Uzasadnienie
Skarżący M. C. i A. D. jako wspólnicy spółki cywilnej wnieśli skargę na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 5 września 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 listopada 2016 r. wezwano solidarnie obu skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 320 zł – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Doręczanie skarżącym tego wezwania dokonane zostało skutecznie w sposób zastępczy, bowiem wezwania na skutek nieodebrania przez nich dwukrotnie awizowanych przesyłek w dniach 25 listopada i 5 grudnia 2016 r. (k. 23 i 24 akt sprawy), pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.
Z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego w zakreślonym terminie Sąd – na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. – odrzucił skargę (postanowienie – k. 26-27 akt sądowych).
W takich okolicznościach skarżący A. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania wpisu od skargi, który został uiszczony z rachunku bankowego spółki cywilnej w dniu 17 stycznia 2017 r. (k. 47 akt sądowych).
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wyjaśnił, że nieuiszczenie wpisu w terminie zostało spowodowane niedoręczeniem przesyłki zawierającej wezwanie do tej czynności. Nigdy nie pozostawiono w skrzynce oddawczej żadnej informacji, ani też zawiadomienia o piśmie sądu. Natomiast z uwagi na profil prowadzonej działalności gospodarczej, obaj skarżący regularnie sprawdzają stan oddawczej skrzynki pocztowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym.
Według zaś art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Podstawowe zatem znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całokształtu okoliczności sprawy. Przywróceniu podlegają zaś tylko terminy procesowe, a takim jest termin na opłacenie wpisu od skargi (art. 220 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 214 § 2 p.p.s.a.).
Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, tym bardziej jeżeli wiąże się to z profesjonalnie prowadzoną działalnością gospodarczą. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Dlatego nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Rozpoznając wniosek złożony w niniejszej sprawie stwierdzić natomiast należy, że nie zawiera on okoliczności, które uprawdopodabniałyby brak winy w uchybieniu terminu do opłacenia wpisu od skargi w terminie.
Podstawą odrzucenia przez Sąd skargi było ustalenie, że obu skarżącym skutecznie doręczono wezwania do usunięcia braków formalnych skargi w postaci żądania solidarnego uiszczenia wpisu od skargi. Przyjmując zaistnienie skutku procesowego w postaci zastępczego doręczenia przesyłek (wezwań do uiszczenia wpisu od skargi), Sąd oparł się na domniemaniu, że były one awizowane zgodnie z procedurą określoną w art. 73 §§ 1-3 p.p.s.a. Jest to wiarygodne dlatego, gdyż ze stosownych adnotacji operatora pocztowego jednoznacznie wynika, że obaj skarżący zostali prawidłowo wezwani do uzupełnienia braków formalnych w tej sprawie, choć wezwania nie zostały pomimo awizowania przesyłek faktycznie przez jej adresatów odebrane (przesyłki zostały należycie dwukrotnie awizowane, co wynika z adnotacji na kopertach nadawczych do obu adresatów oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru – k. 23 i 24 akt sądowych). W rzeczywistości zatem faktyczne nieodebranie awizowanych przesyłek przez skarżących (wezwań do uiszczenia wpisu od skargi), świadczy ewidentnie o nienależytej organizacji obiegu dokumentów, w tym doręczanych przez pocztę, w prowadzonym przez nich przedsiębiorstwie.
Okoliczność ta wskazuje na winę skarżących w tym zakresie, w postaci niedbalstwa. Operator pocztowy dopełnił bowiem swoich obowiązków odnośnie tego, aby w sposób faktyczny oraz przewidziany prawem, prawidłowego doręczenia przesyłek pocztowych dokonać.
Wyjaśnić również trzeba, że dokument urzędowy jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Choć przedmiotowe domniemanie może być obalone, to jednak podejmując tego rodzaju próbę należało mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są jednymi z najbardziej wiarygodnych środków dowodowych. Strona, która zamierzałyby udowodnić okoliczność przeciwną od tej wynikającej z dokumentu urzędowego, winna przedstawić na to dowód. Tak się w tej sprawie nie stało. Z całą zaś pewnością domniemania tego nie może obalić zawarte we wniosku o przywrócenie terminu twierdzenie skarżącego, że nigdy nie pozostawiono w skrzynce oddawczej żadnej informacji ani zawiadomienia o piśmie skierowanym do strony przez Sąd, zawierającym wezwanie do uiszczenia wpisu. Twierdzenie takie, jako niepoparte żadnymi dowodami należało w takich okolicznościach uznać za gołosłowne.
Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że przesyłki skierowane do obu skarżących zostały dwukrotnie awizowane przez operatora pocztowego (w dniu 25 listopada 2016 r. oraz w dniu 5 grudnia 2016 r.), o czym doręczyciel ich poinformował poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. W związku z tym należało stwierdzić, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. nie został obalony, a w konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej nie został uprawdopodobniony.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł, jak w postanowieniu.