Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] lipca 2020 r. wymierzającą skarżącej E. G. administracyjną karę pieniężną w łącznej wysokości 600.000 zł z tytułu posiadania zależnego lokalu użytkowego, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier hazardowych.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję ostateczną skarżąca zgłosiła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wyjaśniła, że dochód jej rodziny wynosi 1200-1500 zł miesięcznie. Nałożona zaś kara pieniężna w wysokości 600.000 zł jest kilkaset razy wyższa niż dochód rodziny. Przewidywana egzekucja kary będzie stanowić obciążenie ponad miarę i zagrożenie dla sytuacji bytowej skarżącej. Podniosła również, że cierpi na szereg schorzeń, które wiążą się z licznymi wizytami lekarskimi i hospitalizacją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Skarżąca zgłosiła skierowany do Sądu wniosek o udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dlatego, że organ takiego wniosku, który został do niego skierowany nie uwzględnił. Wymaga przede wszystkim zwrócenia uwagi, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ciężar wykazania spełnienia przesłanek to warunkujących spoczywa na wnioskodawcy. Twierdzenia w tym zakresie powinny jasno wskazywać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a w pewnych sytuacjach także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FZ 304/12).
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że wniosek skarżącej zasługiwał na uwzględnienie.
Skarżąca należycie i przekonująco uzasadniła, dlaczego w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania dla niej znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku przez stronę okoliczności Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż podniesione przez skarżącą argumenty dowodzą, że wykonanie zaskarżonej decyzji może realnie spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, ponieważ w istocie mogłoby prowadzić do zagrożenia bieżącej egzystencji skarżącej na poziomie elementarnym.
W toku ustaleń dokonanych w ramach przeprowadzonego już postępowania o przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym (sygn. akt III SPP 147/20), skarżąca przedłożyła dokumenty potwierdzające jej rzeczywiście trudną sytuację rodzinną i majątkową. Z dokumentów tych jednoznacznie wynikało, że źródłem utrzymania całej rodziny jest jedynie świadczenie pielęgnacyjne pobierane przez jej męża z tytułu opieki nad siostrą oraz świadczenie wychowawcze 500+ na dziecko. Trzyosobowa rodzina, w skład której wchodzi także małoletnie dziecko, utrzymuje się z dochodów w wysokości jedynie 1200-1500 zł miesięcznie. Skarżąca nie posiada oszczędności, nieruchomości i innego majątku. Cierpi też na szereg dolegliwości i schorzeń. Powyższe ustalenia były podstawą do wydania przez starszego referendarza sądowego w dniu 28 stycznia 2021 r. postanowienia o zwolnieniu skarżącej w całości od kosztów sądowych.
W ocenie Sądu, powyższe okoliczności dają podstawę do udzielenia stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Podnieść także można, że w sprawie incydentalnej, jak omawiana kwestia udzielenia ochrony tymczasowej, w interesie strony zawsze leży możliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie stoi to jednak na przeszkodzie, aby poza informacjami zawartymi we wniosku o udzielenie takiej ochrony, uwzględnieniu podlegały także informacje wynikające w ogóle z akt sprawy, a w szczególności, gdy były one już przedmiotem analizy sądu podczas rozpoznawania wniosku strony o przyznanie jej prawa pomocy. Jakkolwiek przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami udzielenia ochrony tymczasowej, to jednak bez wątpienia sytuacja finansowa strony wnioskującej o tego rodzaju ochronę rzutuje na ocenę ewentualnych skutków wykonania zaskarżonej decyzji (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I FZ 515/13).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało w konsekwencji stwierdzić – uwzględniając przedmiotu sporu (wysokość nałożonej na stronę administracyjnej kary pieniężnej), sytuację majątkową i rodzinną skarżącej oraz stan jej zdrowia – że udzielenie stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji znajduje swoje podstawy i jest uzasadnione.
Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania również decyzji organu pierwszej instancji stwierdzić należało, że dla skuteczności ochrony tymczasowej wystarczające jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skoro decyzja organu pierwszej instancji zasadniczo nie podlega wykonaniu jako decyzja nieostateczna, której nie nadano przy tym rygoru natychmiastowej wykonalności.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.