Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2017 r., po rozpoznaniu wniosku J. Z., referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 10 lutego 2017 r.
Pismem z dnia 20 lutego 2017 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 21 lutego 2017 r.) skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Sprzeciw podlega odrzuceniu jako wniesiony po terminie.
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień referendarza w przedmiocie prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Stosownie zaś do art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie postanowienie referendarza z dnia 3 lutego 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 lutego 2017 r. (k. 72 akt sądowych). Termin do wniesienia sprzeciwu upływał w dniu 17 lutego 2017 r. Skarżący wniósł sprzeciw w dniu 21 lutego 2017 r. (k. 96 akt sądowych). Sprzeciw został zatem wniesiony po terminie.
Skarżący był prawidłowo pouczony zarówno o terminie i trybie wniesienia sprzeciwu, jak i o skutkach niedochowania terminu do dokonania tej czynności.
Końcowo, w kwestii dopuszczalności zaskarżenia postanowienia sądu o odrzuceniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wskazać należy, że co do zasady w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że jeżeli sąd orzeka w danym postępowaniu, czy to głównym, czy incydentalnym, jako sąd drugiej instancji, to pozostaje sądem drugiej instancji w stosunku do wszystkich rozstrzyganych przez siebie kwestii. Jednakże w przypadku wojewódzkich sądów administracyjnych art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sądy takie orzekają jako sąd drugiej instancji tylko w sprawach, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. Do spraw takich nie zaliczono natomiast rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Powyższe mogłoby zatem uzasadniać przyjęcie, że w sprawach takich wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka jako sąd drugiej instancji.
Jeżeli chodzi zaś o możność zaskarżenia tego rodzaju rozstrzygnięcia sądowego zażaleniem to na możliwość taką wskazał już Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt I GPS 1/09 (OSP 2010/6/59).
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.