Uzasadnienie
A. L., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A., reprezentowana przez adw. J. P., pismem z dnia 10 marca 2009 r. wniosła skargę na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zwolnienie wierzytelności spod egzekucji administracyjnej.
Postanowienie to zostało wydane na skutek złożenia przez skarżącą wniosku z dnia 23 grudnia 2008 r. o zwolnienie z egzekucji administracyjnej składników majątkowych w postaci prowizji od firmy B., ze względu na konieczność regulowania bieżących zobowiązań związanych z funkcjonowaniem jej przedsiębiorstwa, przede wszystkim wypłaty wynagrodzenia dla pracowników. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest wierzycielem skarżącej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego sygn. akt [...].
Jednocześnie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na to postanowienie, doręczone jej w dniu 13 stycznia 2009 r., wobec braku pouczenia o możliwości wniesienia skargi i nieświadomości co do przysługiwania drogi odwoławczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Sąd stoi na stanowisku, że na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wydawane w trybie art. 83c ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r., nr 11 poz. 74 ze zm.). nie przysługuje ani zażalenie, ani skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem - od wydanych w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień Zakładu w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje.
Sąd w składzie niniejszym aprobuje w całości pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2006 r. sygn. II FSK 474/05, LEX nr 212135, gdzie wskazano, że z treści art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wynika wprost, że postanowienie ZUS w sprawie stanowiska wierzyciela wydawane jest w trakcie postępowania egzekucyjnego, a więc w tym postępowaniu, stąd pogląd, że na takie postanowienie zobowiązanemu przysługuje skarga do sądu administracyjnego jest nietrafny. Zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne wskazany jest w art. 3 § 2 ppsa. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ppsa, kontrolą sądowoadministracyjną objęte są tylko te postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Nie może być również wątpliwości, że skoro rozstrzygnięcie ZUS ma charakter postanowienia, to nie jest innym aktem niż określone w pkt 1-3 § 2 powyższego artykułu, stąd nie podlega kognicji sądu na podstawie pkt 4 § 2 tego artykułu.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, która w ślad za uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. I SA/Po 562/06, ONSAiWSA 2008/2/39, dopatruje się możliwości wniesienia skargi w tej sprawie uznając postanowienie za rozstrzygające sprawę co do istoty.
Bez względu na to, czy postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zwolnienie wierzytelności spod egzekucji administracyjnej można uznać za postanowienie za rozstrzygające sprawę co do istoty (co Sąd w składzie obecnym uznaje za niezasadne) – jedynie postanowienia tego rodzaju wydawane w toku postępowania administracyjnego podlegają zaskarżeniu do sądu (art. 3 § 2 pkt 2 ppsa), natomiast w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem wydanym w innym, szczególnym postępowaniu – postępowaniu egzekucyjnym, do którego powyższa regulacja nie ma zastosowania. Zastępuje ją bowiem węższa regulacja wskazana w art. 3 § 2 pkt 3 ppsa, która nie przewiduje możliwość odrębnego zaskarżania do sądu żadnych postanowień wydanych w toku postępowania egzekucyjnego, o ile nie służy na nie zażalenie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa skarga podlega odrzuceniu, gdyż jest niedopuszczalna.
W tej sytuacji również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia okazuje się bezprzedmiotowy. Niedopuszczalność rozpoznania skargi nie wynika bowiem z uchybienia terminu, który jest pochodną przysługiwania drogi sądowej, lecz z samego braku tejże drogi sądowej. Rozważanie samej możliwości przywrócenia terminu do wniesienia nieznanej procedurze skargi uznać należałoby za niedopuszczalne, bowiem termin taki w ogóle nie istniał.
Zgodnie zaś z art. 88 ppsa – spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Jako że zgodnie z art. 89 ppsa zgłoszenie wniosku o przywrócenie terminu nie wstrzymuje postępowania w sprawie, rozstrzygnięcie w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i odrzucenia skargi zostało załatwione łącznie zgodnie z wyrażoną w art. 7 ppsa zasadą szybkości działania sądu, a więc bez oczekiwania na ewentualne uprawomocnienie się jednego z postanowień.
Mając na względzie niedopuszczalność skargi jak i niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia takiej skargi, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 88 ppsa orzekł jak w postanowieniu.