Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r. ([...]) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta zezwalającej na zajęcie pasa drogowego oraz ustalającej opłaty za zajęcie pasa drogowego.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji organu I instancji do czasu rozpoznania sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. stanowi, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w którym akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji - zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia.
W ocenie sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji organu I instancji nie zasługuje - w tym kontekście - na uwzględnienie. Skarżący we wniosku w ogóle nie wykazał okoliczności wskazujących na spełnienie wyżej wskazanych przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony, (którego w niniejszej sprawie i w odniesieniu do wskazanego wniosku w ogóle nie ma). Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04).
Uwzględniając wszystkie okoliczności, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji organu I instancji.
Z tych względów - na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił jak w sentencji