w badanej sprawie wynika z faktu, że w momencie wydawania decyzji w przedmiocie przedłużenia zezwolenia przez organ I instancji zezwolenie jeszcze istniało w obrocie prawnym. Jego cofnięcie, skutkujące bezprzedmiotowością postępowania, nastąpiło dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Mogą w związku z tym powstać wątpliwości, czy należało umorzyć postępowanie w całości, czy też – umorzyć tylko postępowanie odwoławcze.
Problem ten był już analizowany w orzecznictwie, również tutejszego sądu. W orzecznictwie tym ukształtowało się trwałe stanowisko, że w tego rodzaju sytuacji nie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością wyłącznie postępowania odwoławczego (co skutkowałoby umorzeniem tylko postępowania odwoławczego – art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji), ale bezprzedmiotowością całego postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia, co skutkuje koniecznością uchylenia merytorycznej decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowania w całości, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) in fine Ordynacji (por. wyrok NSA z 14.06.2013 r., II GSK 1223/11, wyroki WSA w Lublinie z 5 marca 2015 r., III SA/Lu 481/14, III SA/Lu 470/14; z 19 marca 2015 r., III SA/Lu 501/14, III SA/Lu 521/14, III SA/Lu 527/14; z 26 marca 2015 r., III SA/Lu 665/14, III SA/Lu 549/14; z 9 kwietnia 2015 r., III SA/Lu 668/14, III SA/Lu 552/14, III SA/Lu 546/14 oraz powoływane tam orzecznictwo; wszystkie: CBOSA).
W badanej sprawie organ postąpił prawidłowo, uchylając swoją decyzję wydaną w I instancji i umarzając całe postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia, skoro stało się ono bezprzedmiotowe.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy wskazać, że Spółka wprawdzie podnosi zarzut naruszenia art. 208 § 1 Ordynacji przez błędne zastosowanie i umorzenie postępowania. Zarzut ten nie jest jednak w żaden sposób uzasadniony, a z powyższych wywodów wynika, że umorzenie postępowania w badanej sprawie było w pełni zasadne.
Z kolei ściśle ze sobą związane zarzuty naruszenia art. 138 ust. 1 u.g.h., art. 267 TfUE i dyrektywy art. 98/34/WE, są całkowicie chybione w związku z charakterem ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Argumenty dotyczące konieczności notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych oraz ewentualnych skutków naruszenia takiego obowiązku, gdyby rzeczywiście istniał mogły być podnoszone w sytuacji, gdyby postępowanie zakończyło się merytoryczną decyzją o odmowie przedłużenia zezwolenia. Podstawą zaskarżonej decyzji nie były jednak powołane przepisy, ale przepisy o charakterze stricte procesowym – art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) in fine w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji. Brak jakiegokolwiek związku między argumentami Spółki, a ostatecznym, formalnym zakończeniem sprawy.
Sąd nie dostrzegł żadnych innych wad prawnych zaskarżonej decyzji, które musiałyby skutkować jej uchyleniem (stwierdzeniem nieważności).
Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.